บทที่ 513

น่าแปลก สิ่งที่อยู่ในค่ายกลคืออะไร？

เมื่อเห็นว่าเฟืองใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และตาข่ายก็ลดต่ำลงเช่นกัน ด้วยสถานการณ์ทำให้พวกเขาคิดนานไม่ได้ และทำได้เพียงฝ่าออกไปให้เร็วที่สุด

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ส่งเสียงขู่

มันทนไม่ไหวแล้ว ลำตัวของมันใกล้จะขาดแล้ว.....

"ติ๋ง......"

เยี่ยจิ่งหานเหงื่อไหลหยดลงมา

ค่ายกลรุนแรงมากเกินไป เกรงว่าจะเป็นไปได้ที่ทั้งสองคนจะออกไป

นัยน์ตาของเยี่ยจิ่งหานเป็นประกายเย็นยะเยือก และการชี้ขาดก็ผุดขึ้นมาในใจ

เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมดของเขา และกระแทกเข้าไปที่เฟืองด้านหน้าอย่างแรง จนทำให้เฟืองแตก จากนั้นก็หันกลับไป และผลักกู้ชูหน่วนออกไป

ในเวลาเดียวกัน เขายอมที่จะละทิ้งการป้องกันอันตรายรอบตัวเอง และใช้กำลังภายในเส้นละมุนดรรชนีเผาซัดไปที่กู้ชูหน่วน เพื่อปกป้องให้นางออกไป

หลังจากที่เขาทำลายเฟืองแล้ว กู้ชูหน่วนก็สามารถเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

นางตระหนกตกใจ "ไม่......"

ในขณะนี้ กู้ชูหน่วนรู้สึกสะเทือนใจ

และยังรู้สึกกลัว

เยี่ยจิ่งหานรู้ว่านางหลอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า และรู้ว่านางกล้าที่จะหลอกลวงแม้กระทั่งเรื่องที่นางตั้งครรภ์ แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่คับขัน เขาก็ยังยอมที่จะแลกชีวิตของตนเองกับชีวิตของนาง

นางจะยอมได้อย่างไร......

นัยน์ตาที่พร่ามัวของนาง ยังคงเห็นรอยยิ้มที่อ้างว้างของเยี่ยจิ่งหาน

รอยยิ้มนั้นช่างเศร้าหมอง ทั้งผิดหวัง ทั้งอาลัยอาวรณ์ ทั้งฝังใจ ทั้งโกรธ ทั้งหมดนี้ปะปนกันไปหมด

ในเวลาเดียวกันกับที่เยี่ยจิ่งหานผลักกู้ชูหน่วนออกไป

จอมมารซือม่อเฟยก็ใช้ร่างกายของตัวเองเข้ามาขวางรอยแยกของค่ายกล แล้วเขาก็ยกมือขวาขึ้น ดอกลำโพงแต่ละดอกอ้าปากกว้าง ราวกับว่าลืมตาและแทะโครงกระดูกมือ

โครงกระดูกมือคงกระพันอยู่ตรงหน้าดอกลำโพงที่สวยสดงดงาม ราวกับเต้าหู้ที่เปราะบาง และโครงกระดูกมือก็ถูกแทะเข้าไปในท้องของดอกไม้กินคน

เมื่อไม่มีโครงกระดูกมือแล้ว เยี่ยจิ่งหานก็เขย่งเท้าขึ้นมาและลุกขึ้นจากพื้น จากนั้นก็รีบออกไปจากเฟืองที่เป็นอันตราย

ความวิตกกังวลของทุกคนผ่อนคลายลง

นายท่านของพวกเขาเกือบจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว

ในทันทีที่พวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาก็ต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง

เป็นเพราะจอมมารไม่รู้ว่าดอกไม้กินคนถูกสังเวยไปกี่ดอกแล้ว

นี้เป็นเรื่องที่ดี

แต่......

แต่จอมมารจะอุ้มท่านอ๋องที่บาดเจ็บสาหัสได้อย่างไร?

แถมยัง......

แถมยังอุ้มเหมือนองค์หญิง

พวกเขา......

พวกเขามองผิดไปหรือไม่？

หรือว่าตาฝาด？

ทุกคนต่างขยี้ตา และสิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือจอมมารอุ้มเยี่ยจิ่งหานออกมา ใบหน้าของจอมมารยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

นี่ ๆ ๆ ......

"ผัวะ......"

รอยยิ้มของจอมมารแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาถูกตบอย่างรุนแรง องค์หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็กระโดดออกไปจากอ้อมแขนของเขา

จอมมารตกตะลึง

นัยน์ตาของเขาลุกไหม้และจ้องมองเยี่ยจิ่งหานที่มีเลือดไหลนองเต็มหน้า

เมื่อเห็นกู้ชูหน่วนล้มอยู่ข้าง ๆ เขาก็ตกตะลึง

ผู้คนในพระราชวังชิวเฟิง รวมทั้งลูกน้องของเขา ต่างก็อ้าปากค้าง

"จ้องมองข้าทำไมกัน? พี่หญิง ท่านไบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ทำไมยังมีแรงตบหน้าของข้าจนฟันแทบหลุดออกมาได้ อ่า......เจ็บปวด พี่หญิง หรือว่าท่านโกรธที่ข้าไม่ได้รีบเข้าไปช่วยท่านตั้งแต่แรก？"

นักฆ่าโลหิตไม่ต้องการให้เจ้านายของเขาถูกมองว่าเป็นตัวตลกอีกต่อไป

เขาจึงเตือน "นายท่าน ผู้ที่ตบท่านเมื่อครู่......คือเทพแห่งสงคราม เยี่ยจิ่งหาน"

"คุณพูดว่าอะไรนะ？"