บทที่ 514

เยี่ยจิ่งหานเปล่งเสียงออกมาจากระหว่างฟัน "กู้ชูหน่วน ข้าอยากจะควักหัวใจของเจ้าออกมาจริง ๆ และดูว่ามันเป็นสีอะไร"

"ข้าขอโทษ......"

"แค่คำขอโทษก็เพียงพอแล้วหรือ？ เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่ที่จะหลอกลวงอย่างไรก็ได้ โดยที่เจ้าไม่รู้สึกละอายใจงั้นหรือ？"

กู้ชูหน่วนก้มหน้าและหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

นางไม่ใช่คนเลือดเย็นและไร้ความปรานี นางรับรู้ได้ว่าเยี่ยจิ่งหานปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี

แต่นาง......ไม่อยากพูดถึงเรื่องลูก และไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดถึง

หลังจากที่นางออกมาจากเผ่าหยก เพียงแค่นางหลับตาลง นางก็เห็นภาพผู้คนของเผ่าหยกที่ถูกคำสาปโลหิต และต้องฆ่าญาติพี่น้องของตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นหัวหน้าเผ่าหยก แม้ว่านางจะเป็นเพียงคนแปลกหน้า แต่นางก็จะเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก

อีกอย่างคนของเผ่าหยกก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี......

และท่านพี่เฉินเฟยก็ยังรอให้นางไปช่วยชีวิต

ก่อนที่นางจะข้ามภพมา นางถูกผู้ชายที่ไว้ใจมากที่สุดทรยศหักหลัง แล้วผ่านความตายมาอย่างน่าอนาถ

เมื่อนึกถึงชาติที่แล้ว หัวใจของกู้ชูหน่วนก็ยังคงเจ็บ

นางกับเขาเติบโตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตาย และเป็นคนรัก

หลังจากที่พวกเขาปฏิบัติภารกิจครั้งสุดท้ายแล้ว พวกเขาก็จะเข้าสู่ประตูวิวาห์

แต่เขา......หักหลังนาง ทำให้นางปฏิบัติภารกิจไม่สำเร็จ และข้ามภพมาอย่างน่าอนาถ

จนกระทั่งตอนนี้นางก็ยังไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหักหลังนาง

และในตอนนี้มันก็ไม่สำคัญแล้ว

สิ่งที่สำคัญคือนางไม่อยากพูดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้ว และไม่อยากพูดถึงเรื่องความรู้สึกด้วย

ตอนนี้นางไม่อยากจะเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว นางนอนไม่หลับ และในหัวของนางก็คิดแค่ว่าจะหาไข่มุกมังกรได้อย่างไร

เยี่ยจิ่งหาน......

เขาไม่สามารถให้ในสิ่งที่นางต้องการได้

กู้ชูหน่วนซ่อนความเศร้าไว้ในใจ และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาของนางก็สงบลงและกล่าวว่า "เช่นนั้นท่านอ๋องต้องการอะไรเจ้าคะ？"

นางกล่าวอย่างไม่ได้ใส่ใจ อีกทั้งแววตาของนางยังสงบนิ่ง ทำให้เยี่ยจิ่งหานโกรธในทันที

"พระชายาขาดคุณธรรม เอาตัวนางไป"

องครักษ์ของพระราชวังชิวเฟิงล้อมกู้ชูหน่วนไว้ในทันที แต่คนของเผ่าปีศาจเร็วกว่าหนึ่งก้าว และขวางคนของเยี่ยจิ่งหานไว้

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน ไฟสงครามกำลังปะทุขึ้นมา และอาจเกิดสงครามขึ้นได้ทุกเมื่อ

"ซือม่อเฟย นี่เป็นเรื่องระหว่างสามีภรรยาของเรา และไม่เกี่ยวกับเจ้า วันนี้หากเจ้ากล้าเข้ามายุ่ง ต่อจากนี้ไปข้าเยี่ยจิ่งหานกับเผ่าปีศาจจะต้องเป็นศัตรูกัน"

จอมมารยิ้มและใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม

"เทพสงครามแห่งรัฐเยี่ย？เก่งกาจมากใช่หรือไม่？ข้าเกลียดการถูกข่มขู่จากผู้อื่นเป็นที่สุด"

เพียงแค่คำพูดสั้น ๆ ก็อธิบายจุดยืนได้อย่างชัดเจนแล้ว

เยี่ยจิ่งหานยกมือขึ้น และยอดฝีมือหลายคนก็ปรากฏตัวออกมาจากที่มืดของพระราชวังชิวเฟิงในทันที จากนั้นก็ล้อมรอบพวกเขาไว้ และสร้างค่ายกลที่แข็งแกร่งจำนวนหนึ่งขึ้นมาขังพวกเขาไว้

ผู้คนที่อยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็นคนฉลาด และใคร ๆ ก็รู้ว่าแต่ละคนที่เยี่ยจิ่งหานเรียกออกมานั้น ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับสูงสุด

ที่นี่คืออาณาเขตของเยี่ยจิ่งหาน หากต้องเผชิญหน้ากันจริง ๆ คนของเผ่าปีศาจต้องเสียเปรียบอย่างแน่นอน

แม้ว่าเยี่ยจิ่งหานจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่หากคนของเผ่าปีศาจต้องการจะไปจากที่นี่ พวกเขาก็คงต้องยอมจ่ายอย่างแสนสาหัสเช่นกัน

"ในเมื่อท่านอยากเล่นสนุก เช่นนั้นข้าก็จะเล่นเป็นเพื่อนท่าน"

จอมมารยิ้มอย่างมีเสน่ห์ และใบหน้าอันขาวผ่องของเขาก็เผยให้เห็นความเย็นยะเยือก นัยน์ตาของเขามืดมนและน่ากลัว ราวกับน้ำค้างแข็ง จากนั้นจิตสังหารของเขาก็ปรากฏขึ้นในทันที

ตอนที่เขากำลังจะเอาฝ่ามือออก เพื่อไปจัดการเยี่ยจิ่งหาน

ก็เกิดเหตุประหลาดขึ้น

ดูเหมือนว่าร่างกายของกู้ชูหน่วนจะมีแรงดึงดูด และดูดกำลังภายในของเขาอย่างต่อเนื่อง

เขาต้องการจะดึงมันกลับมา แต่ดูเหมือนว่ามือทั้งสองข้างของเขาจะติดหนึบ และไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถดึงมือกลับมาได้

หากเขาฝืนที่จะถอนฝ่ามือออกก็จะทำให้กู้ชูหน่วนได้รับบาดเจ็บ

กู้ชูหน่วนได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว หากเขาทำร้ายนางอีก กู้ชูหน่วนคงต้องตาย

คนอื่น ๆ ก็เห็นฉากนั้นด้วยเช่นกัน

นักฆ่าโลหิตกล่าวด้วยความตกใจ "นายท่าน ดูเหมือนว่าแม่นางกู้กำลังดูดพลังของท่าน"

จอมมารสีหน้าเปลี่ยน

มหาเวทย์ดูดพลัง

นางมีวรยุทธที่ชั่วร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร？

กู้ชูหน่วนรู้สึกหงุดหงิดใจ

นางแทบอยากจะตบต้นขาของตัวเอง

นางลืมมันไปได้อย่างไร ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของนาง เมื่อมีคนมารักษาอาการบาดเจ็บให้นาง และสัมผัสร่างของนาง นางก็จะดูดกำลังภายในของผู้อื่น

สิ่งที่สำคัญคือนางไม่ได้ต้องการจะดูพลัง แต่ก็ไม่สามารถหยุดได้