บทที่ 546

ทุกๆคนต่างอดหัวเราะไม่ได้ หญิงผู้นี้เสียสติไปแล้วกระมัง

มีคนซื่อบื้อผู้หนึ่งยอมซื้อยาอายุวัฒนะเป็นหม้อของนาง นางควรที่จะแอบสุขใจอยู่แต่ก็ยังปฏิเสธไป

มีเรื่องแปลกปนะหลาดเกิดขึ้นทุกปี ในปีนี้ช่างมากมายเป็นพิเศษ

พวกเขาคิดว่าด้วยนิสัยอันเย่อหยิ่งของฮวาฉี่หลัวก็คงจะสู้กับกู้ชูหน่วนขึันมาเป็นแน่

คิดไม่ถึงว่าฮวาฉี่หลัวจะตระหนักขึ้นได้และกล่าวเห็นด้วย “ใช่สินะ ดูสมองของข้าสิข้าลืมไปได้อย่างไรว่ายาอายุวัฒนะของท่านพี่กู้ขายเป็นเม็ดก็สามารถแย่งกันจนหัวแตกได้ ผู้ใดจะมีปัญญาซื้อยาทั้งหมดในหม้อของท่าน”

คำพูดนี้กล่าวซะ......

ราวกับว่ากู้ชูหน่วนเป็นยอดฝีมือกลั่นยาเช่นนั้นแหละ

หากว่านางเป็นยอดฝีมือกลั่นยางั้นพวกเขาก็เป็นอัจฉริยะกลั่นยากันทั้งสิ้นแล้ว

นักกลั่นยาคนอื่นๆก็ดูถูกเหยียดหยามด้วยเช่นเดียวกัน

แน่นอนว่าอายุยังน้อยประสบการณ์เบาบาง สักครู่จะให้พวกเขาได้เห็นว่าสิ่งใดที่เรียกว่าว่าการกลั่นยา

น่าหลานหลิงลั่วกล่าวว่า "ยาอายุวัฒนะของอาหน่วนขายเป็นจำนวนเม็ด ยังมีที่จะซื้อยาอายุวัฒนะเป็นเม็ดของอาหน่วนหรือไม่?"

ผู้ที่มีกำลังน้อยและกลางดูถูกดูแคลนโดยที่ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

ผู้อาวุโสเจ็ดด้านหนึ่งดื่มสุราชั้นเลิศอยู่บนโต๊ะอันเตี้ยและอีกด้านหนึ่งส่ายศีรษะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

น่าหลานหลิงลั่วผู้นี้ไม่คู่ควรกับอาหน่วน

ด้วยนิสัยของอาหน่วนยาอายุวัฒนะยังไม่ออกมาในท้ายที่สุด นางจะขายออกไปอย่างเลอะเลือนได้อย่างไร?

ยังขายเป็นเม็ดเสียด้วย......

หากว่าบังเอิญอาหน่วนกลั่นยาระดับสี่ขึ้นไปออกมาได้แล้วจะขายเป็นเม็ดได้อย่างไร?

เป็นเรื่องไร้สาระจริงๆ

สีชิ่นยิ้มอย่างสง่างามและมีเสน่ห์ นางเก็บคันฉ่องในมือพร้อมบังเกิดรอยยิ้มบางๆที่มุมปากขึ้น

ยาอายุวัฒนะของเถ้าแก่เนี้ยของพวกนางต้องการขายเป็นเม็ด ไม่มีเงินทุนใดๆจะซื้อไหวหรือ?

ไป๋จิ่นก็ยิ่งหัวเราะอย่างหยั่งรู้ได้ยาก

หากว่ากู้ชูหน่วนเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางจริงๆงั้นยาอายุวัฒนะที่นางกลั่นออกมาจะต้องสั้นคลอนไปทั่วทั้งใต้หล้าเป็นแน่

ขายเป็นเม็ด หึ......

ถือว่ายาอายุวัฒนะที่กลั่นจากธิดาศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางเป็นดังผักกาดขาวสินะ

นักฆ่าโลหิตมองดูจอมมารที่ยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดในระยะไกลอย่างเป็นห่วงโดยที่ในใจนั้นสับสนวุ่นวาย

แม้ว่าปกตินายท่านจะสับสนไปบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับเห็นเข้าก็ต่อสู้ แต่เขาสังเกตว่าช่วงนี้นายท่านแค่เพียงเห็นเยี่ยจิ่งหานเข้าไม่ว่าจะเป็นที่ใด ทั้งสองคนก็จะต่อสู้กันเสียก่อน

ที่น่าหดหู่ใจที่สุดคือทุกครั้งทั้งสองคนจะสูสีแบ่งลำดับกันไม่ออก

ตอนนี้นายท่านไม่อยู่เขาไม่รู้ว่าจะต้องเสียเงินซื้อยาอายุวัฒนะของแม่นางกู้ก่อนหรือไม่

เหวินเส่าอี๋แต่งกายด้วยชุดสีขาวดูดีไม่ธรรมดา ไร้ตัวตนและสง่างาม ยิ้มอย่างอบอุ่นและสุภาพนุ่มนวลดังเดิมไม่เปลี่ยน ดวงตาอันเฉียบคมคู่นั้นจ้องมายังร่างของกู้ชูหน่วนเป็นครั้งคราว

เดิมทีเขาสงสัยว่ากู้ชูหน่วนรู้เรื่องการกลั่นยาหรือไม่ แต่ตอนนี้เมื่อฟังน้ำเสียงของฮวาฉี่หลัวเกรงว่ากู้ชูหน่วนจะเป็นยอดฝีมือกลั่นยาผู้หนึ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทักษะการควบคุมไฟของนางและทักษะการผสมยาอย่างคุ้นเคย ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ที่ไม่รู้เรื่องกลั่นยาเลยจะสามารถทำได้

การกระทำของกู้ชูหน่วนมักจะเกินจินตนาการของทุกๆคน ครั้งนี้นางอาจจะทำให้ประหลาดใจกันอีกก็เป็นได้

“ออกเตาแล้ว ออกเตาแล้ว”

เสียงตื่นเต้นเสียงหนึ่ง ทุกๆคนเงยหน้าขึ้นมองไปแต่กลับเห็นเตายาเปิดออกและนำกล่องเล็กๆออกจากถาด กล่องเล็กๆนั้นว่างเปล่ามีเพียงสีดำสนิทเต็มไปหมด

“เฮ้อ......ละลายไปหมดแล้ว หม้อใบนี้ไม่มียาอายุวัฒนะที่เป็นรูปเป็นร่างเลยแม้แต่เม็ดเดียว”

“จบกันจบกัน หม้อทั้งใบไม่เหลือเลยแม้แต่ชนิดเดียว ข้าเสียเงินไปมากมายเช่นนั้นก็สูญเปล่าหมดแล้ว ข้าจะกลับไปอธิบายต่อเจ้าสำนักอย่างไรหล่ะ”