บทที่ 554

สีชิ่นยิ้ม "แล้วก็นายน้อยแห่งหุบเขาน่าหลาน ข้าคิดว่าเขาสนใจแม่นางกู้มาก เพื่อแม่นางกู้ บางทีเขาอาจจะยอมฝ่าฝืนกฎของหุบเขา และเข้าไปในเขตหวงห้าม"

"หากน่าหลานหลิงลั่วเข้ามา หุบเขาต้นหุยไม่มีทางปล่อยให้เขาเข้ามาตามลำพังอย่างแน่นอน และถึงตอนนั้นเหล่าสัตว์ประหลาดทั้งหลายของหุบเขาต้นหุยก็คงจะเข้ามาเช่นกัน อีกอย่าง......พวกเราบุกรุกเข้าไปในเขตหวงห้าม เป็นไปไม่ได้ที่คนของหุบเขาต้นหุยจะไม่รู้"

ฮวาฉี่หลัวมองอันนี้ มองอันนั้น และชี้ไปที่ตัวเอง "ในเมื่อมีคนเข้ามาในเขตหวงห้ามมากมายเช่นนี้ ก็เทียบไม่ได้กับข้าเพียงคนเดียว ท่านพี่ไป๋ ท่านให้ข้าเข้าไปด้วยเถอะ"

"มันอันตรายเกินไป เอาอย่างนี้ เจ้าไปหาที่ซ่อนก่อน จากนั้นก็รอให้พวกเขาออกมาแล้วค่อยจากไปพร้อมกัน จำไว้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างใน เจ้าห้ามเข้าไปอย่างเด็ดขาด"

"ก็ได้......"

"อีกอย่าง ไม่ว่ากำลังคนจะมากขนาดไหน ไม่ว่าพวกเขาจะต่อสู้กันอย่างไร เจ้าก็ห้ามเข้าไปยุ่ง"

"ตกลง......ถึงอย่างไรพวกเขาก็จะไม่ทำร้ายเจ้าและท่านพี่กู้ ดังนั้นข้าจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับพวกเขา"

สีชิ่นครุ่นคิด "ดูเหมือนน้องหญิงฮวาฉี่หลัวกับแม่นางกู้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา"

"แน่นอน หากท่านกล้าทำอะไรนาง ระวังว่าข้าจะไม่เกรงใจท่าน" นางยกกำปั้นขึ้นมาทำท่าทาง และมองไปที่สีชิ่นอย่างเยาะเย้ย

"ไม่ทราบว่าน้องหญิงฮวาฉี่หลัวและแม่นางกู้มีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร ข้าเพียงแค่รู้สึกสงสัย เผ่าน้ำแข็งตัดขาดจากโลกภายนอกมาแต่ไหนแต่ไร และไม่ค่อยปรากฏตัว เช่นนั้นจะรู้จักแม่นางกู้ได้อย่างไร"

"ฮึ ข้าไม่บอกท่านหรอก ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากท่านกล้าทำร้ายท่านพี่กู้ของข้า เผ่าน้ำแข็งของเราจะไม่ปล่อยท่านไปแน่"

ไป๋จิ่นปัดผมที่หน้าผากของตัวเอง และยิ้มกว้างอย่างสง่างาม

"ดูเหมือนว่าแม่นางสีจะสนใจแม่นางกู้มาก ไม่ทราบว่าแม่นางสีกับแม่นางกู้มีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร？"

"หออันดับหนึ่งในใต้หล้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับใครทั้งสิ้น ไปกันเถอะ น้องหญิงไป๋จิ่น หากยังไม่ไป แม้ว่าในนั้นจะมีของมีค่าอยู่ แต่ก็ถูกคนแย่งชิงไปหมดแล้ว"

"ก็ได้"

หลังจากกล่าวลาฮวาฉี่หลัวแล้ว เงาหนึ่งสีขาวเงาหนึ่งสีแดงก็ปีนขึ้นไป

ไม่นานหลังจากที่พวกนางจากไป เหวินเเส่าอี๋และผู้อาวุโสหลายคนแห่งเผ่าเพลิงฟ้า รวมทั้งน่าหลานหลิงลั่วก็ได้สังเกตดูค่ายกลอย่างละเอียดถี่ถ้วน และทยอยตามกันไป

ฮวาฉี่หลัวซ่อนตัวอยู่ในความมืด และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

คนเหล่านี้พากันขึ้นไปทำอะไร？

หรือว่าข้างในจะมีของมีค่าอยู่จริง ๆ？

นางไม่อยากซ่อนตัวอยู่ข้างล่างคนเดียว จึงปีนตามขึ้นไป

ไม่นานหลังจากปีนขึ้นไป ฮวาฉี่หลัวก็ตกตะลึง

นั่นมันอะไรกัน ข้างหน้าล้วนแต่เป็นโซ่เหล็กต่าง ๆ ทั้งใหญ่และเล็ก และรอบ ๆ โซ่แต่ละเส้นก็มีไอสีดำ

เดิมทีนางอยากจะเดินตรงเข้าไป

แต่เมื่อคิดถึงนัยน์ตาที่หนักอึ้งของไป๋จิ่นแล้ว นางก็ครุ่นคิดและนึกขึ้นได้

นางพลิกฝ่ามือข้างขวา และผ้าต่วนหลากสีแถบยาวเส้นหนึ่งก็สะบัดพลิ้วออกมา

เมื่อผ้าต่วนไปสัมผัสกับไอสีดำก็สะบั้นในทันที และไม่เหลือแม้แต่ซาก

ฮวาฉี่หลัวตบหน้าอกของตัวเอง

ไม่เป็นไร ๆ โชคดีที่เมื่อครู่นางไม่ได้เดินเข้าไป

นี่มันไอสีดำอะไรกัน ทำไมถึงพิษร้ายแรงเช่นนี้？

อีกทั้งยังมองไม่เห็นปลายอีกด้านหนึ่ง

ไม่รู้ว่าโซ่เหล็กเก้าเส้นเปื้อนไอสีดำตั้งแต่เมื่อไหร่

ฮวาฉี่หลัวคิดว่าไม่สามารถขึ้นไปได้แล้ว

และอยากจะลงก็ลงไม่ได้

ติดอยู่ตรงกลาง

"แย่แล้ว ๆ จะทำอย่างไรดี？หรือว่าข้าต้องติดอยู่ที่นี่？ไม่ได้นะ ไอสีดำกำลังแพร่กระจาย หากไม่รีบออกไปจากที่นี่ ชีวิตน้อย ๆ ของข้าจะจบลงที่นี่ไม่ได้"

จนกระทั่งตอนนี้ ฮวาฉี่หลัวจึงเข้าใจว่าทำไมท่านพี่ไป๋จึงต้องระมัดระวัง

"ข้างบน ข้างล่าง ใครก็ได้ช่วยข้าที เฮ้ย..."

นางไม่อยากตะโกน แต่ก็ไม่อยากตาย นางจึงทำได้เพียงตะโกนขอความช่วยเหลือ ไม่รู้ว่ามีใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของนางหรือไม่ หลังจากที่รออยู่นานก็ไม่มีใครลงมาช่วยนางเลย

ไอสีดำยังคงแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ฮวาฉี่หลัวกังวลเป็นอย่างมาก

"มีใครสามารถช่วยข้าได้บ้าง？ข้ากำลังจะถูกกัดกร่อน ท่านพี่กู้......ท่านพี่ไป๋......"

เสียงของนางดังมากขนาดนี้ ท่านพี่กู้และท่านพี่ไป๋ไม่มีทางที่จะไม่ได้ยิน พวกนางกำลังเผชิญกับอันตรายอะไรอยู่ข้างบนหรือไม่？

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ฮวาฉี่หลัวไม่เป็นห่วงความปลอดภัยของตัวเอง นางก็คิดหาทางที่จะปีนขึ้นไปดู

นางกัดฟันและต้องการใช้วิชาตัวเบาข้ามโซ่เหล็กที่แน่นหนาไป หลังจากลองอยู่หลายครั้ง นางก็กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด "โมโหแทบแย่ ช่วงนี้กินจนอ้วนเกินไป ทำอย่างไรดี ๆ ......"

นางเกาหัวอย่างหงุดหงิด ทรุดตัวลงและตะโกนว่า "หากใครสามารถพาข้าขึ้นไปได้ ข้าจะแต่งงานกับคนผู้นั้น"

"แม่หนู ไม่ว่าจะเป็นใคร เจ้าก็จะแต่งงานด้วยงั้นหรือ？"

"แต่ง ๆ ๆ แม้ว่าจะแต่งกับหมูกับหมา ข้าก็จะแต่ง"

ใบหน้าของฮวาฉี่หลัวดูดีใจ แต่เมื่อเห็นเงาที่เหมือนกับสายลมพัดผ่านช่องว่างในโซ่เหล็กหนาทึบ

ช่องว่างมีขนาดเล็กและสลับซับซ้อน แต่ผู้ที่มาดูไม่เป็นอันตราย และนางสามารถหลีกเลี่ยงได้หากจะเข้ามาหานาง

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของฮวาฉี่หลัวหุบลงเรื่อย ๆ และคร่ำครวญ "หา......เป็นชายชรา และเป็นชายชราในวัยหกสิบเศษ ๆ "