บทที่ 593

จิตใจของกู้ชูหน่วนพังทลายลงเล็กน้อย

นางไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเหวินเส่าอี๋

เดิมทีนางควรจะเกลียดเขา แต่นางกลับเกลียดเขาไม่ลง

หลายพันปีก่อนตอนที่เผ่าเพลิงฟ้าสาปคำสาปโลหิตใส่เผ่าหยก เขาเป็นวุ้นอยู่ที่ไหนยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

ตั้งแต่รู้จักเหวินเส่าอี๋ นางยังไม่เคยเห็นเขาทำเรื่องไม่ดีเลยสักครั้ง นอกจากนี้เขายังยอมสละชีวิตช่วยนางครั้งแล้วครั้งเล่า

กู้ชูหน่วนสับสนอยู่ในใจ แม้ว่าจะรู้สึกขอบคุณเหวินเส่าอี๋ แม้ว่าจะรู้ว่าเหวินเส่าอี๋ไม่ใช่คนเลวร้าย แต่นางก็ปล่อยวางไม่ได้

นางหยิบยาห้ามเลือดกับน้ำสะอาดออกมาจากวงแหวนอวกาศและช่วยเขาทำแผลอย่างระมัดระวัง

“อื้อ...”

ไม่รู้ว่าทำให้เขาเจ็บหรือเปล่า เหวินเส่าอี๋จึงร้องครางออกมา

“อดทนหน่อยนะ จะเสร็จแล้ว”

เวลาแต่ละนาทีแต่ละวินาทีผ่านไป ทันใดนั้นกลิ่นหอมจางๆ ของดอกบัวซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเหวินเส่าอี๋ก็ลอยมาเตะจมูก เป็นกลิ่นที่สัมผัสแล้วรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว

กู้ชูหน่วนถอนหายใจยาวๆ อย่างโล่งอกแล้วเก็บขวดยากลับไป

“โชคดีที่รักษาแผลทันเวลา ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดแผลคงเน่าเปื่อยจนเป็นหนอง”

ทันทีที่กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเหวินเส่าอี๋ฟื้นแล้ว เขากำลังมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน

“ตื่นแล้วหรือ เจ็บไหม”

“ท่านไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

คำพูดที่เหวินเส่าอี๋โพล่งออกมาทำให้ความรู้สึกที่ซับซ้อนของกู้ชูหน่วนมืดมนลงกว่าเดิม

“ข้าจะสบายดีหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน”

เหวินเส่าอี๋ถอนหายใจอย่างเงียบเหงา รอยยิ้มในแววตาของเขาหายไปและถูกแทนที่ด้วยความเศร้าจางๆ

“ใช่ เรื่องของท่านจะเกี่ยวอะไรกับข้า”

“เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น มือสังหารชุดดำนั่นล่ะอยู่ไหน แล้วก็อีกอย่าง ร่างกายของท่านถูกอะไรทำร้ายมา แผลลึกมากทั้งยังมีพิษอีกด้วย”

“ถูกแมงมุมยักษ์ทำร้ายมา ในถ้ำนี้มีแมงมุมยักษ์สองตัว พวกมันแข็งแกร่งมาก มือสังหารชุดดำน่าจะถูกพวกมันดักจับไว้”

เหวินเส่าอี๋ค่อยๆ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟัง

หลังจากกู้ชูหน่วนถูกลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส เขาก็ต่อสู้กับมือสังหารชุดดำผู้นั้นอย่างดุเดือด เพราะเขาได้รับบาดเจ็บและสูญเสียพลังครั้งแล้วครั้งเล่า เขาจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะรับมือกับมือสังหารชุดดำได้

โชคดีที่เขายังมีเพลงยุทธทั้งหมดอยู่ เพลงยุทธของเขากับการต่อสู้ของมือสังหารสูสีกันจนแยกไม่ออก

ในที่สุดแมงมุมยักษ์ก็บุกเข้ามาและโจมตีทันทีที่เห็นพวกเขา เขาหลอกล่อและหลบหลีกออกมา ทั้งยังทำให้แมงมุมพิษไปล้อมมือสังหารชุดดำเอาไว้

หลังจากนั้นเขาก็ไม่รู้แล้วว่าชายหนุ่มชุดดำถูกแมงมุมยักษ์ฆ่าหรือไม่

เขาอุ้มกู้ชูหน่วนออกมาและใช้กำลังภายในช่วยรักษานาง

เหวินเส่าอี๋ยังตกใจไม่หายเมื่อนึกถึงการรักษา

ร่างกายของกู้ชูหน่วนมีแรงดึงดูดบางอย่างปรากฏขึ้นมาอย่างน่าประหลาด พลังนั้นดูดกำลังภายในของเขาไป

เขาเกือบตายเพราะถูกสูบพลังไปจนหมด

ตอนนี้เขารวบรวมกำลังภายในของตนเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

หรือไม่...

พลังของเขาก็ลดฮวบไปจนถึงระดับสาม...

เมื่อนึกถึงพลังของตนเองที่ลดลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า

เหวินเส่าอี๋ก็ยิ้มอย่างขมขื่น

ผู้คนของเผ่าเพลิงฟ้าต่างฝากความหวังไว้ที่เขา ทุกคนคิดว่าเขาคืออัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในรอบหลายพันปี

ความหวังทั้งหมดของเผ่าเพลิงฟ้าถูกส่งต่อมาที่เขา

ทว่าตอนนี้เขาเทียบกับประชาชนชาวเผ่าทั่วๆ ไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

ระดับสาม...

ถ้าอยู่ที่อื่น ระดับสามอาจถือว่าเป็นวรยุทธที่สูงมากแล้ว

แต่สำหรับเผ่าเพลิงฟ้า ระดับสามถือว่าอ่อนแอเกินไป...

“คิดอะไรอยู่ ทำไมใจลอยอย่างนั้น”

“ไม่มีอะไร อาการของท่านดีขึ้นบ้างหรือไม่”

“ดีขึ้นมากแล้ว”

กู้ชูหน่วนร้อนใจเล็กน้อย นางกล่าวว่า “เราอยู่ในขั้วโลกเหนือนานแล้ว ข้ามีเวลาจำกัดและต้องหาไข่มุกมังกรให้เจอโดยเร็วที่สุด ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส ถ้าไปกับข้า เกรงว่า...”