บทที่ 594

"เยี่ยเฟิง ทำไมถึงเป็นเจ้า"

ทะเลสาบหัวใจที่สงบของกู้ชูหน่วนราวกับมีหินก้อนใหญ่มากระทบและเกิดเป็นคลื่นซัดปั่นป่วน

"เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริงๆ"

กู้ชูหน่วนพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นและยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าที่หล่อเหลา

จากนั้นมือสังหารชุดดำก็หันกลับมาอย่างเยือกเย็น ราวกับรังเกียจที่มีคนมาสัมผัสโดนเขา

หัวใจที่ตื่นเต้นของกู้ชูหน่วนก็แตกสลายลง มือทั้งสองข้างก็หยุดชะงักลงกลางอากาศ

"เจ้าไม่ใช่เยี่ยเฟิง เจ้าคือใคร?"

หากเป็นเยี่ยเฟิง เขาต้องมีความสุขอย่างมากที่เห็นนาง

แววตาของเยี่ยเฟิงไม่เย็นชาเช่นนี้และร่างกายก็ไม่เย็นชาเช่นนี้

ไม่ว่าจะได้รับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมสักเพียงใด เขาก็มีจิตใจดีและอ่อนโยน

กู้ชูหน่วนสังเกตชายชุดดำอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ชายที่อยู่ตรงหน้าหน้าตาเหมือนกับเยี่ยเฟิงมาก ราวกับถูกแกะสลักจากแม่พิมพ์เดียวกัน คิ้วที่สวยงามเหมือนกัน ดวงตาที่สดใสและท่าทางสง่างาม เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็สามารถตกเป็นที่ดึงดูดสายตาได้ง่าย

สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนก็คือ ฝีมือการต่อสู้ของเขาเมื่อเทียบกับเยี่ยเฟิงแล้ว ดีกว่าไม่ใช่แค่เพียงเล็กน้อย

และยังมีความเย็นชาของเขาที่เหมือนกับวิญญาณร้ายที่หลุดออกมาจากนรก ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

ท่าทางที่ดูเย็นชาเช่นนี้ เหมือนกับเครื่องมือการสังหารมนุษย์ไม่ผิด เพียงแค่คนอื่นให้เขาทำอะไร เขาก็จะทำตาม

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามของนาง ชายชุดดำยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

กู้ชูหน่วนรีบมองไปยังมือซ้ายของเขา

ฝ่ามือซ้ายของเขามีความด้านและหนา คาดว่าคงเกิดจากการฝึกซ้อมวิทยายุทธมาเป็นเวลาหลายปี

กู้ชูหน่วนอยากรู้ว่ามือซ้ายของเขามีรอยแผลอะไรบ้าง แต่นางก็ผิดหวัง

มือซ้ายของเขา นอกจากรอยแผลเป็นลึกสองสามรอยบนแขนของเขาที่ถูกหมาป่าหิมะตะครุบแล้ว ก็ไม่มีรอยแผลใดๆ อีกเลย

ไม่ใช่มือซ้ายของเยี่ยเฟิง

มือซ้ายของเยี่ยเฟิงถูกผู้นำกองธงกล้วยไม้บดขยี้จนแตกละเอียด กระดูกเคลื่อนที่ และฝ่ามือก็ถูกผู้นำกองธงกล้วยไม้ใช้ดาบฟันและมีรอยแผลเป็นมาตลอด

ความหวังที่เพิ่มขึ้นของกู้ชูหน่วนค่อยๆ กลับกลายเป็นความผิดหวัง

ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร แต่เป็นเพราะว่าเขาหน้าตาเหมือนกับเยี่ยเฟิง ฉะนั้นนางจึงไม่อาจอยู่เฉยได้

กู้ชูหน่วนหยิบดาบอ่อนที่เอวออกมาและขับใช้กำลังภายใน จากนั้นฟันลงไปที่เส้นใยแมงมุมอย่างโหดเหี้ยม

"ปัง......"

เส้นใยแมงมุมไม่ได้ถูกฟันขาด

แต่กลับกลายเป็นนางที่กระเด็นออกไป

นางที่เดิมทีได้รับบาดเจ็บสาหัส เพราะการใช้กำลังภายในอีกครั้งจึงทำให้กระเด็นออกไป จึงทำให้บาดแผลมีเลือดไหลออกมาอีก

"บัดซบ เจ้าดูสิ่งที่เจ้าทำสิ หากเจ้าไม่ทำร้ายข้าก่อนหน้านี้ เช่นนั้นเส้นใยแมงมุมนี้ก็ถูกฟันจนขาดไปนานแล้ว"

"......"

"ช่างเถอะ พูดกับเจ้าก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง"

"......"

กู้ชูหน่วนลุกขึ้นและเอามือข้างหนึ่งกุมท้องที่เจ็บปวด อีกมือหนึ่งก็ลูบใต้คาง

ใยแมงมุมนี้ไม่รู้ว่าชักใยขึ้นได้อย่างไร ทั้งเหนียวทั้งแข็ง

ดาบอ่อนของนางเกือบจะถูกดูดเข้าไป

และสิ่งสำคัญก็คือเส้นใยแมงมุมนี้มีความโปร่งแสง หากไม่ระมัดระวังก็จะถูกติดกับใยแมงมุม

ชายหนุ่มคนนี้นับว่าโชคดีมาก อย่างน้อยแมงมุมก็ตายไปแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาต้องถูกกินแน่ๆ

กู้ชูหน่วนพยายามอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถช่วยชายหนุ่มออกมาได้

น่าเสียดายที่มาอย่างรีบร้อนและการเคลื่อนไหวก็รวดเร็วเหลือเกิน ทำให้ฝูกวงไม่ได้ตามมาด้วย ไม่เช่นนั้นฝูกวงอาจจะมีวิธีช่วยชีวิตเขาออกมาก็ได้

ทันใดนั้น กู้ชูหน่วนนึกอะไรขึ้นได้และริมฝีปากสีแดงระรื่นก็ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

นางหยิบตะบันไฟออกมาจากวงแหวนอวกาศและจุดไฟ จากนั้นวางไปที่ใยแมงมุมเพื่อให้มันถูกเผา

ใยแมงมุมที่คงกระพัน แข็งและเหนียว ดาบและกระบี่ไม่สามารถทำอะไรได้ เมื่อสัมผัสกับไฟ มันก็ลุกขึ้นเป็นไฟ ดูท่าจะกลัวไฟเอามาก

"ปัง......"

ใยแมงมุมถูกเผาไหม้จนหมด ชายหนุ่มชุดดำได้รับบาดเจ็บสาหัส สองขาของเขาคุกเข่าลงและส่งเสียงหอบเหนื่อย