บทที่ 672

ในทางเดินขนาดราวกับลำไส้ของแกะของป่ารกทึบในหุบเขาลึก มีรถม้าวิ่งควบอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ทำให้เกิดฝุ่นควันเป็นลูกคลื่น

ผู้ที่กำลังเดินทางอย่างรวดเร็วคือชายวัยหนุ่มคนหนึ่ง เขาฟาดแส้ไปบนขาหลังของม้าครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อพยายามทำให้ม้าไปได้เร็วที่สุด

บริเวณโดยรอบของรถม้าเต็มไปด้วยยอดฝีมือของเผ่าหยกที่ขี่ม้าบึกบึน โดยมีอายุต่างกันและแต่งกายต่างกันออกไป พวกเขามีดวงตาที่เยือกเย็นและมีจุดประสงค์เดียวเท่านั้น นั่นคือ เพื่อปกป้องผู้คนบนรถม้า

ภายนอกรถม้ามีศพที่เสียชีวิตไปนานแล้ว ศพเหล่านี้มีทั้งเผ่าเพลิงฟ้า เผ่าหยกและมีลูกศิษย์ของสำนักนิกายอื่นๆ อยู่ด้วย กลิ่นคาวเลือดได้คละคลุ้งไปทั่วทั้งหุบเขา

ภายในรถม้า กู้ชูหน่วนจดจ่อกับการรักษาอาการบาดเจ็บให้กับเยี่ยจิ่งหาน นางขมวดคิ้วและมีเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผากด้วยความเคร่งเครียดอย่างมาก

เสี่ยวลู่คอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ และมักช่วยเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้กู้ชูหน่วนอยู่บ่อยครั้ง

ในที่สุดกู้ชูหน่วนก็ถอนหายใจออกมา จากนั้นล้างมือที่เต็มไปด้วยรอยเลือดอย่างอ่อนล้าและพิงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงไปที่รถม้า

ดูเหมือนเจี้ยงเสวี่ยที่กำลังเร่งรีบอยู่นั้นจะรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวภายในรถม้า จากนั้นจึงรีบถามว่า "พระชายา นายท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ? พ้นจากอันตรายแล้วหรือไม่ขอรับ?"

"ช่วยชีวิตไว้ได้แล้ว แต่ยังต้องรอดูว่าเขาจะฟื้นกลับมาได้หรือไม่"

เสียงของกู้ชูหน่วนแหบแห้ง และดวงตาคู่หนึ่งที่เหนื่อยล้าก็จับจ้องอยู่ที่หลังใบหูของเยี่ยจิ่งหาน

ตรงนั้นมีเครื่องหมายเฉพาะของคนของเผ่าหยกที่ถูกคำสาปโลหิต เพียงแค่เครื่องหมายนี้ปรากฏขึ้น คำสาปโลหิตจะเริ่มออกฤทธิ์กำเริบขึ้น

หลังจากผ่านไปยี่สิบปีที่เขาได้ทนทุกข์ทรมานอย่างมากในการหยุดยั้งคำสาปโลหิตและเขายังต้องพิการมานานกว่าสิบปี ตอนนี้คำสาปโลหิตยังคงกำเริบออกฤทธิ์ออกมาเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัส

เมื่อนึกถึงเยี่ยจิ่งหานอาจจะต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานจากอาการออกฤทธิ์ของคำสาปโลหิตเช่นเดียวกับประชาชนของเผ่าหยกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้คนจำนวนมากเข้าร่วมในสนามรบทีละคนปกป้อง เพื่อใช้เลือดเนื้อของตัวเองในการปกป้องไข่มุกมังกรด้วยกันกับนาง กู้ชูหน่วนจึงรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากและหวังเพียงรีบกำจัดคำสาปโลหิตนี้ไปให้ได้

เสี่ยวลู่ทำลายความนึกถึงของกู้ชูหน่วนและถามอย่างลังเลว่า "นายท่าน ประเดี๋ยวจะถึงทางเข้าของเผ่าหยกแล้ว จะทำเช่นไรกับพวกเขาดี?"

กู้ชูหน่วนเปิดม่านรถม้าออกและมองไปที่พื้นที่เต็มไปด้วยศพ จากนั้นกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม "เข้าไปยังเผ่าหยกด้วยกัน"

เสี่ยวลู่ตกใจอย่างมาก "นายท่าน เผ่าหยกไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปและไม่เคยทำผิดกฎนี้เลยมาตลอดร้อยพันปีที่ผ่านมา"

"กฎเกณฑ์เป็นสิ่งที่มนุษย์กำหนดขึ้น ในเมื่อข้าเป็นหัวหน้าเผ่าของเผ่าหยก เช่นนั้นก็มีสิทธิ์ที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขกฎนี้"

"เกรงว่าผู้อาวุโสคนอื่นจะไม่เห็นด้วย"

"หรือต้องทิ้งเยี่ยจิ่งหานและเจี้ยงเสวี่ยไว้ที่นี่อย่างนั้นหรือ?"

ภายนอกล้วนแล้วแต่มีคนจ้องจะแย่งชิงไข่มุกมังกร หากทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ก็เท่ากับปล่อยให้พวกเขาตายอย่างไม่ต้องสงสัย

เผ่าเพลิงฟ้าที่สมควรตาย พวกเขามาเพื่อแย่งชิงไข่มุกมังกรก็แย่แล้ว แถมยังปล่อยข่าวออกไปให้สำนักและนิกายอื่นๆ ต่างพากันมาแย่งชิง

"เช่นนั้นข้าน้อยจะส่งคนคุ้มกันพวกเขากลับไป เช่นนี้ดีหรือไม่?"

"คนที่ต้องการให้เยี่ยจิ่งหานตายไปมีเยอะมากมายเหลือเกิน ข้ากลัวจะเกิดเหตุการณ์ไม่ดีขึ้น"

กู้ชูหน่วนมองไปยังเสี่ยวลู่อย่างสงสัย

นางไม่เคยขัดคำสั่งของนางเลยสักครั้ง ถึงแม้ว่าชีวิตนางจะเคยได้รับความเสี่ยง แต่ก็ไม่เคยสงสัยเลย แต่เหตุใดครั้งนี้นางถึงพยายามจะห้ามให้นางพาเยี่ยจิ่งหานกลับไปยังเผ่าหยก?

"ดูเหมือนเจ้าจะไม่ชอบที่เยี่ยจิ่งหานจะไปที่เผ่าหยก?"

"ข้าน้อยมิกล้า ข้าน้อยเพียงแค่กังวลว่าผู้อาวุโสจะโกรธ นายท่าน ท่านเป็นหัวหน้าเผ่าหยก หากท่านต้องการทำผิดกฎและพาคนนอกเข้าไปยังเผ่าหยกก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรท่าน ยกเว้นเพียงหานอ๋องเท่านั้นที่ห้ามพาเข้าไป"

"เหตุใดถึงพาเขาเข้าไปไม่ได้? หรือเหตุผลเป็นเพราะพระสนมอวี้?"

"เอ่อ...ข้าน้อยก็ไม่รู้อะไรมากนัก แต่คนของเผ่าหยกทุกคนล้วนไม่ยินดีต้อนรับหานอ๋อง รวมไปถึงข้าน้อยด้วย ข้าน้อยก็ไม่ชอบเขา"

เสี่ยวลู่หันหน้าไปทางอื่นและดูเหมือนยังมีคำพูดที่อยากจะพูด แต่ก็ไม่พูดออกมา

กู้ชูหน่วนรู้สึกสับสนอย่างมาก เป็นเลือดเนื้อของพระสนมอวี้เช่นเดียวกัน แต่เหตุใดเผ่าหยกถึงเกลียดแค้นเยี่ยจิ่งหานมากมายเช่นนี้นะ?

คงไม่ใช่เป็นเพราะนางคือธิดาศักดิ์สิทธิ์หรอกกระมัง?

ไม่ เรื่องนี้จะต้องมีอะไรแน่ๆ

"ข้าเป็นหัวหน้าเผ่า ข้าเป็นคนตัดสินเอง พาเยี่ยจิ่งหานและเจี้ยงเสวี่ยไปยังเผ่าหยกด้วยกัน"

คำพูดที่เย็นชาของกู้ชูหน่วนไม่แม้แต่จะมีการปรึกษาพูดคุย

มุมปากของเสี่ยวลู่ขยับเล็กน้อยและหยุดพูดไปด้วยความหงุดหงิด