บทที่ 673

เถาวัลย์แต่ละเส้นนั้นรวดเร็วมาก พวกเขาต้องการจะหลบแต่ก็ไม่ทัน

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ผู้คนนับร้อยคนถูกโครงกระดูกโลหิตกลืนกิน

"จอมมาร......เป็นจอมมารของเผ่าปีศาจ ทุกคนรีบหนีไป"

"หา......"

"พี่ใหญ่......"

"ถอย รีบถอย......"

"พี่ใหญ่ เช่นนั้นไข่มุกมังกรจะทำอย่างไร พวกเรายังต้องแย่งชิงหรือไม่？"

"แย่งชิงอะไรกัน เจ้าไม่เห็นหรือว่าจอมมารมาแล้ว？นั่นเป็นปีศาจที่ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม หากยังไม่รีบถอย พวกเราทุกคนคงต้องตายอยู่ที่นี่"

"เจ้าสำนัก พวกเขาถอยไปหมดแล้ว พวกเราก็ควรจะถอยด้วยหรือไม่？"

"ถอยอะไรกัน ไม่ง่ายเลยที่จะรู้ที่ซ่อนของไข่มุกมังกร ครั้งนี้หากไม่สามารถแย่งชิงมาได้ ครั้งหน้าก็จะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก ก็แค่จอมมาร พวกเรามีมากมายขนาดนี้ ยังต้องกลัวเขาเพียงคนเดียวอีกหรือ？ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ฆ่าจอมมารเสียก่อน ขอเพียงแค่เขาตาย ก็จะไม่มีใครมาขัดขวางการแย่งชิงเราไข่มุกมังกรของเรา"

"เจ้า......เจ้าสำนัก......ไม่ได้นะขอรับ จอมมารแข็งแกร่งเกินไป พวกเรา......พวกเราตายหลายคนแล้ว หากไม่ถอย พวกเราทุกคนคงต้องตายอยู่ที่นี่อย่างน่าอนาถ หากท่านอยากอยู่ต่อไป ท่านก็อยู่ต่อเถอะ ข้าขอถอยก่อน"

"นี่......ไอ้พวกรักตัวกลัวตาย"

สถานการณ์โกลาหล

บางคนหนีออกไปด้วยความกลัว

บางคนยังคงต้องการจะแย่งชิงไข่มุกมังกร

แต่ทว่าผู้ที่ต้องการจะแย่งชิงไข่มุกมังกร จะต้องกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของการโครงกระดูกโลหิตอย่างไม่มีข้อยกเว้น

เสียงกรีดร้องและเสียงการต่อสู้ดังขึ้น แม้ว่าจะอยู่ในป่าใหญ่ก็ยังได้ยิน

เลือดไหลนองเป็นแอ่ง ผู้คนนับไม่ถ้วนถูกโครงกระดูกโลหิตกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกในชั่วพริบตาเดียว

โครงกระดูกโลหิตยิ่งกินคนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งใหญ่มากเท่านั้น และหัวกะโหลกก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

กู้ชูหน่วนดีใจ

อาม่อ

เขามาแล้ว......

แต่เขามาแล้ว......ผู้อาวุโสสูงต่อสู้แบบหนึ่งต่อสาม จะทำอย่างไรดี？

เมื่อมองดูผู้คนที่ตายอย่างอนาถ กู้ชูหน่วนก็ทนไม่ได้

เสียงของจอมมารดังมาจากไกล ๆ

"พี่หญิง ในที่สุดข้าก็ตามทันท่านจนได้ คนพวกนี้ไม่ประมาณกำลังตนเอง และยังกล้าที่จะแย่งชิงไข่มุกมังกรของพี่หญิง ท่านคอยดูว่าอาม่อจะฆ่าพวกเขาอย่างไร"

"ช่างเถอะ อย่าเข่นฆ่าชีวิตผู้คนเลย พวกเขาเป็นเพียงคนโง่เขลาที่ถูกหลอกใช้"

"ในเมื่อพี่หญิงเอ่ยปาก เช่นนั้นข้าก็จะไว้ชีวิตพวกเขา"

การโจมตีของโครงกระดูกโลหิตเปลี่ยนไป มันไม่กินคน เพียงแค่ทำให้พวกเขาได้รับได้บาดเจ็บสาหัสและโยนออกไป เพื่อที่จะได้ไม่ขวางหูขวางตาเท่านั้น

ในเวลาเดียวกัน จอมมารก็ลงมาจากรถม้าอย่างสง่าผ่าเผย เขายิ้มจนเห็นฟันกระต่ายเล็ก ๆ สองซี่ และมองไปที่กู้ชูหน่วน

"ผู้อาวุโสสูงล่ะ？แล้วผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามคนของเผ่าเพลิงฟ้าล่ะ？"

"นี่......ข้าก็ไม่รู้ ตอนที่ต่อสู้จู่ ๆ ข้าก็นึกขึ้นมาได้ว่า หากมีคนมาทำร้ายพี่หญิงระหว่างทางแล้วจะทำอย่างไร ข้าจึงรีบออกมาจากสนามรบและมาหาพี่หญิง"

กู้ชูหน่วนโกรธจนแทบจะกระอักเลือด

"ดังนั้น เจ้าก็เลยทิ้งผู้อาวุโสสูงไว้ที่นั่นคนเดียวงั้นหรือ？"

"ใช่"

"เจ้าทิ้งผู้อาวุโสสูงไว้ที่นั่นคนเดียว แล้วเขาจะรับมือกับผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามได้อย่างไร？"

"การตายของผู้อาวุโสสูงเกี่ยวอะไรกับข้า？อีกอย่าง ท่านก็บอกข้าว่าหากสถานการณ์ไม่ดี ก็ให้ข้ารีบหนีไป ข้าเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบหนี"

"......"