บทที่ 684

กู้ชูหน่วนตะโกนขึ้นมาอย่างดุดัน จากนั้นคว้าแส้และกระบองจากมือของชาวเผ่า ดวงตาสีดำและขาวของนางดูมืดมนอย่างน่ากลัว

ประชาชนชาวเผ่าทั้งหลายต่างคิดว่าความโกรธเคืองของกู้ชูหน่วนนั้นมาจากเหวินเส่าอี๋

รวมไปถึงการที่พวกเขาจับนายน้อยแห่งเผ่าเพลิงฟ้าผู้สูงส่งมาได้ แต่ละคนพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"ท่านหัวหน้าเผ่าท่านดูสิว่าพวกข้าจับใครมาได้? ผู้ชายคนนี้เป็นถึงนายน้อยของเผ่าเพลิงฟ้าเชียวนะ และถือเป็นหัวหน้าเผ่าในอนาคต แต่ตอนนี้เขาตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกเราแล้ว"

"หลายปีมานี้เผ่าเพลิงฟ้ากดขี่เรามาโดยตลอดและทำร้ายพวกเราอย่างเจ็บปวด ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำให้เขารับรู้ถึงอะไรที่เรียกว่าตายทั้งเป็น"

"ท่านหัวหน้าเผ่า พวกเราจะทรมานเขาอย่างไรดีหรือ? หรือจะหลอกใช้เขาอย่างไรเพื่อให้คนของเผ่าเพลิงฟ้าต้องจบชีวิตลงทุกคน"

ทุกคนต่างพากันจ้องมองไปที่กู้ชูหน่วนอย่างมีความหวัง ราวกับเพียงกู้ชูหน่วนพูดออกมาคำเดียว พวกเขาก็จะลงมือทำทันที

คำพูดของกู้ชูหน่วนติดอยู่ในลำคอ โดยไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไร

คนของเผ่าเพลิงฟ้าโหดเหี้ยมก็จริง แต่เหวินเส่าอี๋......

เท่าที่นางรู้ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขากลับคอยช่วยเหลือนางและช่วยชีวิตนาง

จอมมารพันเส้นผมสีดำดกของตัวเองเล่นอย่างสนุกและคอยดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ

เหวินเส่าอี๋ลืมตาที่อ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงขึ้น เมื่อเห็นกู้ชูหน่วนที่สวมใส่ชุดสีแดงเพลิง จากนั้นเขาจึงยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันและหลับตาลงอีกครั้ง และถูกแขวนอยู่บนราวเหล็กอย่างไร้เรี่ยวแรง

ความอ่อนล้าของลมหายใจนั้น ชัดเจนว่าคือการยอมรับชะตากรรม

พี่เฉียวกล่าวว่า "ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนดูดรับพลังภายในของเขาไป เป็นถึงยอดฝีมือระดับหกแต่กลับเหลือเพียงระดับสอง ช่างน่าหัวเราะแต่ก็น่าสงสารในคราเดียวกัน แต่ดูดรับออกไปก็ดี ทางที่ดีควรจะดูดไปจนหมดเสียเลย เพื่อเขาจะได้ไม่ไปทำร้ายใครอีก"

กู้ชูหน่วนเบะปาก

คนที่ดูดกำลังภายในของเขาไป ไม่ใช่นางหรอกหรือ

นางกล่าวขึ้นมาเสียงดัง "หากเราต้องการต่อสู้กับเผ่าเพลิงฟ้า เช่นนั้นก็ต่อสู้อย่างเปิดเผย หากใช้การหลอกใช้คนอื่นเพื่อจะได้รับชัยชนะ เช่นนั้นแล้วเราจะต่างอะไรกับสัตว์ร้ายเหล่านั้นของเผ่าเพลิงฟ้าล่ะ?"

"ท่านหัวหน้าเผ่าหมายความว่า......ฆ่าเขาทิ้งเลยอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นจะเป็นการง่ายเกินไปสำหรับเขาหรือไม่?"

"คนคนนี้ยังพอมีประโยชน์สำหรับข้า พวกเจ้ามาเขาไปที่ข้าของข้า"

ทุกคนต่างจ้องหน้ากันต่างไม่เข้าใจว่าหัวหน้าเผ่าของพวกเขากำลังคิดอะไร

ผู้อาวุโสเจ็ดได้รับบาดเจ็บสาหัสและเดินกะเผลกเข้ามา โดยมีผ้าพันแผลหนาพันอยู่รอบตัว

เขาเป็นคนนิสัยไม่ดีมาโดยตลอด สำหรับเผ่าเพลิงฟ้าแล้วนั้นยิ่งมีความเกลียดชัง เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ชูหน่วนก็รู้สึกสงสัยและถามขึ้นมา

"ท่านหัวหน้าเผ่า ข้าได้ยินมาว่าท่านสนิทสนมเป็นการส่วนตัวกับเหวินเส่าอี๋ เป็นเรื่องจริงหรือไม่?"

ชู่ว......

ก้อนหินสั่นสะเทือนเป็นคลืื่นนับร้อยพัน

ทุกคนต่างจ้องมองไปยังกู้ชูหน่วนอย่างไม่เชื่อ

ท่านหัวหน้าเผ่าและนายน้อยของเผ่าเพลิงฟ้าสนิทสนมเป็นการส่วนตัว?

เป็นไปได้อย่างไร?

สีหน้าของกู้ชูหน่วนค่อยๆ แย่ลง

"เขาเคยช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าติดค้างน้ำใจของเขา"

ไม่รอให้ผู้อาวุโสเจ็ดพูดขึ้น ประชาชนในเผ่าต่างแย่งกันตะโกนออกมาทีละคน

"เผ่าเพลิงฟ้าทำเรื่องแย่ๆ มากมาย ไม่มีใครดีสักคน เขาจะช่วยชีวิตท่านได้อย่างไร ต่อให้เขาช่วยชีวิตท่าน เช่นนั้นเขาต้องมีจุดประสงค์อื่นอย่างแน่นอน"

"ใช่ ท่านหัวหน้าเผ่าอย่าถูกเขาหลอกเอาได้ คนของเผ่าเพลิงฟ้าล้วนเป็นคนเลว"

"หากไม่พูดว่าเขามีจุดประสงค์อื่นหรือไม่ ต่อให้เขาช่วยชีวิตหัวหน้าเผ่าจริง จากที่พวกเขาทำกับพวกเรานั้น เราก็ไม่สามารถยกโทษให้เขาง่ายดายเช่นนี้"

"ใช่ เหวินเส่าอี๋ต้องตาย และก่อนที่เขาจะตายต้องให้เขาได้รับรู้ถึงรสชาติความเจ็บปวดทุกข์ทรมานที่พวกเราต้องเผชิญทั้งหมด"

คนในเผ่าล้วนต่างเคารพนอบน้อมต่อกู้ชูหน่วนมาโดยตลอด ครั้งนี้พวกเขากลับไม่เป็นเช่นนั้นและต้องการให้ฆ่าเหวินเส่าอี๋เสีย

สีหน้าของกู้ชูหน่วนกลัดกลุ้มและจ้องมองไปที่ทุกคนพร้อมกับพูดออกมา "เช่นนั้นพวกเจ้าต้องการให้ข้าเป็นคนที่ลืมบุญคุณคนอื่นและเป็นคนไร้จิตใจเช่นนี้หรือ?"

"ท่านหัวหน้าเผ่า......"