บทที่ 685

ทันใดนั้นผู้อาวุโสสูงก็จับมืออันเรียวยาวของกู้ชูหน่วน และมีน้ำตาไหลออกมาจากหางตา "อาหน่วน เพื่อเผ่าหยก เจ้าต้องแบกรับภาระหน้าที่อันหนักหน่วงมาตั้งแต่เด็กจนโต ต้องอดทนกับความอัปยศอดสูครั้งแล้วครั้งเล่า และเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด เป็นผู้อาวุโสที่ไร้ประโยชน์ ผู้อาวุโสทำผิดต่อเจ้า"

กู้ชูหน่วนใจอ่อน นางจับมือของผู้อาวุโสสูงและนั่งลงข้างหน้าเตียงของเขา

"ผู้อาวุโสสูง ทำไมจู่ ๆ ท่านถึงพูดกับข้าเช่นนี้"

"ไม่......ไม่มีอะไร หากเจ้าไม่อยากหลอมรวมไข่มุกมังกร ทุกคนก็จะไม่ตำหนิเจ้า"

"การหลอมรวมไข่มุกมังกร จำเป็นต้องมีเงื่อนไขอะไรหรือไม่？"

ร่างกายของกู้ชูหน่วนสั่นสะท้าน

ผู้อาวุโสสูงไม่มีทางพูดเช่นนี้กับนางโดยไม่มีเหตุผล

ทันใดนั้นภาพที่นางเห็นในสระโลหิตก็ผุดขึ้นมาในหัว

หนึ่งในภาพเหล่านั้นคืออี้เฉินเฟยกระโดดลงไปในเตาหลอมยา เพื่อใช้เลือดเนื้อของตนเองในการสังเวย

ผู้อาวุโสสูงได้รับบาดเจ็บสาหัสทั้งภายในและภายนอก แต่บาดแผลเหล่านี้ก็ไม่เจ็บปวดเท่ากับบาดแผลในใจของเขา

เขาก้มหน้าลงและสะอื้นไห้ "หากต้องการหลอมรวมไข่มุกมังกรทั้งหมด เพื่อล้างคำสาปโลหิต จำเป็นต้องมีสองเงื่อนไข"

กู้ชูหน่วนยิ้มเยาะ

ดูเหมือนนางจะรู้ว่าผู้อาวุโสสูงจะพูดอะไร

"อย่างแรกคือต้องให้ผู้ที่มีร่างกายเป็นหยางบริสุทธิ์กระโดดลงไปในเตาหลอมยา และจุดเปลวเพลิงแห่งหยางของเตาหลอมยา"

"ต้องให้ผู้ที่มีร่างกายเป็นหยางบริสุทธิ์กระโดดลงไปในเตาหลอมยา เพื่อกำจัดไอพิฆาตในเตาหลอมยา และผู้ที่กระโดดลงไปจะต้องเต็มใจที่จะสังเวยชีวิต"

"ไม่มี......วิธีอื่นแล้วหรือ？" กู้ชูหน่วนมองไปที่ผู้อาวุโสสูงอย่างวิงวอน และหวังว่าผู้อาวุโสสูงจะบอกนางว่ามีวิธีอื่น แต่ผู้อาวุโสสูงส่ายหัวอย่างโศกเศร้า

"ท่านรู้ตั้งแต่แรกว่าท่านพี่เฉินเฟยเป็นผู้ที่มีร่างกายเป็นหยางบริสุทธิ์ และรู้ว่าหากต้องการจุดเปลวเพลิงแห่งหยางในเตาหลอมยา จะต้องให้ท่านพี่เฉินเฟยสังเวยชีวิตใช่หรือไม่？"

ผู้อาวุโสสูงเงียบไม่พูดไม่จา และเป็นการยอมรับทุกอย่าง

เพียงแต่เขาไม่คิดว่าเพื่อกู้ชูหน่วนแล้ว อี้เฉินเฟยจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพเช่นนี้......สภาพที่ยากลำบาก

ชีวิตของเขากำลังจะจบสิ้นลง หากต้องการที่จะหลอมรวมไข่มุกมังกร เขาจะต้องกระโดดลงไปในเตาหลอมยาโดยเร็วที่สุด

"ทำไมต้องเป็นท่านพี่เฉินเฟย？" กู้ชูหน่วนพึมพำ

"เผ่าหยกแอบตามหาผู้ที่มีร่างกายเป็นหยินบริสุทธิ์และหยางบริสุทธิ์อย่างลับ ๆ มาโดยตลอด แต่ผู้ที่มีร่างกายเป็นหยินบริสุทธิ์และหยางบริสุทธิ์นั้นมีอยู่น้อยมาก และการสังเวยชีวิตก็ต้องเป็นผู้ที่มีวรยุทธขั้นสูงสุดระดับห้าขึ้นไป แล้วคนธรรมดาจะมีพรสวรรค์เช่นนี้ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้เผ่าหยกมีผู้ที่มีร่างกายเป็นหยางบริสุทธิ์อยู่คนหนึ่ง เพียงแต่......ถูกเผ่าเพลิงฟ้าฆ่าตาไปแล้ว และในตอนนี้ก็มีเพียงแค่......อี้เฉินเฟย......"

"แล้วผู้ที่มีผู้ที่มีร่างกายเป็นหยินบริสุทธิ์ล่ะ เป็นใครกัน？"

ผู้อาวุโสสูงสุดไม่อยู่นาน

กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างเย็นชา "ข้ารู้ว่าพวกท่านวางแผนไว้นานแล้ว บอกข้ามาเถอะว่าเป็นใคร？"

"เผ่าน้ำแข็ง......ไป๋จิ่น......"

"เผ่า......เผ่าน้ำแข็ง......"

กู้ชูหน่วนเผลอหัวเราะออกมา และน้ำตาก็ไหลลงมาจากหางตาของนาง

"ดังนั้น เป็นท่านที่ให้ไป๋จิ่นเข้าไปในเผ่าหยก？และเป็นท่านที่ให้ไป๋จิ่นพาเหวินเส่าอี๋กลับมาที่เผ่าหยกด้วย？

"ไม่สิ......ควรจะกล่าวว่าข้ากลายเป็นหัวหน้าเผ่าน้ำแข็งอย่างลึกลับซับซ้อน อันที่จริงเป็นพวกท่านที่วางแผนไว้นานแล้ว พวกท่านต้องการให้ไป๋จิ่นเต็มใจที่จะสังเวยชีวิต เมื่อหลายปีก่อน พวกท่านบุกเข้าไปในเผ่าน้ำแข็งใช่หรือไม่？"

"ข้าบอกแล้วว่าหากเจ้าไม่ต้องการที่จะหลอมรวมไข่มุกมังกร พวกเราก็จะไม่ตำหนิเจ้า"

"นี่เป็นคำพูดจากใจของท่านจริง ๆ หรือ？หากนี่เป็นคำพูดจากใจของท่านจริง ๆ เช่นนั้นท่านพาไป๋จิ่นมาที่เผ่าหยกทำไม？นางเป็นของเผ่าน้ำแข็งไม่ใช่หรือ？นางมีคุณสมบัติอะไรที่จะมาที่เผ่าหยก？"

"อาหน่วน......"

"ขอเพียงแค่สามารถหลอมรวมไข่มุกมังกรได้ ขอเพียงแค่สามารถล้างคำสาปโลหิตได้ ข้ายอมสละได้แม้แต่ชีวิตของตนเอง แต่ข้าจะไม่ยอมสละชีวิตของไป๋จิ่นและท่านพี่เฉินเฟย เพื่อล้างคำสาปโลหิตอย่างเด็ดขาด"

กู้ชูหน่วนปาดน้ำตา นางจ้องมองไปที่ผู้อาวุโสสูงและกล่าวเตือน

"หากท่านกล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านพี่เฉินเฟยและไป๋จิ่น ข้าไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยท่านหลอมรวมไข่มุกมังกร แต่ชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่ปล่อยท่านไปอย่างแน่นอน"

"ปัง......"

กู้ชูหน่วนปิดประตูเสียงดัง แล้วเดินออกไป

ในห้องยาเหลือผู้อาวุโสสูงเพียงคนเดียว เขานิ่งเงียบอยู่นานและประณามอยู่ในใจอย่างสุดซึ้ง

ผู้คนข้างนอกต่างตกตะลึง

หัวหน้าเผ่าทะเลาะกับผู้อาวุโสสูงหรือ？

พวกเขาดี ๆ อยู่จะทะเลาะกันได้อย่างไร？

หรือว่าเป็นเพราะเรื่องของเหวินเสาอี๋？

หัวหน้าเผ่าต้องการจะปล่อยเหวินเสาอี๋ไป แต่ผู้อาวุโสสูงไม่ยอม ดังนั้นพวกเขาจึงทะเลาะกัน？

เหล่าผู้อาวุโสทั้งต่างพูดคุยกับกู้ชูหน่วน แต่กู้ชูหน่วนกลับเดินออกไป โดยไม่พูดอะไรกับพวกเขาแม้แต่คำเดียว

จนกระทั่งกู้ชูหน่วนพบกับไป๋จิ่นและฮวาฉี่หลัว

"ท่านพี่หน่วน ๆ ข้าอยู่นี่ วู้ ๆ......ท่านทิ้งข้าได้อย่างไร ข้าตามหาท่านแทบแย่ โชคดีที่ผู้อาวุโสเผ่าหยกของพวกท่านใจดี พาข้ากับท่านพี่ไป๋จิ่น รวมทั้งพี่สาวอีกสองคนที่เป็นผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์มาที่เผ่าหยก และผู้คนของเผ่าหยกก็ใจดีมาก พวกเขาทำอาหารอร่อยมากมายมาให้ข้ากิน อีกทั้งยังพาพวกเขาทั้งสี่คนไปเที่ยวรอบ ๆ แต่ที่ดีที่สุดคืออินเอ๋อร์ อินเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนข้าทุกวัน อินเอ๋อร์กล่าวว่าข้าเป็นเพื่อนของท่านพี่หน่วน ก็เหมือนเป็นเพื่อนของนางด้วย"

ฮวาฉี่หลัวไร้เดียงสา นางแกว่งมือของกู้ชูหน่วนไปมาและพูดไม่หยุดปาก

ไป๋จิ่นยิ้มและกล่าวว่า "เอาล่ะ เจ้ามันช่างพูด นายท่านยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ เจ้าอย่ารบกวนนายท่านเลย"

"ไม่หรอก ๆ ข้าชอบตามท่านพี่หน่วน ท่านพี่หน่วนไปที่ใด ข้าก็จะตามไปด้วย"