บทที่ 742

เจ้าสุนัขหยางโกรธ และโบกมือให้ลูกน้องปิดล้อมในทันที

เมื่อคนของสวีชิงเห็นเช่นนั้น และถูกปิดล้อมไว้ การตะลุมบอนจึงเริ่มขึ้น

"กึง ๆ ๆ ......"

การต่อสู้ดุเดือดมาก คนที่อยู่ข้าง ๆ สวีชิงระงับความโกรธไว้ไม่ไหว เขาลงมืออย่างโหดเหี้ยม และอดไม่ได้ที่จะระบายความโกรธทั้งหมดออกมา

ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าสุนัขหยางและคนอื่น ๆ ที่ได้รับการสนับสนุนจากรองหัวหน้าเผ่าและคนอื่น ๆ เคยชินกับการยโสโอหังมานานแล้ว พวกเขาจะทนต่อการดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ได้อย่างไร

ไม่นานทั้งสองฝ่ายก็เลือดตกยางออก ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งดุเดือด

ไม่รู้ว่าเหวินเส่าอี๋ถูกรบกวนหรือไม่

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย และไม่คิดว่า......เขาจะค่อย ๆ ออกไปมาจากสถานที่ที่ชุลมุนวุ่นวาย

กู้ชูหน่วนรู้สึกประหลาดใจ

ด้วยนิสัยของเหวินเส่าอี๋แล้ว การต่อสู้นองเลือดเช่นนี้ เขาไม่สามารถเพิกเฉยได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหนึ่งในนั้นพยายามที่จะต่อสู้แทนเขาเลย

เผ่าหยกลงมือกับเขาอย่างโหดเหี้ยมเกินไป

"หยุด"

ด้านข้างมีผู้อาวุโสผมขาวเข้ามาด้วยความโกรธเคือง เขาโบกมือ การต่อสู้ที่ชุลมุนจึงถูกแยกออก

"ใครอนุญาตให้พวกเจ้ามาทะเลาะกันที่ตำหนักเฉินหยู？ที่นี่คือสถานที่ใด หรือว่าพวกเจ้าไม่รู้？"

แววตาของผู้อาวุโสโหลวเผยให้เห็นเยือกเย็นและความน่าเกรงขามอย่างชัดเจน

เขากวาดสายตามองทุกคนอย่างเยือกเย็น และในที่สุดก็จ้องมองไปที่เหวินเส่าอี้ที่จากไปเพียงลำพัง

"นายน้อย ท่านเป็นนายน้อยของเผ่า เห็นพวกเขาต่อสู้ แต่ก็ไม่ห้าม ถือว่าละเลยหน้าที่？"

เหวินเส่าอี๋เพิกเฉย และยังคงเดินต่อไปข้างหน้า

เมื่อผู้อาวุโสโหลวเห็นเช่นนี้ เขาก็โกรธมากยิ่งขึ้น

ในทันทีที่เขาโบกมือ เหล่าสาวกก็ปิดล้อมเขาไว้

"นายน้อย ในฐานะที่ข้าเป็นผู้อาวุโสของชั้นศาล ข้าไม่อาจเพิกเฉยต่อผู้ที่ทำผิดได้ แม้ว่าท่านจะเป็นนายน้อยของเผ่าก็อาจละเว้น บุตรสวรรค์ทำผิดกฎก็ต้องได้รับโทษเช่นเดียวกัน"

เมื่อก่อนผู้อาวุโสโหลวประจบสอพลอเหวินเส่าอี๋มาโดยตลอด

ในตอนนี้เหวินเส่าอี๋กำลังตกทุกข์ได้ยาก ผู้อาวุโสโหลวไม่ช่วยเขาก็ไม่เป็นไร แต่ยังจะพาคนของรองหัวหน้าเผ่ามาคอยรังควานเขาไปทุกที่

สวีชิงทนดูต่อไปไม่ไหว

เขาขึ้นเสียง "ขอถามผู้อาวูโสโหลว นายน้อยมีความผิดอะไร？เพราะพวกเราทะเลาะกันแล้วไม่ห้ามงั้นหรือ？สาวกในตระกูลไม่ได้เป็นหน้าที่รับผิดชอบของผู้อาวุโสที่คอยบังคับบัญชาหรือ หรือว่าไม่ใช่หน้าที่รับผิดชอบของผู้อาวุโสในชั้นศาล？"

เหวินเส่าอี๋เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ยังจะกล้าปฏิบัติต่อเขาอย่างเมินเฉย ผู้อาวุโสโหลวโกรธเคือง และก็กังวลว่าจะไม่มีใครกล้าลงมือ

สวีชิงบุ่มบ่ามขึ้นมา

ผู้อาวุโสโหลวดูเยือกเย็น เขาฝืนยิ้มและกล่าวว่า "สาวกในเผ่าทะเลาะกัน ควรถูกลงโทษอย่างไร？"

"สถานเบาคือเฆี่ยนหนึ่งร้อยไม้และจำคุกหนึ่งเดือน สถานหนักตือเฆี่ยนให้ตาย เพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่าง"

"เฮ้อ สวีชิงไม่เห็นผู้อาวุโสอยู่ในสายตา พูดจาสามหาว และยังไม่ห้ามที่สาวกทุบตีเจ้าสุนัขหยาง ทำให้มีผู้คนบาดเจ็บสาหัส มีโทษร้ายแรง ฟังคำสั่งของข้า ลากออกไปแล้วเฆี่ยนให้ตาย เพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่าง"

"ข้าไม่เห็นด้วย ทั้งสองฝ่ายทะเลาะกัน ทำไมถึงถูกลงโทษแค่พวกเรา？" สวีชิงกล่าว

เจ้าสุนัขหยางลูบจมูกแล้วกล่าวว่า "เพราะเจ้าเป็นผู้ที่ลงมือทำร้ายผู้อื่นก่อน พวกเราเพียงแค่ป้องกันตัว หากพวกเราไม่สู้กลับ พวกเจ้าก็คงจะถูกทำร้ายจนตาย？"

"หากเจ้าไม่ไร้เหตุผลกับนายน้อย พวกเราจะลงมือกับพวกเจ้าหรือ？"

"แค่ทำร้ายผู้อื่นก็ผิดแล้ว ยังไม่ลากออกไปเฆี่ยนให้ตายอีก" ผู้อาวุโสโหลวไม่ให้โอกาสพวกเขาได้อธิบายและออกคำสั่งในทันที

เหวินเส่าอี๋หันกลับมา และเสียงที่อ่อนโยนของเขาก็ดังขึ้น

"แม้ว่าสวีชิงและคนอื่น ๆ จะมีความผิดและมีโทษตาย แต่ก็ควรจะให้ผู้อาวุโสของชั้นศาลพิจารณาร่วมด้วย จึงจะให้พวกเขารับโทษตายได้ ผู้อาวุโสโหลวใจร้อนเกินไปหรือไม่？ หรือ... ละเลยกฎของเผ่าเพลิงฟ้า และต้องการแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าเผ่า"

ผู้อาวุโสโหลวและคนอื่น ๆ ตกตะลึง