บทที่ 789

“ขอรับ”

ภายในห้องของมู่ซิน

ผู้นำตระกูลมู่กับผู้นำรองผู้นำสามและผู้อาวุโสคนอื่นกำลังปรึกษาหารือกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป

มีเพียงกู้ชูหน่วนที่อยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อนมู่ซิน

มู่ซินได้รับบาดเจ็บหนักมาก แต่ทว่าหมอกลับยังมาไม่ถึง ไม่รู้ว่าเพราะวรยุทธ์ของมู่ซินต่ำหรือไม่ แม้แต่ระดับหนึ่งยังไม่ถึง คนในจวนถึงละเลยเขาไปโดยปริยาย

กู้ชูหน่วนจำใจต้องลงมือเอง เพื่อช่วยเขาจัดการกับบาดแผล

มู่ซินรีบกล่าวว่า“อาหน่วน ไม่ต้องสนใจข้าหรอก ถือโอกาสตอนที่คนของตระกูลไป๋หลี่ไม่อยู่ หนีไปไกลแสนไกลเถิด ทางที่ดีหนีจากรัฐปิง อย่าได้กลับมาอีก”

“ความแข็งแกร่งของเผ่าตระกูลไป๋หลี่ไม่ได้อยู่แค่รัฐปิง ต่อให้ข้าไปจากรัฐปิง พวกเขาอยากตามหา ก็หาเจอ”

“แต่นี่เป็นโอกาส”

“แม้ว่าจะหลบซ่อนได้ชั่วขณะ แต่เป็นเพราะปัญหา ภาระที่พัวพัน สุดท้ายแล้วไม่สามารถหนีพ้นได้ การหลบซ่อนไม่ใช่ทางออก”

“เช่นนั้น….เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”

“ปัญหาทุกอย่างมีทางออก คิดมากทำไมกัน”กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างไม่ยี่หระ โดยหลักแล้วไม่ได้มีผลกระทบตระกูลไป๋หลี่ เพียงแค่ทำความสะอาดบาดแผลแทนเขา เกรงว่าทำแรงจะทำให้เขาเจ็บได้

บางทีอาจถูกกู้ชูหน่วนทำให้รู้สึกดี ใจที่เกร็งของมู่ซินผ่อนคลายลง

“ใช่สิ การหลบไม่ใช่หนทางออก วันนี้พวกเขาออกไปอย่างกะทันหัน จะต้องมีคนช่วยเจ้าอย่างลับๆแน่ ความสัมพันธ์ตระกูลพวกเรากับราชนิกุลจืดจางมากแล้ว ช่วงปีที่ผ่านมาไม่สนใจตระกูลเรา พวกเขาไม่มีทางช่วยพวกเราหรอก”

“หนึ่งเดียวที่จะช่วยพวกเราได้ ก็คือตระกูลซั่งกวนแล้ว เจ้ามีการหมั้นหมายกับซั่งกวนหมิงหลาง ตระกูลซั่งกวนแสดงออกอย่างเฉยชา ความจริงแล้วยังจำบุญคุณเมื่อสมัยนั้นได้ ต้องช่วยเจ้าอยู่ลับหลังแน่”

“มีตระกูลซั่งกวนคุ้มครอง คิดว่าพวกเขาตระกูลไป๋หลี่ไม่กล้าทำหยามเหยียดหรอก”

กู้ชูหน่วนไม่เชื่อเรื่องคุ้มครองหรือไม่คุ้มครองหรอก

การพึ่งพิงฟ้าพึ่งพาดินไม่สู้พึ่งพาตัวเองเลย

บนโลกนี้ที่สามารถคุ้มครองนาง มีแค่ตัวนางเอง

“เหตุใดข้ากับซั่งกวนหมิงหลางถึงได้มีการหมั้นหมายล่ะ?”

“เจ้า….เจ้าลืมแล้วหรือ?”

“ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย บาดเจ็บถึงสมอง มีหลายเรื่องราวที่ลืมเลือนแล้ว”

“ใช่ละ พ่อเกือบลืมไปแล้ว ได้ยินว่าเจ้าถูกพวกไป๋หลี่หมิงกับพี่สาวของเขาจำนวนหนึ่งรุมตีเจ้า เจ้าเจ็บหนักหรือไม่?”

“ไม่เลย ดีขึ้นมากแล้ว”

กู้ชูหน่วนรู้สึกอบอุ่นหัวใจเล็กน้อย

พ่อผู้นี้ถึงแม้จะมองแล้วไม่เท่าไหร่ แต่ก็ใส่ใจนางออกมาจากใจจริง

“สัตว์นรกกลุ่มนี้ ต้องโทษพ่อ พ่อปกป้องเจ้าไม่ได้”

“จุดเส้นวรยุทธ์ของท่านถูกตัดหรือ?”กู้ชูหน่วนถามขึ้นทันที

“ใช่ เจ้ารู้ได้อย่างไร ลุงรองกับลุงสามบอกเจ้าสินะ”

ชีพจรชัดเจนเช่นนี้ นางไม่ใช่คนโง่นะ จะดูไม่ออกได้อย่างไร

มู่ซินทอดถอนหายใจออกมา กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดว่า“ขาดก็ขาดเลย เจ้าปลอดภัยก็พอ”

คำพูดนี้พูดอย่าง…

หรือว่าจุดเส้นวรยุทธ์เขาขาดเป็นเพราะนาง?

“เมื่อสมัยนั้นฮูหยินซั่งกวนตั้งครรภ์ ไปที่วัดไหว้พระสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างการเดินทางพบเข้ากับโจรปล้น เพื่อช่วยฮูหยินซ่างกวนท่านแม่ของเจ้าเลยถูกโจรสังหาร ตระกูลซั่งกวนจะตอบแทนบุญคุณ ก็เลยสัญญาล่วงหน้าให้เจ้ากับเด็กที่อยู่ในท้องของฮูหยินซ่างกวน นั่นก็คือซ่างกวนหมิงหลาง”

“ซั่งกวนหมิงหลางเป็นคนเฉลียวฉลาดมีความสามารถ อายุยังน้อยก็สามารถถึงระดับสามได้ อยู่ที่รัฐปิงเป็นราวกับเทพ หากเจ้าแต่งงานกับเขา ครึ่งชีวิตที่เหลือของพ่อผู้นี้ก็วางใจแล้ว”

เฉลียวฉลาดมีความสามารถคู่ควรกับของไร้ประโยชน์?

เกรงว่าตอนนี้ตระกูลซั่งกวนคงกำลังหาเหตุผลยกเลิกการแต่งงานกับนางอยู่ไหม

มู่ซินสีหน้าห่อเหี่ยวใจ กล่าวว่า“ผ่านไปอีกไม่กี่วันก็เป็นการชุมนุมกลั่นยาในรอบสิบปีหนึ่งครั้ง กับการชุมนุมควบคุมสัตว์ร้ายในรอบสิบสองปี เจ้าทำให้ตระกูลไป๋หลี่ไม่พอใจ ข้าเกรงว่าพวกเขาจะไม่ยินยอมให้เจ้าเข้าร่วม”

“การชุมนุมกลั่นยากับการชุมนุมควบคุมสัตว์ร้ายเป็นการชุมนุมครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของรัฐปิง ปีนี้ประสานเข้าด้วยกัน หากสามารถเข้าร่วมได้ บางทีอาจจะสามารถปราบสัตว์ตัวโปรดอยู่มือ หรืออาจจะได้รับยาอายุวัฒนะสักเม็ดสองเม็ดได้ แต่ตอนนี้….”

“การชุมนุมกลั่นยา ?การชุมนุมปราบสัตว์ร้าย?”