บทที่ 926

"เขากินยาผิดไปหรือ? เหตุใดถึงกล้าโจมตีผู้นำตระกูลเหวินอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้? เหตุใดผู้อาวุโสของตระกูลเหวินถึงไม่ออกหน้าเข้ามาช่วยเหลือบ้างเลยหรือ?"

หนิงเทียนโย่วไม่รู้ว่าวรยุทธ์ของเหวินเส่าอี๋ได้เพิ่มขึ้นไปถึงระดับหกขั้นสูงสุดแล้ว

เขาเห็นเพียงแค่กระบวนท่าที่แข็งแกร่งเกินต้านของผู้นำตระกูลไป๋หลี่ ที่ทำให้ผู้มีวรยุทธ์ตั้งแต่ระดับสามลงไปต้องกระเด็นกระดอนกันออกไป

ผู้ที่ยังคงอยู่ก็ไม่สามารถบังคับร่างกายได้

เห็นได้ชัดว่าไป๋หลี่ป้าไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปได้ เขาลงมือด้วยพละกำลังที่มีอยู่ทั้งหมด

เขายังเห็นผู้อาวุโสของตระกูลเหวินต่างอยู่นิ่งเฉยไม่ขยับ และเฝ้าสังเกตการณ์อย่างใจเย็นอยู่ข้างๆ

ไม่รู้ว่าพวกเขาไม่เป็นห่วงหรือใส่ใจเหวินเส่าอี๋

หรือเพราะรู้ว่าเหวินเส่าอี๋จะต้องชนะอย่างแน่นอน

ท่านปู่ก็ยังอาจไม่สามารถเอาชนะผู้นำตระกูลไป๋หลี่ได้

เช่นนั้นเหตุใดผู้นำตระกูลเหวินถึงสามารถเอาชนะเขาได้

กู้ชูหน่วนกอดจอมมารเอาไว้แน่น ทำให้จอมมารไม่สามารถหนีออกไปได้

ดวงตาของจอมมารถูกพายุทรายอันทรงพลังพัดเข้ามาจนทำให้ลืมตาไม่ขึ้น

กู้ชูหน่วนเห็นว่าผู้นำตระกูลไป๋หลี่กำลังจะโจมตีเข้าไปถึงตัวของเหวินเส่าอี๋ เหวินเส่าอี๋ไม่มีทางปล่อยให้เขาลงมือได้ง่ายๆ

พลังอันแข็งแกร่งทั้งสองปะทะเข้าหากันจะไม่เกิดอะไรขึ้นเลยได้อย่างไร กู้ชูหน่วนจึงจงใจรีบกล่าวขึ้นมาว่า "รีบหลับตาเดี๋ยวนี้"

จอมมารรีบหลับตาลงทันทีเมื่อได้ยินเข้า

"ซี๊ด......"

ทันใดนั้น ทุกคนก็รู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา หนาวจนพวกเขาสั่นสะท้านอย่างอดไม่ได้

แม้แต่ท่านผู้เฒ่าหนิงและผู้นำตระกูลไป๋หลี่ก็เช่นกัน

หลังจากความเยือกเย็นมาเยือน จากนั้นก็เห็นเพียงแสงสีขาวพร่างพรายก็ปรากฏขึ้นกลางสนามรบ

แสงสีขาวนั้นเปล่งประกายจนพวกเขาไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ และทำได้เพียงหันข้างเพื่อหลบหรือปิดตาเอาไว้ ไม่เช่นนั้นคงตาบอดอย่างไม่ต้องสงสัย

"ครื่น......"

พื้นดินสั่นไหวเนืองๆ

อีกทั้งยังเผยให้เห็นรอยแตกร้าวจำนวนมาก

ราวกับเป็นแผ่นดินไหวครั้งยิ่งใหญ่

ผู้นำตระกูลไป๋หลี่ล้มลงและถอยไปสองสามก้าว สีหน้าของเขาซีดเผือดและหายใจติดขัด

เมื่อมองไปยังเหวินเส่าอี๋ เขายังคงอยู่ในท่าเอามือไพล่หลัง และใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูหล่อเหลาและสง่างาม

นี่......

นี่สามารถตัดสินแพ้ชนะได้แล้วใช่หรือไม่?

พวกเขายังไม่เห็นเลยว่าพวกเขาต่อสู้กันอย่างไร?

ตกตะลึง

ช่างน่าตกตะลึงอย่างมาก

ผู้นำตระกูลไป๋หลี่มีวรยุทธ์ถึงระดับห้าขั้นสูงสุดเชียวนะ

และเหลือเพียงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้นก็สามารถก้าวไปถึงระดับห้าได้แล้ว

แต่ตอนนี้ เขากลับเป็นเพียงชายวัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

หนิงเทียนโย่วตกตะลึงจนอ้าปากค้างและแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้

เขากลืนน้ำลายและเอามือขยี้ตาอย่างแรง

"ข้าไม่ได้ดูผิดไปใช่หรือไม่ ไป๋หลี่ป้าพ่ายแพ้อย่างนั้นหรือ? อีกทั้งเอาปล่อยพลังอันแข็งแกร่งเช่นนั้นออกไป แต่กลับไม่สามารถเอาชนะคนอื่นได้"

ท่านผู้เฒ่าหนิงรู้สึกหนักใจอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สามารถเอาชนะใครได้เลย

หากไม่ใช่เป็นเพราะผู้นำตระกูลเหวินออมมือให้ เกรงว่าเพียงแค่กระบวนท่าเดียวก็สามารถทำให้ตายไปเสียแล้ว

"ท่านผู้นำ......"

ผู้คนของตระกูลไป๋หลี่ต่างพากันกรูเข้าไปดูบาดแผลของไป๋หลี่ป้า

ไป๋หลี่ป้าทำมือ เพื่อแสดงให้พวกเขาถอยออกไป

เขาฝืนพยายามหายใจออกมาอย่างปกติ เพื่อระงับความตกใจในหัวใจของเขาและกล่าวว่า "ผู้นำตระกูลเหวินช่างมีวรยุทธ์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ข้ารู้สึกละอายใจเหลือเกิน"

"ผู้นำตระกูลไป๋หลี่พูดเกินไปแล้ว หากไม่ใช่เป็นเพราะท่านยอมอ่อนข้อให้ เช่นนั้นข้าจะเอาชนะท่านได้อย่างไร"

เหวินเส่าอี๋กำลังพูดเพื่อไว้หน้าผู้นำตระกูลเหวิน

แต่ยอดฝีมือที่มีวรยุทธ์สูงส่งต่างรู้ดีว่า

ไป๋หลี่ป้าได้พยายามอย่างสุดความสามารถ

"อ่า......เราไปกันเถอะ......"

ไป๋หลี่ป้าโบกมือ คนของตระกูลไป๋หลี่ต่างพากันเดินจากไป

ทุกคนต่างมองหน้ากัน

ตระกูลไป๋หลี่จากไปอย่างง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ?

เช่นนั้นเขาไม่ต้องการฆ่าปีศาจร้ายแล้วหรือ?

คนที่ไป๋หลี่ป้าหวาดกลัว