บทที่ 927

เกล็ดหิมะเริ่มตกลงมาจากฟากฟ้า และเกล็ดหิมะก็โบยบินล่องไปในอากาศอย่างต่อเนื่องเหมือนนางฟ้าน้อยๆ

ทุกคนรู้สึกเพียงว่าบรรยากาศดูอบอุ่น

แต่ทว่าท่านผู้เฒ่าหนิงกลับรู้สึกกดดันอย่างมาก เกล็ดหิมะแต่ละเกล็ดนั้นเหมือนกับใบมีดที่แหลมคม และสามารถฆ่าเอาชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ

ไม่ว่าเขาจะพยายามต่อต้านอย่างสุดความสามารถมากเพียงใด ก็ไม่สามารถต่อต้านหรือหลุดพ้นจากการจู่โจมอย่างต่อเนื่องของเกล็ดหิมะไปได้

"ช่างน่าแปลก อากาศร้อนระอุเช่นนี้กลับมีหิมะตกลงมาได้อย่างไร? ผู้นำตระกูลเหวินใช้กำลังภายในเพื่อกระตุ้นขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?"

"ต้องใช่แน่ๆ ไม่เช่นนั้นจู่ๆ จะมีหิมะตกลงมาได้อย่างไร"

"ทว่าหิมะเหล่านี้ดูไปแล้วก็ไม่ได้อันตรายหรือน่ากลัวแต่อย่างไรเลย เหตุใดถึงทำเช่นนี้"

"เจ้าไม่เห็นหรือว่าสีหน้าของท่านผู้เฒ่าหนิงเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ และพลังปราณของเขาก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ แล้ว?"

หนิงเทียนโย่วกำหมัดแน่น และอดไม่ได้ที่จะพุ่งตัวออกไป ทว่าเขารู้ดีว่า การต่อสู้ในระดับนี้ เขาไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้เลย

กู้ชูหน่วนอยู่ห่างไปจากเขาไม่ไกลนัก และกระซิบบอกกับเขาว่า "ไม่ต้องเป็นกังวลไป เว้นเสียแต่ว่าท่านผู้เฒ่าหนิงจะดื้อรั้นเสียเอง และต้องการที่จะต่อสู้จนรู้ดำรู้แดง ไม่เช่นนั้นแล้วเขาจะไม่มีทางได้รับอันตรายใดๆ อย่างเด็ดขาด"

จากนั้นหนิงเทียนโย่วจึงสังเกตเห็นกู้ชูหน่วน

เมื่อเห็นว่ากู้ชูหน่วนกะพริบตาใส่เขาอย่างคลุมเครือ

หนิงเทียนโย่วรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก

เหตุใดแววตาเช่นนี้ถึงช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกินนะ?

ช่างเหมือนกับมู่หน่วนเสียเหลือเกิน?

"เจ้าคือ......"

"หมอจิน จากทางตอนใต้ของเมือง"

หนิงเทียนโย่วเข้าใจได้ในทันที ทว่าเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดมู่หน่วนต้องช่วยเหลือปีศาจร้ายนั่นด้วย

หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับมู่หน่วน เขารู้สึกเป็นห่วงและเป็นกังวลกู้ชูหน่วนมาโดยตลอด

ตอนนี้เมื่อเห็นว่านางไม่เป็นอะไร เขาก็รู้สึกวางใจ

"ตู้ม......"

เกล็ดหิมะถูกทำให้ละลายลงอย่างรุนแรงโดยท่านผู้เฒ่าหนิง และบรรยากาศที่ร้อนระอุดั่งไฟแผดเผาก็ทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะยกแขนเสื้อขึ้นมาพัด เพื่อขจัดความร้อนออกไป

เกล็ดหิมะถูกทำให้ละลายลง

ไม่นานก็กลับกลายเป็นฝนน้ำแข็ง

น้ำทุกหยดเกาะตัวเป็นน้ำแข็ง

และตกลงมาไม่หยุดหย่อน

สำหรับทุกคนแล้ว นี่เป็นเพียงการถูกฝนน้ำแข็งตกลงมาใส่เท่านั้น

ทว่าสำหรับท่านผู้เฒ่าหนิงแล้วนั้น แต่ละเม็ดฝนที่ตกลงมานั้น เต็มไปด้วยเจตนาแห่งการฆ่าสังหาร

เพียงแค่สัมผัสโดนเข้าไปเพียงนิดเดียว จะต้องถูกกำจัดลงอย่างแน่นอน

ท่านผู้เฒ่าหนิงฝืนพยายามต่อต้านครั้งแล้วครั้งเล่า สีหน้าของเขายังคงย่ำแย่ผิดปกติ การหายใจของเขาก็หนักขึ้นมาก

หนิงเทียนโย่วรีบกล่าวขึ้นมา "ท่านปู่......"

ผู้นำตระกูลซั่งกวนกล่าวขึ้นอย่างเรียบเฉย "ผู้นำตระกูลหนิงช่างดื้อรั้นเสียเหลือเกิน หากยังคงต่อสู้ต่อไปเช่นนี้ เช่นนั้นเขาต้องจบชีวิตของเขาลงอย่างแน่นอน"

"ท่านผู้นำ เราต้องยื่นมือเข้าช่วยหรือไม่?"

ช่วยเหลือ?

ช่วยอย่างไร?

ผู้นำทั้งสามตระกูลรวมกัน ก็ไม่สามารถต่อสู้เอาชนะเหวินฉู่ได้

พละกำลังและวรยุทธ์ของตระกูลเหวินนั้นมีความลึกลับมาโดยตลอด

พวกเขาสามารถฝึกฝนผู้นำที่มีความโดดเด่นและอายุน้อยเช่นนี้ได้ ใครจะไปรู้ได้ว่าในตระกูลของพวกเขายังมียอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดอีกหรือไม่?

ต่อให้ไม่มียอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดแล้ว ทว่ายอดฝีมือระดับหกเพียงหนึ่งถึงสองคนก็สามารถเอาชนะพวกเขาได้ทั้งหมดแล้ว

"ชิ้ว ชิ้ว ชิ้ว......"

อย่างไรเสียท่านผู้เฒ่าหนิงก็แก่มากแล้ว อีกทั้งวรยุทธ์ของเขาก็เทียบคนอื่นไม่ได้

ความพ่ายแพ้ครั้งยิ่งใหญ่

ฝนน้ำแข็งที่เย็นยะเยือกยังคงโปรยปราย พัดผ่าน และพุ่งตรงไปยังท่านผู้เฒ่าหนิง หากไม่ใช่เป็นเพราะเหวินเส่าอี๋รั้งมือเอาไว้ได้ทัน เช่นนั้นก็เกรงว่าท่านผู้เฒ่าหนิงคงจะจบชีวิตลงไปเสียแล้ว

"ข้ายอมแล้ว" เหวินเส่าอี๋โค้งคำนับอย่างนอบน้อม