บทที่ 981

แม่ทัพเฝ้าประตูเมืองจ้องมองอย่างเย็นชา ทำให้บรรดาทหารต่างพากันตัวสั่นและก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร

"ฝ่าบาทมีรับสั่งว่าห้ามปล่อยผู้ต้องสงสัยไปแม้แต่คนเดียว ต่อให้พวกเขาเป็นโรคไข้ทรพิษก็เถอะ"

และแบบนี้เอง ทำให้กู้ชูหน่วนและเยี่ยจิ่งหานถูกนำตัวเข้าไปกักบริเวณ

ระหว่างนั้นมีหมอเข้ามาจำนวนมาก แต่ละคนต่างก็วินิจฉัยว่าพวกเขาเป็นโรคไข้ทรพิษ ทำให้ทุกคนต่างตกใจและไม่กล้าเข้าใกล้

แม่ทัพที่เฝ้าประตูเมืองสั่งให้นำตัวพวกเขาไปยังที่รกร้าง จากนั้นฆ่าพวกเขาทิ้ง เพื่อจะได้ไม่ทำให้โรคไข้ทรพิษลามไปติดต่อสู่ผู้อื่น

ภายในพื้นที่รกร้างในเวลากลางคืน เยี่ยจิ่งหานส่งสายตาให้กู้ชูหน่วน เขาคิดไม่ออกจริงๆ เลยว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

นางนอกจากมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมแล้ว เรื่องอื่นๆ กลับมีความคิดแปลกประหลาดผิดมนุษย์

และเมื่อมองนางที่กำลังหลับตาและนั่งขัดสมาธิ ดูจากภายนอกเหมือนคนกำลังหลับ แต่ในความเป็นจริงแล้ว นางกำลังกระตุ้นกำลังภายใน แม้แต่บนศีรษะก็มีควันสีขาวๆ ปรากฏขึ้นมา ซึ่งเห็นได้ชัดว่านางกำลังฝึกวรยุทธ์

ตลอดระยะทาง แม้เพียงเวลาน้อยนิดนางก็จะใช้เพื่อฝึกวรยุทธ์

ตั้งแต่ที่ตระกูลมู่ถูกฆ่าล้างตระกูล ดูจากภายนอกแล้วนางยังคงเป็นปกติ ทว่าแววตาของนางกลับมีร่องรอยของความโศกเศร้าเสียใจปรากฏให้เห็น

เห็นได้ชัดว่าการที่ตระกูลมู่ถูกฆ่าล้างตระกูล ทำให้นางรู้สึกเศร้าเสียใจอย่างมาก

แม่ทัพเฝ้าประตูเมืองพาทหารมาด้วยอีกสองคน

เขายืนอยู่ ส่วนกู้ชูหน่วนและเยี่ยจิ่งหานนั้นกำลังนั่งอยู่ และจู่ๆ แม่ทัพเฝ้าประตูเมืองก็รู้สึกว่าขาของตัวเองอ่อนแรง และรู้สึกมีแรงกดทับบนร่างกายอย่างหนัก

หนักจนทำให้เขาแทบอยากจะคลานลงไป และความรู้สึกนี้ล้วนมาจากเยี่ยจิ่งหาน

"พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?" หลัวหลิน แม่ทัพเฝ้าประตูเมืองถามออกไป

แม้ว่าสองคนนี้จะปลอมตัวเป็นอย่างดี ทว่าความสง่าสูงส่งของชายคนนั้นกลับปิดไม่มิด

เขาไม่มีทางเป็นเพียงคนตัดไม้ธรรมดา ทว่ากลับเหมือนผู้ที่มีตำแหน่งสูงส่ง

กู้ชูหน่วนถอนหายใจอย่างเชื่องช้าและจ้องมองไปยังหลัวหลิน จากนั้นก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก