บทที่ 983

เมื่ออยู่กับกู้ชูหน่วนนาน เยี่ยจิ่งหานก็เริ่มควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้

แต่ทุกครั้งก็ถูกทำให้โมโหจนแทบกระอักเลือดออกมา

"หากข้าเป็นสามีของเจ้า ข้าก็จะเตะเจ้าเช่นกัน เจ้าทั้งทึ่มทั้งซื่อบื้อ แถมยังยอมแห้ง จับไปแทบไม่มีเนื้อเลยสักนิด"

"ฮึ ข้าว่าเจ้าปากเก่งขึ้นมากเชียวนะ หากเจ้าเก่งเหมือนปากของเจ้า เจ้าคงไม่ถูกคนอื่นรังแกหรอก"

"ข้าถูกคนอื่นรังแกอย่างไร?"

"เหวินเส่าอี๋คิดทำร้ายเจ้า จักรพรรดินีก็รังแกเจ้า แถมยังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเจ้าเพื่อเชยชมบนเตียง ฮี่ฮี่ฮี่......"

"ฟลึ่บ......"

ลมแรงพัดผ่านไป กู้ชูหน่วนเกือบถูกฝ่ามือตบ

จากนั้นนางตบลูบหน้าอก ส่วนอีกฝ่ายจ้องมองกู้ชูหน่วนด้วยแววตาโกรธเคือง

"ฮึ สู้พวกเขาไม่ได้ก็พูดถึงเรื่องหนี้บุญคุณ ความสามารถของเจ้าแข็งแกร่งอย่างมาก ข้าไม่อาจสู้ได้"

"หากพูดมากอีก ระวังข้าจะฉีกปากของเจ้า"

"ก็ได้ อย่างไรเสียทุกคนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในเมื่อเจ้าไม่อยากให้ข้าพูด เช่นนั้นข้าไม่พูดก็ได้"

"......"

"หยุด"

เยี่ยจิ่งหานยื่นมือออกไปจับเถาวัลย์ เพื่อบังคับให้กู้ชูหน่วนหยุด

แววตาของเขาเยือกเย็นเผยให้เห็นความโกรธโมโห

"ข้าจะพูดอีกครั้งว่าข้าและจักรพรรดินีชั่วร้ายนั่นไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"อ้อ......"

กู้ชูหน่วนพยักหน้า แต่ทำอย่างไรแววตาคู่นั้นก็ดูไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด

แต่กลับทำให้นางรู้สึกว่าเยี่ยจิ่งหานพยายามปกปิด แต่กลับกลายเป็นเปิดเผยให้โลกรู้

เยี่ยจิ่งหานมโหขึ้นอีกครั้งและสามารถระเบิดอารมณ์ได้ทุกขณะ

จากนั้นกู้ชูหน่วนจึงพูดขึ้นมา "เจ้าจะอธิบายกับข้าเพื่ออะไรให้มากมาย"

เยี่ยจิ่งหานตกตะลึง

ใช่ เขาจะอธิบายให้นางฟังไปเพื่ออะไร?

นางเองก็รู้ดีว่าเขาไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับจักรพรรดินี นางก็แค่หยอกล้อเขาเท่านั้นเอง