บทที่ 987

กู้ชูหน่วนยกเสี่ยวจิ๋วเอ๋อร์ที่ยังคงเหนื่อยหอบขึนมา

"เจ้าชอบเยี่ยจิ่งหานมากเช่นนั้น งั้นข้าย่างเจ้ามอบให้กับเขาดีกว่า"

"เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ต้องการติดตามนายท่านคนเดียวเท่านั้น นายท่าน ข้าเดินทางไปไหนต่อไหนอย่างเหน็ดเหนื่อย แถมยังต้องคอยส่งข่าวให้ท่าน ท่านพอจะมีอะไรให้กินบ้างหรือไม่"

"ได้สิ งั้นย่างหมูกี่ตัวดี? ยี่สิบตัวพอไหม?"

"ได้"

กู้ชูหน่วนรีบตกปากรับคำอย่างรวดเร็ว เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์กลับรู้สึกใจเต้นแรง

"นายท่าน ท่านยิ้มออกมาแบบนี้ทำให้ข้ารู้สึกขนลุกขึ้นมา"

"บนตัวของเจ้ามีขนหรือ?"

"ไม่มี"

"เช่นนั้นจะเรียกว่าขนลุกได้อย่างไร?"

"เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็แค่พูดเปรียบเทียบออกมาแค่นั้นเอง"

"ใช้โอกาสวันงานแต่งงานนี้ เจ้าเข้าไปหาเบาะแสของเซี่ยวอวี่เซวียนดูอีกครั้งว่าเจอหรือไม่"

"นายท่าน ในวังหลวงตอนนี้เต็มไปด้วยแร่กำมะถันและสารหนู เพื่อนๆ ของข้ายังไม่มีใครกล้าเข้าไปเลย เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์กลัว"

"เจ้าเป็นราชางูหลามไม่ใช่หรือ? กลัวอะไรแค่แร่กำมะถันและสารหนู?"

"ไม่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าสารพิษชั่วร้ายเหล่านั้นผสมอะไรไปบ้าง มันมีความน่ากลัวอย่างมาก ครั้งที่แล้วข้าเกือบจบชีวิตลงที่นั่น ไม่งั้น ข้าให้กระทิงไฟลองไปดูอีกครั้ง"

"ไม่ต้องแล้ว เป็นเพราะข้าใจร้อนมากเกินไป จักรพรรดินีจอมปลอมรู้ว่าข้าสามารถควบคุมอสูรร้ายได้ เช่นนั้นแล้วนางจะปล่อยให้พวกเจ้าเข้าไปง่ายดายได้อย่างไร อสูรร้ายของเรามาครบหรือยัง?"

"วางใจได้นายท่าน อสูรร้ายทั้งที่ฝีมือดีและต่ำต้อยต่างก็มากันหมดแล้ว รอเพียงแค่คำสั่งของนายท่านก็สามารถฆ่าพวกเขาให้ราบเป็นหน้ากลอง"

ให้ราบเป็นหน้ากลอง?

อ๋า.....

"ข้าจะเข้าไปในวังหลวง เจ้าอยู่ที่นี่เพื่อดูสถานการณ์โดยรวม"

"นายท่าน ท่านจะไปคนเดียวหรือ?"

"ไม่งั้นล่ะ?"

"วรยุทธ์ของจักรพรรดินีจอมปลอมแข็งแกร่งมาก และในวังหลวงก็มีแต่คนของนาง หาก......"

"ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าดวงแข็งไม่ตายง่ายๆ หรอก"

"เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไม่ได้กลัวว่าท่านจะตาย เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์แค่อยากจะบอกว่า ให้คนอื่นไปได้หรือไม่ เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์หิวหมูย่าง"

กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "กิน กิน กิน ระวังจะมีสิบหัวล่ะ"

"ถ้ามีสิบหัวจริงก็คงดี ราชางูเหลือมหยกเก้าเศียรหากพัฒนาได้ถึงระดับของมนุษย์ก็จะมีอีกหัวหนึ่งโผล่ออกมา"

"......"

"นายท่าน ไม่เช่นนั้นท่านย่างหมูสองตัวนั้นให้ข้าก่อน ส่วนที่เหลือก็ค่อยๆ ย่างให้ข้าก็ได้ เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์แทบจะหิวตายอยู่แล้ว"

เมื่อเห็นว่าเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์มาปิดทาง กู้ชูหน่วนก็จิ้มไปที่ท้องกลมๆ ของมันอย่างไม่เกรงใจและกล่าวว่า "พุงของเจ้าจะเหมือนกลองระฆังอยู่แล้ว"

"ไม่เลย แฟ่บมาก ท่านดูสิ มันกำลังร้องเพลงเมืองที่ว่างเปล่าอยู่เลย"

"ครั้งนี้ตั้งใจทำให้ดีล่ะ เพียงแค่สามารถจัดการกับจักรพรรดินีจอมปลอมได้และช่วยชีวิตเซี่ยวอวี่เซวียนออกมาได้ จากนั้นค่อยตามหาดวงวิญญาณ ข้าจะย่างหมูป่าให้เจ้าสิบตัวเลย"

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์คิดจะยื้อนางอีก แต่เมื่อได้ยินคำว่าดวงวิญญาณมันก็ทำได้เพียงให้ความร่วมมือเพื่อกู้ชูหน่วนจะได้รวบรวมดวงวิญญาณทั้งหมดกลับมา

ในพิธีถวายเครื่องบูชาแด่สรวงสวรรค์

จักรพรรดินีและเหวินเส่าอี๋ทำพิธีไหว้ฟ้าดิน

ท่ามกลางแท่นที่สูงตระหง่าน นอกจากข้าราชบริพารชั้นสูงและขุนนางที่นั่งอยู่สองฝั่งแล้วนั้น ยังมีผู้อาวุโสของเผ่าเพลิงฟ้าอีกจำนวนมาก

แต่เมื่อเทียบกับความนิ่งเฉยของข้าราชบริพารและขุนนางแล้วนั้น คนของเผ่าเพลิงฟ้าต่างแสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป มีทั้งกังวล ดีใจ ตื่นเต้นและรับไม่ได้