บทที่ 144

“เด็กคนอื่นโตขึ้นตามวัย แต่ลูกทั้งสามคนของเธอโตเกินวัยไปแล้ว...ไม่ว่าเธอจะสอนพวกเขายังไง พวกเขาก็คงจะไม่สามารถเข้าถึงความเป็นเด็กของพวกเขาได้แล้วล่ะ”

ลูน่าปฏิเสธไม่ได้

เธอพูดถูก

ทั้งหมดเป็นความผิดของโจชัว ทำไมยีนของเขามันเข้มข้นขนาดนี้!

เด็กพวกนี้เพิ่งจะอายุแค่หกขวบ แต่กลับรู้มากกว่าเพื่อนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน!

เธอเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกงแล้วนำที่ตรวจครรภ์กลับไปที่ห้องแล้วจัดวางเอาไว้ในลิ้นชักอย่างเป็นระเบียบจากนั้นก็สวมหน้ากากอนามัยแล้วเข้านอน

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอเมาจนไม่ได้สติ

แต่จากอาการหนักหัวและเลือนรางในหัวที่เธอรู้สึก...

เขาไม่ได้ปล่อยให้เธอนอนเท่าไหร่

เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนลูน่าก็พระนมมือขึ้นกลางอก “ขอให้ท้อง ขอให้ท้อง...”

หลังจากอธิษฐานเช่นนั้นเธอก็หลับไป

“จอห์น ฟังฉันก่อนนะคะ!”

ลูน่าได้ยินเสียงอันเลือนรางของแอนน์ดังมาจากข้างนอก เสียงของเธอเหมือนจะกำลังร้องไห้ “ฉันไม่ได้หักหลังคุณจริง ๆ นะ!”

“คุณยังปฏิเสธอีกเหรอ?”

หลังจากนั้นเสียงของชายคนหนึ่งที่กำลังโมโหก็ดังขึ้นในทันที “แอนน์ ซิมเมอร์ เราเพิ่งคบกันได้อาทิตย์เดียวใช่ไหม? ผมยังไม่ได้จูบคุณเลยแล้วผมเจออะไรแบบนี้ในบ้านของคุณ คุณยังจะบอกว่าคุณไม่ได้หักหลังผมอีกเหรอ?”

ลูน่าลุกขึ้นนั่งบนเตียงในทันที

เธอลืมตาแล้วคิดว่าตัวเองฝันร้ายไป

หลังจากนั้นเสียงร้องไห้ของแอนน์ที่ดังมาจากข้างนอกก็ดึงความคิดของเธอให้กลับมายังความเป็นจริง

นี่ไม่ใช่ความฝัน!

เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วเปิดประตูออกไป

ห้องรับแขกเละเทะไปหมด

แอนน์กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น ดวงตาของเธอแดงและบวมจากการร้องไห้