บทที่ 145

“คุณลินช์มาแล้ว!”

“นั่นคุณลินช์นี่!”

“เร็ว รีบเข้าไปต้อนรับเขา...”

ในนาทีที่ลูน่าเดินเข้าไปในบาร์ เธอก็เจอหน้ากับกลุ่มชายในชุดสูทยืนอยู่เต็มไปหมด

เมื่อได้ยินว่าโจชัวมาก็มีกลุ่มผู้ชายรีบรุดไปยังประตูทางเข้าดูหมือนกลุ่มแวมไพร์กระหายเลือด

เพราะอย่างนั้นแล้วโจชัวไม่ใช่แค่ทำให้ผู้หญิงคลั่งไคล้เขาได้เท่านั้น แม้แต่ผู้ชายก็หลงเสน่ห์เขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน

“ขอโทษนะครับ”

ในตอนที่เธอกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ก็มีชายหน้าตาดีคนหนึ่งชนเธอเข้า

ชายคนนั้นขอโทษเธอแล้วยกเท้าวิ่งตามผู้ชายกลุ่มนั้นไปหาโจชัว

ลูน่าฉีกยิ้มแล้วเดินไปที่บาร์ เธอหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนหารูปที่แอนน์ส่งมาให้เธอ

แอนน์และจอห์นเพิ่งคบกันยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ แอนน์จึงยังไม่ได้แนะนำเขาให้เธอรู้จัก

เธอจึงทำได้เพียงหาตัวเขาจากรูปภาพเท่านั้น

ในตอนที่เธอกดเข้าไปดูรูปเธอก็รู้สึกว่าจอห์นหน้าตาดูคุ้นนิดหน่อย

เมื่อคิด ๆ ไปแล้วเธอก็พบว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่ชนเธอเมื่อกี้

เธอย่นคิ้วเข้าหากันเก็บมือถือลงหันหลังไปและยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของทางเข้ามองหาจอห์นในกลุ่มคน

ทางเข้าบาร์เต็มไปด้วยผู้คน

ผู้ชายหลายคนในชุดราคาแพงระยับล้มหน้าล้อมหลังโจชัวและพูดกับเขาด้วยท่าทีอ่อนน้อม

แม้ว่าลูน่าจะไม่ได้รักเขาแล้ว แต่เธอก็ยังยอมรับว่าโจชัวโดดเด่นท่ามกลางผู้คนอยู่ดี

เขาตัวสูงมาก แค่ยืนอยู่ตรงนั้นทั้งหัวและไหล่ของเขาก็อยู่สูงกว่าคนอื่น ๆ

และเมื่อประกอบกับความเย็นชาและท่าทางเย่อหยิ่งของเขาแล้ว...