บทที่ 162

“ฉันไม่ใช่คนจากเมืองบันยัน แล้วฉันก็ไม่รู้จักใครนอกจากคุณกับตระกูลลินช์...” ลูน่าพยายามประท้วง

แต่ก่อนที่ลูน่าจะได้พูดจบ นาตาชาก็ยัดบัตรอีกใบใส่ในมือเธอและพูดว่า “เอาใบนี้ไปด้วย...มีเงินในบัตรใบนี้เยอะมากเหมือนกัน คุณเอาไปทั้งสองใบเลยก็ได้ ตราบเท่าที่คุณจะช่วยฉันตามหาหลักฐานมายืนยันว่าออร่าโดนใส่ร้าย”

ลูน่าลดสายตาลงเพื่อดูบัตรสองใบที่นาตาชามอบให้เธอ เธอจำบัตรทั้งสองใบนี้ได้ ใบหนึ่งเป็นบัญชีส่วนตัวของนาตาชาซึ่งมีเงินออมทั้งชีวิตของนาตาชาอยู่ ซึ่งลูน่าเองก็เป็นคนช่วยนาตาชาจัดทำบัญชี แต่อีกใบหนึ่งเป็นบัตรที่เธอให้นาตาชาก่อนที่เธอจะแต่งงานกับโจชัว ใบนี้มีเงินออมและทรัพย์สินทั้งหมดของลูน่าอยู่ ในเวลานั้น ลูน่ารู้ว่าพ่อแม่ของเธอเลี้ยงดูเธอจนโตมาอย่างยากลำบากแค่ไหน แต่เธอกลับแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย เธอจึงไม่รู้ว่าจะตอบแทนพวกเขาอย่างไร เธอจึงสะสมเงินออมทั้งหมดเข้าบัญชีและตัดสินใจมอบเป็นของขวัญให้กับแม่ของเธอ

ลูน่าไม่รู้เลยว่าหลายปีต่อมา บัตรใบนี้จะหวนกลับมาหาเธอ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในโชคชะตาที่พลิกผันของเธอ วันหนึ่งเธอจะได้ยืนอยู่ต่อหน้าแม่ของเธอด้วยรูปลักษณ์และตัวตนใหม่ และแม่ของเธอจะเสนอเงินนี้เพื่อให้เธอช่วยทำให้ชื่อเสียงของออร่าไร้มลทิน

“คุณนายกิบสันคะ แล้วถ้าเกิดว่าฉันสืบเรื่องนี้แล้ว แต่หลักฐานก็ยังชี้ให้เห็นว่าออร่ามีความผิดล่ะคะ คุณจะทำยังไง?”

นาตาชาตัวแข็งทื่อ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คาดคิดว่าลูน่าจะถามคำถามนี้กับเธอ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ถอนหายใจและตอบว่า “ถ้าเป็นแบบนั้น…ฉันก็คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมรับความจริง” หลังจากพูดจบประโยค นาตาชาก็หลับตาลง

“ฉันมีลูกสาวแค่สองคน ลูกคนโตทำให้ฉันผิดหวังมาก่อนแล้ว แต่ถ้าอีกคนก็เป็นเหมือนกันละก็…” นาตาชาคร่ำครวญพูดเสียงแผ่วเบาจนจบ

เมื่อเห็นใบหน้าที่ซูบตอบและอิดโรยของนาตาชา ลูน่าก็กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง เธอไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองในขณะนั้นอย่างไรดี มันเป็นความรู้สึกที่ปั่นป่วนวุ่นวายอยู่ในตัวเธอไปพร้อม ๆ กัน

ลูน่ารู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดมากที่แม่ของเธอไม่ไว้ใจเธอเลย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าตัวเองไม่สามารถตำหนินาตาชาที่รู้สึกแบบนั้นได้ นาตาชาคงต้องทนทุกข์ทรมานจนทนไม่ไหวกับการทรยศของลูกสาวของเธอ บางทีก่อนหน้านี้นาตาชาคงพยายามที่จะไม่เชื่อว่าลูน่าจะทำอะไรแบบนั้น เช่นเดียวกับที่พยายามจะไม่เชื่อว่าออร่าจะทำอะไรแบบนั้นเช่นกัน

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะช่วยคุณ” ในที่สุดลูน่าก็พูดหลังจากเงียบไปนาน เธอถอนหายใจและยัดบัตรทั้งสองใบกลับเข้าไปในมือของนาตาชา “ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ ถ้าสุดท้ายแล้ว ฉันพบหลักฐานที่ชี้ว่าออร่ามีความผิด สิ่งเดียวที่ฉันจะขอจากคุณก็คือ ฉันอยากให้คุณลองคิดถึงมุมของลูกสาวคนโตของคุณบ้างนะคะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้มันคงไม่ง่ายสำหรับเธอเหมือนกัน”