บทที่ 163

ลูน่ากลับมาที่บ้านจากโรงพยาบาล ในทันทีที่เธอนั่งลงเธอก็ได้รับสายจากไนเจล

“คุณแม่ครับ ผมตรวจสอบที่อยู่แอดเดรสนั้นแล้ว ไอพีแอดเดรสที่ออร่าใช้ติดต่อคุณยายดูเหมือนจะมาจากโรงพยาบาล ผมส่งที่อยู่ของโรงพยาบาลนั้นไปให้แล้วนะครับ” ไนเจลพูดผ่านโทรศัพท์

ลูน่ามองที่อยู่ที่ไนเจลส่งให้ ดูเหมือนว่าจะเป็นที่ตั้งของสถาบันโรคทางจิตเวชที่อยู่บริเวณชานเมืองบันยัน

‘เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอที่ออร่าไม่ได้ถูกส่งไปออสแลนด์’ ลูน่าคิดกับตัวเอง ‘ในเมื่อเธอยังอยู่ในเมืองบันยัน แล้วทำไมโจชัวต้องสร้างข่าวปลอมว่าเธอไปต่างประเทศด้วย? แถมยังปลอมรูปกับคลิปตอนที่ออร่าลงเครื่องที่ออสแลนด์อีกด้วย หรือจะด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่าอยากจะหาข้ออ้างที่อยู่ดี ๆ เธอก็หายตัวไปงั้นเหรอ? ถ้างั้นทำไมต้องขังตัวเธอไว้ล่ะ? แล้วทำไมต้องเป็นสถาบันโรคทางจิตเวช?’

หลากหลายคำถามผุดขึ้นในความคิดของเธอ ‘โจชัวเป็นคนขังเหรอ? หรือเพราะว่าเขาจะให้เธอชดใช้ที่พยายามทำร้ายลูกของเขา? ถ้างั้นทำไมเขาถึงไม่ส่งเธอให้ตำรวจหรือว่าลงโทษเธอแทนล่ะ? ทำไมเขาถึงเลือกที่จะขังเธอ ผู้ชายคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่’

“ทุกอย่างชี้ว่ามีความเป็นไปได้ที่พ่อของผมจะเจอเรื่องที่น้าออร่าทำ และเขาก็พยายามจะสอนบทเรียนให้กับเธอ” ไนเจลกล่าวมาจากปลายสาย เขาขมวดคิ้วเข้าหากันพลางขยับนิ้วรัวบนแป้นพิมพ์ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กล่าวเสริมว่า “ผมเพิ่งเจาะเข้าไปในระบบหลังบ้านของโรงพยาบาลนั้น ตามบันทึกของระบบแล้ว ออร่าถูกจับตัวไปและถูกคุมขังในคืนวันงานเลี้ยงวันเกิดของคุณย่าลินช์ หากการคำนวณของผมถูกต้อง ออร่าก็ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลเกือบจะทันทีหลังจากงานเลี้ยงจบลง”

ลูน่าขมวดคิ้วเมื่อได้ยินอย่างนั้น ถ้าโจชัวส่งออร่าเข้าสถาบันโรคทางจิตเวชในทันทีที่งานเลี้ยงวันเกิดคุณย่าลินช์จบลง งั้นเขาก็ต้องตัดสินใจที่จะทำแบบนั้นตั้งแต่ในงานเลี้ยงแล้ว

ลูน่าหลับตาลงและพยายามนึกถึงการกระทำของโจชัวในคืนวันงาน เธอสามารถเห็นได้ถึงใบหน้าแข็งทื่อเด็ดขาดของเขาชัดเจนราวกับเขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ

ในคืนวันงานเลี้ยง ทุกอย่างที่เขาทำและทุกคำที่เขาพูดก็เพื่อออร่าทั้งนั้น แต่ทำไมเขาต้องทำแบบนั้นด้วย ทั้ง ๆ ที่เขาได้คิดที่จะขังเธอเอาไว้แล้ว

‘ผู้ชายคนนี้ลึกลับจริง ๆ’ ลูน่าครุ่นคิดกับตัวเอง

“ตอนนี้ไม่ว่าเหตุผลมันคืออะไรก็คงจะไม่สำคัญแล้ว ในเมื่ออร่ายังอยู่ในเมืองบันยัน เราก็ยังมีโอกาสทำให้เธอชดใช้กับสิ่งที่ทำได้” ลูน่าพูดอย่างเฉียบขาด

ไนเจลถอนหายใจ “คุณแม่ครับ เราควรทำยังไงกันต่อดี?”