บทที่ 205

“ฉันว่าเธอคงยังไม่รู้นะบอนนี่ว่าเขาเป็นลุงของฉันและเป็นพ่อของท่านประธานลินช์!”

สิ้นคำนั้นสีหน้าของบอนนี่ก็เปลี่ยนไปทันที

แชนน่อนใช้โอกาสนี้พูดโจมตีต่อ “ลุงของฉันไม่พอใจที่ผู้หญิงอย่างลูน่ามาอ่อยท่านประธาน เขาก็เลยโกรธ เธอไม่ควรจะโดนตบงั้นเหรอ? เธอไม่ควรจะต้องขอโทษงั้นเหรอ?”

“เธอควร...” ด้วยคำพูดของบอนนี่ทุกคนก็เห็นด้วยด้วยเสียงเบา ๆ

ผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อของประธานลินช์! ไม่มีใครกล้าสู้กับเขาหรอก!

บอนนี่เองก็ตกใจเหมือนกัน

จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากแน่น “ฉันเข้าใจว่าคนมีอำนาจแบบท่านประธานลินช์คงจะมีครอบครัวที่มีมารยาทที่ดีมีอารยธรรม ใครจะไปคิด...”

เอเดรียนอายุราว ๆ 50 ปีแล้ว แต่เพราะลูกชายของเขามาคบกับลูน่า เขาถึงกับมาตบหน้าเธอเลยเหรอ?

“ว่าเหมือนคนอารมณ์ร้ายแบบนี้...”

คำพูดของบอนนี่ทำให้แชนน่อนประสาทเสีย “เธอหาว่าใครไม่มีอารยธรรมและอารมณ์ร้ายไม่ทราบ! บอนนี่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ เธอกล้ามาดูถูกครอบครัวของท่านประธานลินช์ได้ยังไง!”

“ครอบครัวของท่านประธานลินช์โดนด่าไม่ได้ แต่พวกเขาด่าคนอื่นได้งั้นเหรอ?” ลูน่าเงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชาและก้าวมายืนข้างหน้าบอนนี่

เธอมองเอเดรียนด้วยแววตาดุดัน “คุณท่านลินช์คะ คุณต้องมาหาโจชัวใช่ไหมคะ? ถ้าฉันเดาไม่ผิด คุณคงต้องพูดเรื่องพวกนี้กับเขา แต่โจชัวไม่นำพาหรือสนใจคำแนะนำของคุณ คุณก็เลยมาที่นี่ด้วยความโกรธเคืองแล้วก็ตบฉัน”

ลูน่ามองเขา น้ำเสียงของเธอเย็นชาพอ ๆ กับแววตา “คุณไม่พอใจฉันเพราะว่าคุณโน้มน้าวลูกชายของตัวเองไม่ได้ คุณก็เลยมาลงกับฉันสินะ”

สีหน้าของเอเดรียนน่าเกลียดน่ากลัวเพราะเขาโดนเปิดโปง

“ก็นะ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอมันหน้าไม่อายยังไงล่ะ!” แชนน่อนกวาดตามองลูน่าอย่างเย่อหยิ่ง “ถ้าเธอรู้จักที่ต่ำที่สูงเธอคงไม่ไปล่อลวงโจชัว คุณลุงก็คงไม่ต้องมาลงกับเธอ!”

“งั้นเหรอคะ?” ลูน่ายิ้มอย่างเย็นชา