บทที่ 211

“ไม่กลัว”

นีลเงยหน้ามองไปยังชายสองคนที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า “พวกนายสองคนไม่ไปกินข้าวเหรอ?”

“ไม่ต้องห่วงพวกเราเลยครับลูกพี่ กินข้าวกับคุณเจ้าหญิงน้อยไปก่อนเลยครับ”

ยูริยิ้มทะเล้นให้นีล “เรื่องที่พวกคุณสองคนคุยกันมันลับสุดยอดมาก ๆ ถ้ามีใครมาบังเอิญได้ยินเข้าจะไม่ดีเอา”

แซคพยักหน้าตาม “ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้าพวกเรายังอยู่ ก็ไม่มีใครมาได้ยินสิ่งที่พวกคุณกำลังคุยกันหรอก”

“เห็นไหม?” นีลมองเนลลี่อย่างเยาะเย้ย “ยังมีคนเหมือนฉันอยู่”

เนลลี่ยู่ปากและไม่พูดอะไรอีก

หลังจากนั้นเธอก็ถอนหายใจเล็กน้อย “คิดถึงไนเจลจัง”

มือของนีลที่จับช้อนอยู่ชะงักไปเล็กน้อย

ไนเจล...

นีลถอนหายใจและพูดว่า “เราจะต้องหาทางออกได้แน่ ๆ”

…

โจชัวจัดเตรียมมื้อเที่ยงไว้ที่โรงอาหารของบริษัท

ขณะที่เขาจับมือของลูน่าไว้พลางเดินเข้าไปในโรงอาหาร ลูน่าก็รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังต้องมนต์สะกด

เธอคิดว่าอย่างน้อยโจชัวคงพาเธอไปยังร้านอาหารที่ดูโรแมนติกและดูอบอุ่นที่ชั้นล่าง

โรงอาหาร...เป็นสถานที่ที่เธอเคยชอบเมื่อตอนที่ยังเด็กกว่านี้ สถานที่ที่เธอสามารถกินข้าวกับแฟนของเธอได้อย่างเปิดเผยและปล่อยให้คนอื่น ๆ อิจฉาพวกเขา

ตอนนั้นเธอถึงกับเขียนสิ่งนี้ไว้ในบล็อก

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นในตอนนี้ เธอรู้สึกว่ามันช่างเด็กน้อยเหลือเกิน

เธอเป็นแม่ของลูกสามคนที่อายุหกขวบเข้าไปแล้ว การเข้ามาในโรงอาหารพร้อมโจชัวเพื่อเป็นจุดสนใจทำให้เธออึดอัดใจเล็กน้อย

โจชัวกับเธอยังคงตึง ๆ ใส่กันในตอนที่พวกเขาต้องแสดงเป็นคู่รักที่กำลังจับมือกัน

แต่ในตอนที่พวกเขาไม่ควรจะแตะต้องกัน แต่ความฝันของเธอในตอนนั้น กลับถูกเติมเต็มด้วยวิธีการอันประหลาดนี้