บทที่ 212

“ดูเหมือนจะเป็นรักแรกพบจริง ๆ สินะครับ...”

นักข่าวกระแอม “แล้วใครจีบใครก่อนเหรอครับ?”

โจชัวมองลูน่า เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลูน่าเร็วกว่าหนึ่งก้าว

เธอยิ้มให้นักข่าวและมองกล้อง “ฉันจีบก่อนค่ะ แต่ตอนที่ฉันจีบเขา ฉันไม่ได้สนใจเรื่องสถานะ ประวัติ หรือว่าความร่ำรวยของเขา ฉันสนใจแค่เขา สำหรับเขาฉันให้ได้ทุกอย่าง แม้รู้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ในหัวใจของเขา ฉันก็ยังทำต่อไปแม้ความหวังจะริบหรี่ก็ตาม ฉันเต็มใจจะต่อสู้กับคนทั้งโลก ฉันไม่สนว่าใครจะบอกว่าฉันเป็นนักขุดทอง ฉันไม่สนใจว่าครอบครัวของเราจะคัดค้านความสัมพันธ์นี้ ขอเพียงแค่เขาเองก็รักฉันก็พอแล้ว”

โจชัวเม้มปากเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ

จากใบหน้าด้านข้างที่เกือบจะไร้ที่ติของเธอ บางครั้งเขาก็เห็นลูน่า กิบสัน

ในตอนนั้น ลูน่า กิบสันตัดสินใจหลายอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจเพื่อแต่งงานกับเขา

พ่อแม่ของเธอ ญาติพี่น้องและเพื่อน ๆ ต่างก็อยู่ในเมืองซี

เธอเต็มใจที่จะแต่งงานกับเขาและย้ายมาเมืองบันยันเพื่อเขาโดยไม่บ่นหรือเสียใจเลย

ทั้งความเข้าใจผิดและคำตำหนิจากครอบครัวของเธอ ทั้งความชิงชังและข้อเรียกร้องของครอบครัวลินช์ รวมไปถึงความเฉยชาที่เขามีต่อเธอ เธอต้องทนแบกรับมันไว้ทั้งหมดโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยมอบความอบอุ่นให้เธอแม้แต่นิดเดียว

ในตอนนั้น เขา...เลวร้ายขนาดนั้นได้ยังไง?

“เอ่อ...”

ในตอนที่ลูน่ากำลังหมกมุ่นกับการพูด นักข่าวก็ขัดเธออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เขาเตือนเธอด้วยเสียงที่กดต่ำ “คุณพูดเหมือนคุณลินช์เป็นคนเลวเลยนะครับ วันนี้คุณมาเพื่อแสดงความรักกันนะครับ”

จากนั้นลูน่าก็ได้สติรู้ตัว โจชัวเองก็เช่นกัน

“ให้ผมเป็นคนพูดต่อดีกว่า” เสียงอันน่าฟังของโจชัวดังขึ้น “เธอไม่ผิดหรอกที่อธิบายเหมือนผมเป็นคนเลวน่ะ”

โจชัวมองลูน่าอย่างลึกซึ้ง “ตอนนั้น ผมทำเรื่องเลวร้ายกับเธอมากจริง ๆ ผมไม่สนใจความทุ่มเทและไม่ให้ค่าความรู้สึกของเธอเลย ผมคิดว่าตัวเองเป็นสามีที่ดี แต่กลับไม่เคยทำในสิ่งที่สามีที่ดีควรทำเลยสักครั้ง”