บทที่ 248

“เธออารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนนี้เมาจนหลับไปแล้วค่ะ”

ดวงตาของโจชัวมืดลง

หลังจากนั้นครู่เดียวเขาก็ถอนหายใจแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ก็เข้าใจได้”

เด็กสองคนที่เธอใช้เวลาและความพยายามในการเลี้ยงดูมาตลอดหกปี ตอนนี้ได้กลับไปอยู่ในอ้อมอกของพ่อกับแม่แล้ว บางทีเธออาจจะทำใจยอมรับความจริงนี้ได้ยากหรือเปล่า

“คุณลินช์” แอนน์ขมวดคิ้ว “ฉันมีคำถามค่ะ”

“ว่ามาสิ”

“คุณพูดในที่สาธารณะมาตลอดว่าคุณรักภรรยาของคุณมาก คุณอยากให้เธอกลับบ้านมาและจะได้ทำดีกับเธอไปชั่วชีวิต แต่ตอนนี้เธอกลับมาแล้วจริง ๆ คุณกลับออกมาที่นี่ในเวลากลางค่ำกลางคืน หรือว่าคุณจะ...ตกหลุมรักลูน่าคะ”

“คุณซิมเมอร์ คุณเล่าเรื่องตลกได้ดีนะ” โจชัวปฏิเสธโดยไม่มีการลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที “ผมแค่แสดงความห่วงใยน่ะ” ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ยังไงเธอก็เคยเสียสละเวลาและความพยายามเลี้ยงดูลูกของผมมา”

แอนน์หัวเราะ

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่อยากยอมรับ ฉันกลับล่ะ คุณก็ควรกลับบ้านไว ๆ นะคะ เดี๋ยวใครจะเข้าใจผิดเอา”

เมื่อกลับไปในห้องของเธอ แอนน์ก็แอบมองชั้นล่างก่อนที่จะปีนขึ้นเตียงไปนอน

ชายคนนั้นยังคงอยู่ที่เดิมและจุดบุหรี่ขึ้นอีกมวน

เธอกลอกตา

โจชัว ลินช์

…

เช้าวันต่อมา ลูน่าที่ยังคงมีอาการเมาค้างถูกเสียงของโทรศัพท์ปลุกอย่างหยาบคาย

เป็นสายมาจากแชนน่อน

คนที่ครั้งหนึ่งเคยเชิดหน้าและหยิ่งผยองเพราะตัวเองเป็นหัวหน้าแผนกออกแบบที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ช่วยของลูน่าไปแล้ว

ที่ปลายสาย เธอหัวเราะอย่างพยายามจะเอาใจลูน่า “หัวหน้าคะ คุณไม่มาออฟฟิศสองวันแล้วนะ วันนี้คุณจะมามอบหมายงานให้เราใช่ไหมคะ? ยังไงพวกเราที่แผนกออกแบบก็ต้องการให้คุณมาวางแผนการออกแบบอยู่นะคะ”

ลูน่าลูบหน้าบริเวณระหว่างติ้ว “ฉันไม่ได้โดนไล่ออกไปแล้วเหรอ?”

“ไล่ออกเหรอคะ?”

ที่ปลายสายแชนน่อนเงียบไป “บางทีคุณน่าจะพยายามเล่นตลกนะคะ คุณมีชื่อเสียงขนาดนี้ อีกอย่างคุณก็ได้รับการแต่งตั้งจากคุณพ่อของท่านประธานลินช์ ใครจะกล้าไล่คุณออกได้คะ”