บทที่ 255

โจชัวหยุดเดิน

เขาหันหลังแล้วมองไปยังผู้ชายที่อยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าเย็นชาและพูดว่า “อาจารย์อัลเลน ผมว่าคุณคงจะเข้าใจอะไรผิด...”

ข้าง ๆ เขาผู้จัดการรีบเข้าไปหาธีโอ “คนที่ทำลายภาพวาดของคุณคือคุณลูน่าครับ ไม่ใช่คุณนายลินช์”

ธีโอยิ้มจาง ๆ แล้วหันไปมองทางลูน่าอย่างอ่อนโยน “ทำไมคุณไม่บอกว่าตัวเองโดนใส่ความล่ะครับ เพราะเขาจ่ายร้อยล้านชดเชยแทนคุณเหรอ?”

ลูน่าหน้าซีด

เธอเงยหน้ามองธีโอจากนั้นก็หันไปมองโจชัว

ใบหน้าของชายคนนั้นเย็นชาและไร้อารมณ์

“เพราะว่าจะไม่มีใครเข้าข้างฉันต่างหากค่ะ”

หลังจากนั้นเธอก็เชิดหน้ามองโจชัว พูดเน้นทีละคำ “ไม่มีคลิปกล้องวงจรปิดและพยานเพียงคนเดียวก็เลือกที่จะเงียบ ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรก็คงไม่มีใครเชื่อฉัน”

“ทำไมจะไม่มีใครเชื่อคุณ?”

ธีโอหัวเราะเบา ๆ ขณะเดินเข้าไปหาลูน่าแล้วมองโจชัวด้วยดวงตาสดใสและใจเย็น “คุณลินช์ ในฐานะที่คุณเป็นพยานเพียงคนเดียว คุณไม่ควรต้องอธิบายให้ชัดเจนเหรอครับว่าใครเป็นคนทำลายภาพวาดนี้กันแน่ ผมให้ค่าภาพวาดนี้มากนะ แค่เงินอย่างเดียวไม่พอชดใช้หรอก”

มือของโจชัวที่โอบเอวของอลิซอยู่เกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย “เรื่องนั้นมันสำคัญด้วยเหรอ?”

“สำคัญสิครับ”

ธีโอเงยหน้าขึ้นแววตาดื้อรั้นฉายในดวงตาอ่อนโยนของเขาขณะที่มองโจชัว

ชายสองคนมองหน้ากันอย่างท้าทาย

ในทันใดนั้น บรรยากาศในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดก็ตึงเครียดขึ้นมา

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ โจชัวก็คลี่ยิ้ม “ที่จริงแล้ว...”

เขาหันไปมองลูน่า “ผมไม่เห็นหรอกว่าใครเป็นคนทำลายรูปวาด”

ผู้จัดการชะงักไป “แต่พนักงานบอกว่า...”

“ไม่ได้มีกฎเขียนไว้สักหน่อยว่าแค่เพราะผมยืนอยู่ตรงนั้นและมองไปทางนั้นแล้วผมจะเห็น จริงไหม?”

สายตาเย็นชามองผ่านใบหน้าหล่อเหลาของเขา “ถึงผมจะมองไปทางนั้น แต่ผมก็เหม่อลอยอยู่”

คำพูดของโจชัวทำให้ผู้คนส่งเสียงเอะอะขึ้นมาอีกครั้ง

ลูน่ายืนอยู่ที่เดิมในใจรู้สึกหล่นวูบลงไปเรื่อย ๆ

เธอรู้ว่าโจชัวเห็นทุกอย่างแน่