บทที่ 256

โจชัวเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่ลูน่าและธีโอเดินออกไป มือของพวกเขายังคงประสานกันแนบแน่น พวกเขาเพิ่งรู้จักกันไม่กี่นาที แต่กลับจับมือถือแขนกันแบบคู่รักซะแล้ว!

โจชัวอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วกับภาพที่เห็น

“โจชัวคะ...คุณไม่เห็นอะไรจริง ๆ เหรอ?” อลิซถามอย่างไม่มั่นใจในตอนที่พวกเขากำลังเดินลงบันไดไปในขณะที่มือของเธอก็ยังจับแขนของเขาไว้

โจชัวมองไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า “คุณคิดว่ายังไงล่ะ?”

อลิซกัดปากและเงียบไป หลังจากนั้นเธอก็กล่าวว่า “ที่จริงฉัน...”

“ผมรู้” โจชัวกล่าวแทรกอย่างอ่อนโยน “ผมรู้ว่าคุณพยายามแก้แค้นลูน่าเรื่องที่เธอขโมยเด็ก ๆ ไป แต่นี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายนะอลิซ”

เขาถอนหายใจก่อนจะพูดต่อว่า “ถ้าคุณยังโมโหเธอ คุณก็ไม่ควรขอให้ผมปล่อยเธอออกมา แล้วตอนนี้เราปล่อยเธอออกมาแล้ว คุณก็ไม่ควรพยายามแก้แค้นอะไรเธออีก” น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกจริงจัง

อลิซกัดปากตัวเองอย่างประหม่า “ก็ได้ค่ะ ฉันจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

คราวหน้าเธอจะระวังมากกว่านี้

โจชัวรู้ว่าเธออารมณ์เสีย เขาถอนหายใจและลูบมือเธออย่างอ่อนโยน “ผมรู้ว่าคุณยังเป็นผู้หญิงที่ใจดีและมีความคิดคนนั้นที่ผมเคยรู้จัก เพราะฉะนั้นอย่าทำแบบนี้อีก”

พวกเขาสองคนเดินออกมาจากหอศิลป์แล้วเจอกับอากาศสดชื่น โจชัวเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟในเมืองที่กะพริบอยู่ไกล ๆ “ผมจะให้ลูคัสไปส่งคุณที่บ้าน”

อลิซชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย “คืนนี้คุณก็ต้องทำงานจนดึกอีกเหรอคะ?”

“ครับ” โจชัวพึมพำขณะที่ลูบคิ้วของตัวเองด้วยท่าทางเหนื่อยล้า “คืนนี้ผมมีประชุมกับบริษัทต่างชาติ”

“ตอนนี้คุณทำงานมาสองคืนติดต่อกันแล้วนะคะ” อลิซท้วง เธอกัดริมฝีปากล่างและดึงแขนเพื่อโน้มน้าวเขา “เรายังไม่ได้นอนด้วยกันตั้งแต่ที่ฉันกลับมาเลยนะคะ...”

“ไม่ใช่ว่าเราจะต้องแยกกันอีกในอนาคตซะหน่อย ทำไมคุณถึงต้องเป็นกังวลขนาดนั้นด้วย?” โจชัวลูบผมเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะยกมือเรียกคนที่ยืนอยู่ห่างออกไป

ลูคัสขับรถเข้ามา “ไปกันครับคุณนายลินช์”