บทที่ 49

“ใช่ครับ” ลูคัสพยักหน้า

“คุณคบกับคุณกิบสันมานานหลายปีแล้ว แต่คุณไม่เคยซื้อเสื้อผ้าให้เธอเลยสักครั้ง แต่วันนี้คุณกลับเลือกเสื้อผ้าสองชุดให้กับลูน่าโดยเฉพาะ”

“ก่อนหน้านี้ไม่มีคนใช้คนไหนในบ้านกล้าท้าทายคุณเลย เพราะถ้าหากพวกเขาทำเช่นนั้น พวกเขาก็จะถูกไล่ออก แต่ว่าลูน่าขัดแย้งกับคุณตั้งหลายครั้ง แต่คุณกลับไม่เคยโกรธเธอเลย คุณไม่ได้ไล่เธอออกด้วยซ้ำ อีกอย่าง…"

“พอได้แล้ว” โจชัวเม้มปากอย่างเย็นชาในขณะที่ขัดจังหวะลูคัส “ฉันจะระวังตัวและเว้นระยะห่างกับเธอให้มากขึ้นละกัน”

จากนั้นโจชัวก็หลับตาลงและเอนหลังอย่างเกียจคร้าน

“ลูคัส นี่เป็นครั้งแรกที่คุณทำผิดตั้งแต่ที่คุณทำงานให้ผมมาหลายปี ครั้งนี้ผมจะยกโทษให้ แต่มันจะต้องไม่เกิดขึ้นอีก”

ลูคัสดีใจ “แล้วคุณจะตามเรื่องนี้ต่อไหมครับ?”

เขาหมายถึงออร่า โจชัวยิ้มอย่างเย็นชา “ฉันมีแผนของฉันก็แล้วกัน”

รายงานเหตุการณ์ที่ชิงช้าสวรรค์ยังไม่ถูกเปิดเผย เขาไม่สามารถระบุได้ว่าเหตุการณ์นั้นเกี่ยวข้องกับออร่าหรือไม่ แต่เหตุการณ์ในเช้าวันนั้นจะไม่ถูกลืมง่าย ๆ แน่

“แต่…” ลูคัสต้องการที่จะพูดบางอย่างต่อ จากนั้นโจชัวก็ลืมตาขึ้น

ราวกับว่าอุณหภูมิในรถลดลงเหลือศูนย์องศา ลูคัสจึงปิดปากเงียบและสตาร์ทรถทันที

…

ตั้งแต่ที่กลับมาจากอพาร์ตเมนต์ของออร่า ลูน่าก็ไม่มีความสุขเลย แม้แต่เนลลี่ก็ยังมองออกว่าเธออารมณ์ไม่ดี

“คุณน้าคะ ช่วยทำขนมให้หนูหน่อยได้ไหมคะ? ถ้าได้ทานขนมก็จะรู้สึกดีขึ้นได้นะคะ!”

ภายในห้องนั่งเล่น เนลลี่กำลังกอดตุ๊กตาเอาไว้ในอ้อมแขน เธอมองลูน่าด้วยดวงตากลมโต น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

ลูน่าถอนหายใจและลูบหัวเนลลี่เบา ๆ “ฉันไปทำให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”