บทที่ 80

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดได้ว่าคุณย่าลินช์คือความหวังสุดท้ายที่จะทำให้เธอได้อยู่เคียงข้างโจชัว...

ออร่ากัดฟันกรอดพร้อมกับกระทืบเท้า “ช่วยหาให้ฉันที”

“อย่าเสียเวลาเลย” ผู้หญิงที่อยู่ปลายสายถอนหายใจยาว “คุณวายมีผลงานการออกแบบไม่มากมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แถมพวกเรายังซื้อชุดเครื่องประดับเก๊พวกนั้นจากคนที่ไม่รู้จักเจ้าของตัวจริง ส่วนเครื่องประดับที่เหลือก็ตกเป็นของคนอื่นไปแล้ว แต่ฉันได้ยินมาว่า ประธานควินน์กรุ๊ปที่ชื่อมัลคอล์ม ควินน์ มีเครื่องเพชรอยู่ชุดหนึ่ง เดี๋ยวฉันจะลองถามเขาดูให้”

“โอเค”

…

ณ บลูเบย์วิลล่า

ฝนตกหนักตลอดทั้งคืน พอรุ่งสางอากาศจึงค่อนข้างเย็น ลูน่าใช้เวลาทั้งเช้าจัดการกับตู้เสื้อผ้าของเนลลี่ หญิงสาวซักทำความสะอาดเครื่องแต่งกายหน้าร้อนและจัดเก็บเข้าตู้

แม้ว่าเนลลี่เพิ่งจะมาอยู่กับโจชัวได้ไม่ถึงเดือน แต่จำนวนชุดที่เด็กหญิงมีก็มากกว่าที่เคยมีเมื่อปีก่อนไปแล้ว

ลูน่ารู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการจัดการตู้เสื้อผ้าของเนลลี่ จนเธอแทบจะลุกขึ้นยืนไม่ไหว

เธอใช้มือทุบเบา ๆ บริเวณแผ่นหลังส่วนล่างและเหยียดตัวนอนลงบนเตียงเพื่อพักผ่อน ก่อนที่โทรศัพท์ของเธอจะดังขึ้น

เป็นสายจากมัลคอล์ม ควินน์

“คุณจำได้ไหมว่าคุณทิ้งของไว้กับผมหลายชิ้นก่อนจะเดินทางออกนอกประเทศไป?”

ลูน่าขมวดคิ้วพร้อมทั้งพยักหน้า “ค่ะ ฉันจำได้”

“ในบรรดาข้าวของพวกนั้น มีชุดเครื่องประดับที่ชื่อสตาร์เกซซิ่งอยู่ด้วย และวันนี้ก็มีคนที่สนใจโทรมาสอบถามเพื่อขอซื้อในราคาที่ค่อนข้างต่ำ แต่เธอระบุชื่อของตัวเองไว้ และบอกว่าเป็นตัวแทนจากคู่หมั้นของประธานลินช์กรุ๊ปแห่งเมืองบันยัน เธอบอกว่าเธอต้องการซื้อเครื่องเพชรชุดนี้เพื่องานวันเกิดของคุณย่าลินช์ ผมก็เลยโทรมาถามความคิดเห็นของคุณ”