บทที่ 81

หลังจากวางสายจากมัลคอล์มแล้ว ลูน่าก็เหยียดกายนอนลงบนเตียงเพื่อพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานเธอก็เผลอหลับไป

เธอฝัน

ในฝันนั้นคือตอนที่เธอพบโจชัวเป็นครั้งแรก มันคือยามบ่ายในฤดูใบไม้ผลิที่อากาศอบอุ่นและมีแดดจัด

ลูน่ากำลังนั่งอยู่ใต้ต้นซากุระ เธอถือกระดานวาดรูปขณะสเก็ตช์ภาพไปด้วย ท่ามกลางดอกซากุระบานสะพรั่ง เธอเห็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งในชุดสีขาว

เขามีโครงหน้าชัดเจนและมีหน้าตาที่โดดเด่น เสื้อผ้าสีขาวยิ่งขับเน้นชายหนุ่มให้ดูห่างเหินและสูงส่งในคราวเดียว

เขากำลังอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป ขณะที่คิ้วทั้งสองข้างนั้นขมวดเป็นบางคราว

ลูน่าร่างภาพของเขาโดยไม่รู้ตัว

“ไม่เลวนี่” เมื่อใกล้ลงสีสุดท้ายเสร็จ จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นเต็มสองหู

ลูน่ามือไม้สั่น เธอจัดการระบายใบหน้าของเขาเป็นสีดำทันที

ด้วยความตกใจสุดขีด เธอไม่รู้ว่าจะยืนขึ้นทักทายเขาหรือซ่อนภาพสเก็ตช์เอาไว้ดี

ในวินาทีนั้นเอง โจชัวซึ่งยืนอยู่ข้างหลังก็หัวเราะขึ้นอย่างอ่อนโยน “คุณทำผมน่าเกลียดซะแล้ว”

เขาคว้าดินสอของเธอด้วยฝ่ามือใหญ่และนิ้วเรียวยาวของเขา เขาเขียนชุดตัวเลขลงบนภาพสเก็ตช์ของหญิงสาว

“ผมจะให้โอกาสคุณไถ่โทษ โทรหาผมเมื่อคุณวาดภาพนั้นเสร็จ ผมจะซื้อมัน”

เธอเม้มปากและเหลียวมองดูเขาก่อนจะถามว่า “ให้ฉันเรียกคุณว่าอะไรคะ?”

เขายิ้มบาง ๆ “เรียกผมว่าโจชัว”

“โจชัว...” ลูน่าพึมพำชื่อของเขาก่อนตื่นขึ้นจากความฝัน

ในเวลานั้นผืนฟ้าด้านนอกมืดสนิท แสงจันทร์สลัวส่องทะลุผ่านหน้าต่าง มองแล้วค่อนข้างหม่นหมอง

หยาดน้ำตาไหลรินจากขอบตาของเธอ ลูน่าสูดหายใจเข้าในขณะที่เช็ดน้ำตาออก

เมื่อเธอกำลังจะก้าวลงจากเตียง ใครบางคนก็เปิดไฟในห้อง

คลิก!

ลูน่าสะดุ้งโหยง เธอมองไปยังต้นทางและได้เห็นโจชัวนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างประตู