ตอนที่ 6 นางมีความสุขมามากพอแล้ว

เพียงประโยคเดียว ทำเอาซูหลี่หรานโกรธจนหอบหายใจแรง "เจ้านี่มันช่างไม่รู้จักความจริงๆ!"

เขามองซูสือจิ่นด้วยความผิดหวังและท้อแท้

"องค์รัชทายาททรงเป็นห่วงเจ้า พอได้ยินว่าเจ้าจะกระโดดหน้าผา ก็รีบนำคนไปช่วยเจ้าทันที ถึงเจ้าจะไม่ได้กระโดดลงไปจริงๆ พระองค์ก็ยังเป็นคนอุ้มเจ้ากลับมาด้วยตัวเอง ทั้งยังรักษาตำแหน่งไท่จื่อเฟยไว้ให้เจ้าตลอดมา แต่เจ้ากลับไม่รู้จักความ เพียงคำพูดเดียวก็ลบเลือนความดีที่พระองค์ทำเพื่อเจ้าไปจนสิ้น!"

"แล้วยังมีน้องหญิงสามอีก นางต้องทนทุกข์อยู่ข้างนอกตั้งเท่าไร กว่าจะกลับมาได้เจ้าก็คอยแต่จะเปรียบเทียบกับนางทุกเรื่อง แล้วนางเคยตั้งแง่กับเจ้าเมื่อไรกัน? นางรู้ว่าเจ้าชอบกินขนมดอกท้อ ก็สั่งให้คนทำให้เจ้าทุกวัน นางกลัวว่าคนรับใช้ในเรือนเจ้าจะน้อยเกินไป ก็..."

"พูดไร้สาระจบหรือยัง?"

ซูสือจิ่นขัดจังหวะอย่างรำคาญ "ไม่ไปใช่ไหม? อยากจะพล่ามนักใช่ไหม? เช่นนั้นเรามาพูดให้มันกระจ่างชัดให้หมดในคราวเดียวเลย!"

ซูสือจิ่นถลึงตาใส่เขาอย่างเย็นชา "ท่านเอาแต่บอกว่าเขาเป็นห่วงข้า แล้วทำไมเขาถึงยังยืนกรานจะแต่งกับซูลั่วเย่ว์เล่า? ท่านไม่รู้สึกว่ามันย้อนแย้งกันหรือไง? ให้ข้าบอกความจริงให้ท่านฟังดีกว่า!"

"ความจริงก็คือองค์รัชทายาทไม่เคยเห็นหัวข้าเลยด้วยซ้ำ! ที่เขาไม่อยากให้ข้ากระโดดหน้าผา ก็แค่กลัวว่าซูลั่วเย่ว์จะเสียใจ เขามาช่วยข้าก็เพื่อซูลั่วเย่ว์! ไม่อย่างนั้น เขาจะปกปิดความจริงเรื่องที่ข้ากระโดดหน้าผากับพวกท่านทำไมกันล่ะ?"

เมื่อเห็นซูหลี่หรานกำลังจะอ้าปากพูด ซูสือจิ่นก็ถกแขนเสื้อทั้งสองข้างขึ้นทันที ทันทีที่แขนเสื้อถูกเลิกขึ้นรอยแผลนับไม่ถ้วนก็ปรากฏแก่สายตา ทำเอาซูหลี่หรานถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ"

ซูสือจิ่นกล่าวต่อ "หากไม่ติดว่าชายหญิงมิควรใกล้ชิด ข้าล่ะอยากจะให้พี่ใหญ่ดูบาดแผลส่วนอื่นตามร่างกายข้านัก! แน่นอนว่าข้ารู้ดีว่าต่อให้พูดอะไรไปท่านก็คงไม่เชื่อ แต่ท่านไม่ใช่คนไม่มีสมอง ความจริงที่คนในจวนต่างก็รู้กันหมด ขอเพียงท่านลองใส่ใจถามดูอย่างจริงจัง หรือขอเพียงท่าน... ยอมเชื่อข้าสักครั้ง!"

เมื่อเห็นซูหลี่หรานมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ซูสือจิ่นก็กล่าวต่อไป "แล้วยังมีพวกสาวใช้ในเรือนนั่นอีก ข้ารู้ว่าข้าเคยสั่งสอนพวกนางต่อหน้าท่านไปหลายครั้ง แต่ท่านรู้เพียงว่าข้าลงโทษพวกนาง ท่านเคยได้ยินไหมว่าลับหลังพวกนางนินทาและเยาะเย้ยข้าอย่างไรบ้าง? เพราะพวกนางเป็นคนที่ซูลั่วเย่ว์ส่งมา พวกนางเลยปักใจเชื่อว่าข้าไม่กล้าฆ่าพวกนาง!"

"เมื่อก่อนข้ามันโง่เง่าเหมือนสุกร ต่อให้ในใจจะคับแค้นเพียงใดก็ไม่เคยลุกขึ้นโต้ตอบ ทว่ายามนี้ข้าตาสว่างแล้ว การถอยหลังให้ก้าวหนึ่งมิได้ช่วยให้ทางข้างหน้ากว้างขวางขึ้นมาได้เลย มีแต่จะยิ่งทำให้พวกคนที่คิดร้ายกับข้าได้ใจและรังแกกันหนักกว่าเดิม!"

ซูหลี่หรานขมวดคิ้ว "เพื่อที่จะใส่ร้ายน้องหญิงสาม เจ้าถึงกับทำร้ายตัวเองจนเป็นแผลขนาดนี้เชียวหรือ..."

ซูสือจิ่นหัวเราะหยัน

รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางเชื่อสิ่งที่นางพูด เสียเวลาสีซอให้ควายฟังจริงๆ น่าเวทนาแท้ๆ

ใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าของร่างเดิมอยากกระโดดหน้าผา

มันช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน...

ได้ยินซูหลี่หรานเริ่มปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "พี่รู้ว่าที่เจ้าพูดมาทั้งหมดนี้ ก็แค่อยากให้พี่สงสาร ตอนนี้ท่านพ่อไม่อยู่ พี่ชายคนโตเปรียบเสมือนพ่อ ดังนั้นพี่จะตามใจเจ้าจนเสียคนไม่ได้ เรื่องที่ไม่ได้คุกเข่าในศาลบรรพชนเมื่อวาน..."

"ไม่จำเป็นแล้ว"

ซูสือจิ่นกล่าวอย่างรังเกียจ "ที่ท่านจ้องจะเอาผิดข้า ก็แค่เพราะคิดว่าข้าไปแย่งองค์รัชทายาทมาจากซูลั่วเย่ว์ใช่ไหม? เมื่อวานข้าได้ลงนามในหนังสือถอนหมั้นกับองค์รัชทายาทแล้ว เดือนหน้าคนที่จะได้แต่งกับเขาก็จะมีเพียงนางคนเดียว จากนี้ไปก็อย่ามาหาว่าข้าแย่งตำแหน่งไท่จื่อเฟยของนางอีก เรื่องราวของสองคนนั้น ข้าขอถอนตัว"

พูดจบ ซูสือจิ่นก็กลับเข้าไปในห้อง หยิบหนังสือถอนหมั้นออกมาแล้วโยนใส่มือซูหลี่หราน

ซูหลี่หรานเพียงเหลือบมองแวบเดียว ก็เบิกตากว้าง!

เป็นลายพระหัตถ์ขององค์รัชทายาทจริงๆ ด้วย...

"สัญญาหมั้นหมายของพวกเจ้า ถอนหมั้นกันแล้วจริงๆ หรือ?"

ซูหลี่หรานหันมามองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นางกล่าวว่า "เช่นนั้นตอนนี้พี่ใหญ่พอใจหรือยัง? ถ้าพอใจแล้วก็เชิญไปได้"

"เป็นไปไม่ได้ เขาคือความปรารถนาอันสูงสุดของเจ้า เจ้าจะตัดใจได้อย่างไร?"

"จะตัดใจได้หรือไม่ได้ข้าก็ตัดใจไปแล้ว คำว่าความปรารถนาอันสูงสุดมันก็เกินไปหน่อย ถึงเมื่อก่อนข้าจะตามืดบอดไปรักเขาจริง แต่ตอนนี้ข้ามองเห็นทะลุปรุโปร่งแล้วว่าเขาไม่มีใจให้ข้า ในเมื่อพวกท่านทุกคนต่างบอกว่าเขาสองคนรักกันปานจะแหกเหงือกดม แล้วข้าจะเข้าไปแทรกกลางให้พวกเขาคอยรังแกเล่นทำไมล่ะ?"

ซูหลี่หรานรีบคว้าข้อมือนางไว้ด้วยความร้อนรน "เจ้ารู้ไหมว่าหนังสือถอนหมั้นนี่มันมีผลบังคับใช้นะ? อย่ามาล้อเล่น รีบบอกมาว่าเรื่องนี้มีคนรู้กี่คน?"

ซูสือจิ่นสะบัดมือเขาออก "ถ้าไม่มีผลข้าจะลงนามไปเพื่ออะไร?"

"สตรีที่ถูกถอนหมั้นจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะนะ! อีกอย่างถ้าถูกองค์รัชทายาทถอนหมั้น ชาตินี้ก็จะไม่มีใครกล้าแต่งกับเจ้าอีก!"

ซูสือจิ่นหัวเราะหยัน "เหอะ ไม่มีใครกล้าแต่งสิยิ่งดีจะได้ใช้ชีวิตอิสระ อีกอย่าง นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกท่านต้องการหรอกหรือ? พอข้าถอนตัวออกมา ทำไมท่านดูท่าทางไม่ค่อยพอใจล่ะ?"