ตอนที่ 8 นางไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือ

ซูสือจิ่นกล่าวเรียบๆ "แม้ข้าจะมีความรู้ไม่มาก แต่ข้าแน่ใจว่ามือของเด็กคนนี้ไม่จำเป็นต้องตัดทิ้ง การตัดมือเด็กคือวิธีถอนพิษที่ง่ายที่สุดก็จริง แต่การรักษาชีวิตและมือของเด็กไว้ให้ครบถ้วนต่างหาก คือสิ่งที่ผู้มีเมตตาควรทำ"

ขณะที่พูด นางก็คุกเข่าลงข้างกายเด็กคนนั้น จากนั้นก็ดึงเข็มเงินเล่มหนึ่งบนตัวเด็กออก แล้วปักลงไปใหม่อีกครั้ง "ตำแหน่งนี้ต่างหาก ถึงจะหยุดยั้งไม่ให้พิษร้ายกระจายต่อไปได้"

ท่านหมอที่อยู่ข้างๆ เบิกตากว้าง "เจ้า... เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย จะมาทำเล่นๆ ได้อย่างไร!"

"ก็เพราะเป็นชีวิตคนยังไงล่ะ ในฐานะหมอจึงยิ่งต้องให้ความสำคัญ"

น้ำเสียงของซูสือจิ่นยังคงราบเรียบ หลังจากพูดจบนางก็หันไปมองมารดาของเด็ก "นี่คือลูกชายของท่าน ข้าขอถามท่านเพียงคำเดียว ท่านอยากให้เขาปลอดภัยครบถ้วนสามสิบสองหรือไม่?"

หญิงผู้นั้นตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้าถี่ๆ

ซูสือจิ่นกล่าวต่อ "ข้าสามารถรักษาชีวิตและมือของเขาไว้ได้ เจ้าเต็มใจจะเชื่อข้าไหม?"

หญิงผู้นั้นมองนางอย่างเหม่อลอย แล้วหันไปมองท่านหมอข้างๆ "ท่านหมอเจ้าคะ..."

ท่านหมอผู้นั้นลุกพรวดขึ้นทันที "เหอะ ในเมื่อเจ้ามั่นใจนัก ก็ปล่อยให้เจ้ารักษาไปเถอะ! ประเดี๋ยวถ้าทำเด็กตายขึ้นมา อย่ามาหาว่าพวกข้าใจร้ายส่งเจ้าไปให้ทางการก็แล้วกัน!"

พูดจบ เขาก็ชายตามองหญิงที่นั่งอยู่บนพื้น "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าทางเดียวที่จะช่วยลูกเจ้าได้คือต้องตัดมือทิ้ง หากเจ้ายังมัวแต่ลังเลอยู่แบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ก็อย่ามาโทษว่าข้ารักษาเขาไม่ดี!"

หญิงผู้นั้นตกใจจนรีบโผเข้ากอดขาของท่านหมอไว้ "ท่านหมอ ช่วยลูกชายข้าด้วย ช่วยลูกชายข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ..."

นอกจากคำนี้แล้ว นางก็ไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก!

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซูสือจิ่นก็เกือบจะถอดใจไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้านแล้ว

แต่พอเห็นเด็กที่หายใจรวยรินอยู่บนพื้น เขายังเล็กนัก...

ช่างเถอะ หัวใจของหมอคือเมตตาธรรม

นางคิดพลางถอดเสื้อตัวบนของเด็กชายออกจนหมด จากนั้นก็ใช้เข็มเงินของท่านหมอผู้นั้น ฝังเข็มให้เด็กน้อยอย่างตั้งใจ

ท่านหมอด้านข้างแค่นเสียงเยาะเย้ย "ทำเป็นวางมาดเสียจริง อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ ถ้าถอนเข็มเงินของข้าออก เด็กคนนี้จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ!"

หญิงผู้เป็นแม่ขวัญเสีย พยายามจะผลักซูสือจิ่นออกไปตามสัญชาตญาณ

แต่เมื่อมองเด็กที่ใกล้จะสิ้นใจ นางก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าซูสือจิ่นพร้อมกับร้องไห้โฮออกมาในที่สุด

"แม่นางอย่าทำร้ายลูกข้าเลย! แม่นางผู้มีเมตตา ได้โปรดช่วยลูกชายข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"

นางร้องไห้จนน้ำตานองหน้าและสะอึกสะอื้นอย่างหนัก แม้ในใจจะหวาดกลัวจนถึงขีดสุด แต่หากพอจะมีหวังแม้เพียงริบหรี่ที่จะรักษาทั้งชีวิตของลูกน้อยและมือทั้งสองข้างเอาไว้ได้ นางก็ยินดีที่จะขอลองเสี่ยงดูสักครา

ทว่านางก็ไม่กล้าเดิมพันทั้งหมด

นางกลัวจริงๆ ว่าคนตรงหน้าจะแก้พิษไม่ได้ หลังจากโขกศีรษะให้ซูสือจิ่นไปหลายครั้ง นางก็กลับไปกอดขาของท่านหมอไว้อีก

"ท่านหมอเจ้าคะ ให้แม่นางคนนี้ลองดูเถอะเจ้าค่ะ ลูกข้ายังเด็กนัก ถ้าไม่มีแขน ชาตินี้เขาคงต้องกลายเป็นคนพิการ! ในฐานะแม่ ข้าทำใจไม่ได้จริงๆ ข้าอยากจะลองดู ได้โปรดท่านหมออย่าเพิ่งไปไหนเลย ข้าขอร้องล่ะ! ถ้าแม่นางคนนี้แก้พิษไม่ได้ ข้ายังต้องพึ่งท่านหมอช่วยชีวิตเขาอยู่..."

ท่านหมอเริ่มใจอ่อน "ข้าบอกเจ้าชัดเจนแล้ว ตัดมือตอนนี้ยังรักษาชีวิตไว้ได้! การจะฟังความทั้งสองฝ่าย สุดท้ายมันจะทำร้ายตัวเจ้าเอง..."

"ฮือๆๆ! ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ข้าไม่รู้จะทำยังไงดี ถ้าลูกข้าเสียแขนไป กลับบ้านไปข้าคงถูกสามีตีตายแน่!"

“...”

ในขณะที่ทั้งสองคุยกัน ร่างของเด็กชายก็ถูกฝังเข็มไปจนทั่ว

ซูสือจิ่นตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าคนรอบข้างกลับพากันชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด

"ชีวิตคนทั้งคน นางยังกล้ามาเล่นสนุก นังหนูนี่ใจกล้าจริงๆ!"

"ทำไมข้าดูนางแล้วรู้สึกคุ้นหน้าจัง?"

"นั่นดูเหมือนคุณหนูผู้อัปลักษณ์แห่งจวนอัครมหาเสนาบดีเลยนี่!"

"ใช่ๆ ข้าว่าแล้วว่าคุ้นหน้า! จุ๊ๆ เป็นถึงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ กลับมาทำตัวเหลวไหลกลางถนนแบบนี้ คงคิดว่าตัวเองฐานะสูงส่งแล้วชาวบ้านตาสีตาสาจะทำอะไรไม่ได้ล่ะสิ?"

"ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูรองจวนอัครมหาเสนาบดีอ้วนฉุเหมือนสุกร แถมยังจิตใจเหี้ยมโหด วันนี้ได้เห็นกับตาเป็นเรื่องจริงสินะ"

"นางคงคิดว่าต่อให้ทำเด็กตาย ก็คงไม่มีใครเอาผิดนางได้ล่ะมั้ง..."