บทที่ 103 คลุมเครือไม่ชัดเจน

กู้ชิวถางพยักหน้าครั้งหนึ่ง สั่งการให้เปียนเจียงรีบวิ่งไปทางห้องโถงใหญ่

กู้ชิวเหลิ่งมองดูกู้ชิวถางจากไป ค่อยๆหายลับไป ถึงได้เดินเข้าไปในลานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ไม่ต้องเตรียมน้ำแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่ง แล้วเราไปดูพี่ใหญ่กัน"

จูเอ๋อร์มองดูกู้ชิวเหลิ่งด้วยความสงสัย กล่าวถามว่า: "คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?"

กู้ชิวเหลิ่งสัมผัสไปที่บาดแผลที่อยู่บนไหล่ซ้ายของตัวเองเบาๆ กล่าวว่า: "กลับมาแล้ว เพียงแต่ไม่สามารถลืมตาขึ้นอีกตลอดไปแล้วเท่านั้น"

ในตอนที่จูเอ๋อร์กับกู้ชิวเหลิ่งมาถึงห้องโถง ศพของกู้ชิวเซียงก็นอนเย็นยะเยือกอยู่บนเปลหาม หน้าตาเปรอะเปื้อน ขอบตาบวมแดง เห็นได้ชัดว่าก่อนตายผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิงอย่างมาก เสื้อผ้าที่อยู่บนร่างกายถูกฉีกจนเละไม่มีชิ้นดี บนต้นขากับร่างกายแต่ละแห่งมีรอยแผลสีม่วงเขียวนับไม่ถ้วน ปากของนางเปิดกว้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความหวาดกลัว ก่อนตายต้องได้รับการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมอย่างแน่นอน

ฮูหยินใหญ่ร้องไห้อย่างเจ็บจนแทบจะขาดใจ แม้แต่กู้หนานเฉิงก็อดที่จะร้องไห้โฮขึ้นมาไม่ได้

อี๋เหนียงรองปาดน้ำตาไปสองครั้งอย่างพอเป็นสัญลักษณ์ กู้ชิวเยว่กลับร้องไห้ขึ้นมาอย่างจริงจัง ขณะที่ร้องไห้ก็ยังไม่ลืมปลอบใจกู้หนานเฉิงกับฮูหยินใหญ่ไปด้วย

มีเพียงกู้ชิวถางที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและตำหนิตนเอง กล่าวถามไปทางหลี่เฉิงเย่:

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ! ใต้เท้าหลี่! น้องสาวของข้ากลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร!"

บนใบหน้าของหลี่เฉิงเย่ก็มีความโศกเศร้าเช่นกัน กล่าวว่า: "ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าพบร่างของคุณหนูใหญ่กู้ในถ้ำที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง ตอนที่ไปถึง ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้แล้ว"

"เพราะเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้! เซียงเอ๋อของข้า......ชีวิตจิตใจของข้า! เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร......"

ฮูหยินใหญ่หายใจไม่ทัน เป็นลมหมดสติไปแล้ว

กู้ชิวถางกำหมัดคารวะต่อหลี่เฉิงเย่แล้วกล่าวว่า: "ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ในบ้านมีเรื่องโศกเศร้า ไม่สามารถให้การต้อนรับขับสู้ได้"

เดิมทีหลี่เฉิงเย่ก็เพียงแค่ทำตามคำสั่งของอวี้ฉือจ้านมาส่งศพของกู้ชิวเซียงเท่านั้น ตอนนี้ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ก็ไม่มีความคิดจะอยู่ต่อเช่นกัน ดังนั้นจึงกล่าวว่า: "เสียใจด้วย ข้ายังมีภารกิจติดตัวอยู่ ขอตัวลาไปก่อน"

"เดินทางปลอดภัย"

บนใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่งไม่ได้มีความเสียใจ เพียงแต่ว่าในใจกลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมา ดูจากวิธีการตายของกู้ชิวเซียง กลับไม่เหมือนถูกหน่วยกล้าตายของจวินฉีเซิ่งฆ่าตาย เห็นได้ชัดว่าถูกกระทำชำเรา สุดท้ายถึงจะถูกฆ่าตาย หน่วยกล้าตายของจวินฉีเซิ่งล้วนผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด ถึงแม้กู้ชิวเซียงจะมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามใช้ได้ พวกเขาก็ไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้ลับหลังจวินฉีเซิ่งอย่างเด็ดขาด

เสื้อผ้าที่ฉีกขาดของกู้ชิวเซียงยังสามารถมองเห็นคราบฝนอยู่ เมื่อคืนฝนเพิ่งจะตกไป ดังนั้นความจริงแล้วกู้ชิวเซียงถูกฆ่าเมื่อคืนนี้ นี่ก็ยิ่งสามารถพิสูจน์ได้ว่ากู้ชิวเซียงไม่ได้ถูกหน่วยกล้าตายที่จวินฉีเซิ่งส่งออกไปฆ่าตาย

และบนร่างกายของกู้ชิวเซียง ไม่ได้ใส่เสื้อคลุมที่นางมอบให้ มันเป็นเพราะอะไรกัน?

ในใจของกู้ชิวเหลิ่งมีข้อสงสัยมากมาย สิ่งเดียวที่สามารถแน่ใจได้ก็คือ กู้ชิวเซียงไม่ได้ถูกคนที่จวินฉีเซิ่งส่งออกไปฆ่าตาย นอกเหนือจากนี้ บาดแผลที่อยู่บนร่างกายของกู้ชิวเซียงก็ยากมากที่จะเกิดขึ้นเพราะผู้ชายเพียงคนเดียว ต้องเป็นผู้ชายมากกว่าสองคนอย่างแน่นอน เช่นนั้นคนที่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ ก็มีเพียงคุณชายลูกหลานขุนนางชนชั้นสูงที่ไปล่าสัตว์เมื่อวานนี้แล้ว

เนื่องจากการหมดสติไปของฮูหยินใหญ่ ดังนั้นกู้ชิวเหลิ่งจึงได้แต่ถอยออกไปอย่างเงียบๆ

ตอนที่กลับเข้าไปถึงในลาน กู้ชิวเหลิ่งยังครุ่นคิดอยู่ว่าตกลงแล้วใครที่เป็นคนชิงสังหารกู้ชิวเซียงอย่างโหดร้ายก้าวหนึ่งก่อนกันแน่ แล้วใครที่มีความสามารถเช่นนี้? มีความแค้นอะไรมากมายกับกู้ชิวเซียงกัน?

"คุณหนู ท่านไม่ต้องคิดแล้ว รีบล้างเนื้อล้างตัวเข้านอนเถอะเจ้าค่ะ"

จูเอ๋อร์เตรียมน้ำร้อนเอาไว้หนึ่งถัง ช่วยกู้ชิวเหลิ่งถอดเสื้อตัวนอกออก ถึงแม้ว่าจะทำแผลใส่ยาแล้ว แต่ว่าบาดแผลที่อยู่บนไหล่ซ้ายก็ยังน่ากลัวอยู่ดี