บทที่ 104 เก็บแห

เดิมทีไหล่ซ้ายของกู้ชิวเหลิ่งก็มีบาดแผลอยู่แล้ว ถึงแม้จะใช้แรงกำลังที่เต็มสิบ ก็ไม่สามารถทำอะไรอวี้ฉือจ้านได้เลย แต่เมื่อตบฝ่ามือนี้ออกมา บาดแผลที่อยู่บนไหล่ซ้ายก็ได้รับผลกระทบไปแล้ว

อวี้ฉือจ้านจับมือซ้ายของกู้ชิวเหลิ่งไปด้านหลัง แล้วปล่อยลงไปอย่างนุ่มนวล: "ด้วยความสามารถของเจ้าในตอนนี้ ไม่สามารถทำร้ายข้าได้"

กู้ชิวเหลิ่งราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากไหล่ซ้าย กล่าวด้วยเสียงเย็นชา: "ข้าไม่ชอบให้ผู้ชายแตะต้องตัวข้า"

อวี้ฉือจ้านนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบขวดเครื่องเคลือบสีขาวออกมาจากแขนเสื้อขวดหนึ่ง ทันทีที่เปิดออกก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นที่ลอยมาปะทะจมูก ทำให้คนรู้สึกสดชื่นทั้งร่างกายและจิตใจ

"นี่คือยาทาที่เมิ่งจิ่วเตรียมเอาไว้ให้เจ้า ให้สาวใช้ที่อยู่ข้างกายคนนั้นเปลี่ยนให้เจ้าทุกวันวันละสองครั้ง ทั้งเช้าและเย็น ภายในสิบวัน จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็น"

กู้ชิวเหลิ่งเงยหน้า กล่าวว่า: "ขอบคุณสำหรับความหวังดีของเซ่อเจิ้งหวาง แต่ว่าข้าไม่ต้องการ"

คิ้วของอวี้ฉือจ้านขมวดขึ้นมาเล็กน้อยอย่างออกได้ยากครู่หนึ่ง จากนั้นก็สกัดจุดของกู้ชิวเหลิ่งอย่างไม่มีสัญญาณอะไรเลย

เสียงของอวี้ฉือจ้านทุ้มต่ำแต่กลับอ่อนโยน: "อย่าขยับ ฝืนการสกัดจุดมีแต่จะทำให้บาดแผลของเจ้ายิ่งแย่ลง"

กู้ชิวเหลิ่งไม่ขยับแล้วจริงๆ ถึงแม้นางจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด ก็มีแต่จะทำให้บาดแผลของนางเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ว่าร่างกายเหมือนกับไม่ใช่ของนาง ไม่มีสัญญาณการขยับเขยื้อนใดๆเลย

อวี้ฉือจ้านอุ้มกู้ชิวเหลิ่งขึ้นมาในแนวนอน วางเอาไว้บนเตียง เทน้ำยาที่อยู่ในขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวออกมา หยดลงไปบนไหล่ซ้ายของกู้ชิวเหลิ่งเบาๆ บาดแผลที่เดิมทีปวดแสบปวดร้อน จู่ๆก็มีความเย็นสบายส่งเข้ามาถึงกระดูก ราวกับจะขับไล่ความร้อนที่แผดเผาทั้งหมดทิ้งไป

เพราะการจับกระบี่มานานหลายปี ฝ่ามือของอวี้ฉือจ้านจึงมีผิวหนังด้านที่หนามากชั้นหนึ่ง ในตอนที่สัมผัสอยู่บนไหล่ซ้ายของกู้ชิวเหลิ่ง ร่างกายมีความรู้สึกจั๊กจี้ที่เสียวซ่าน แรงกำลังไม่ถือว่าเบา แต่ถูนวดอยู่ตรงบริเวณที่เขียวช้ำบวมแดงบนแผ่นหลังกลับรู้สึกสบายมาก

นานพักใหญ่กู้ชิวเหลิ่งก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำเดียว อวี้ฉือจ้านเกลี่ยยาบนไหล่ซ้ายของกู้ชิวเหลิ่งให้สม่ำเสมอ แต่กลับไม่มีเจตนาจะคลายจุดให้กับกู้ชิวเหลิ่ง

"การสกัดจุดนี้ยังมีเวลาอีกหนึ่งถ้วยชาก็จะคลายออกด้วยตัวเอง เจ้าพักผ่อนให้ดีๆ ถ้าหากยาไม่พอใช้ ข้าจะมาส่งให้"

"ท่านสามารถคลายจุดให้ข้าตอนนี้ได้เลย"

"ถ้าหากข้าคลายจุดให้ เจ้าสามารถอยู่นิ่งๆไม่ขยับได้หรือ? ข้าไม่อยากให้ยาที่เพิ่งทาให้เจ้าไปเมื่อครู่นี้เป็นงานที่ไม่จำเป็นหรอกนะ"

เงาร่างสีม่วงจื่อถังของอวี้ฉือจ้านค่อยๆหายไปจากห้องของกู้ชิวเหลิ่ง จู่ๆกู้ชิวเหลิ่งก็รู้สึกว่ามีสถานที่บางแห่งในใจถูกทำให้อบอุ่นขึ้นมา ราวกับว่าสามารถโอบอุ้มบาดแผลทั้งหมดของนางเอาไว้ได้

อวี้ฉือจ้านกลับเข้าไปนั่งในรถม้าของจวนเซ่อเจิ้งหวาง กล่าวสั่งการต่อจีเฟิงที่อยู่นอกรถม้าว่า: "กลับวังโดยตรง"

ถึงแม้ปากของจีเฟิงจะบอกว่ารับคำสั่ง แต่อย่างไรก็รู้สึกว่าสมองของนายตัวเองเกิดความผิดปกติขึ้นใช่ไหม เพิ่งจะส่งคุณหนูรองของตระกูลกู้กลับมาเมื่อครู่นี้ หันหลังก็วิ่งไปถึงจวนเซ่อเจิ้งหวางเพื่อเอายากับเมิ่งจิ่ว เอายาเสร็จก็แอบนั่งรถม้ามาถึงประตูหลังของจวนกู้โหวอย่างลับๆล่อๆ ไม่ต้องการให้คนสังเกตเห็น เพียงเพื่อจะส่งยาขวดหนึ่งให้คุณหนูรองกู้ ความจริงแล้วหากบอกว่าจะส่งยา ก็ส่งอย่างเผยเปิดตรงไปตรงมาดีแค่ไหน ดันจะมีการกระทำที่อึดอัดใจเช่นนี้ให้ได้

เพียงแต่จีเฟิงไม่ได้สังเกตเห็นว่า บนใบหน้าของอวี้ฉือจ้านแดงระเรื่อเล็กน้อย ถึงแม้จะไม่สมจริงอย่างมาก แต่มันกลับปรากฏอยู่บนใบหน้าของอวี้ฉือจ้านจริงๆ

ความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่บนฝ่ามือ ยังมีกลิ่นหอมสดชื่นของน้ำยาติดอยู่ แล้วก็เป็นเหมือนกับกลิ่นที่อยู่บนร่างกายของกู้ชิวเหลิ่ง เขาเคยใส่ใจกับผู้หญิงคนหนึ่งเช่นนี้เมื่อไหร่กัน? ยังไม่มีผู้หญิงคนหนึ่ง สามารถสั่นคลอนจิตใจของเขาได้เช่นนี้เลย

สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากออกจากจวนกู้โหว กลับไม่ใช่กลับวังหลวงไปรับมือกับสถานการณ์ แต่ไปเอายาให้ผู้หญิงคนหนึ่ง----ไปเอายาให้กู่ชิวเหลิ่ง