บทที่ 108 เปิดอกคุยกันอย่างตรงไปตรงมา

กู้ชิวเหลิ่งมีคนที่สงสัยอยู่ในใจแล้ว แต่ก็ยังมีข้อสงสัยอยู่ เสื้อคลุมสีเขียวที่นางคลุมให้กู้ชิวเซียงหายไป แล้วมันหมายความว่าอย่างไร? วันนั้นอากาศหนาวมากจริงๆ กู้ชิวเซียงสวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น พูดกันตามหลักเหตุผลแล้วกู้ชิวเซียงจะไม่ถอดเสื้อคลุมลงมาโดยง่ายดายอยู่แล้ว หรือว่าจะเป็นอย่างในข่าวลือจริงๆ กู้ชิวเซียงเปลื้องผ้าเพื่อเอาใจอวี่เหวินเจี๋ย? เช่นนั้นก็หมายความว่า อวี่เหวินเจี๋ยเคยพบกับกู้ชิวเซียงก่อนที่กู้ชิวเซียงจะหายตัวไป แต่ว่าต่อมากู้ชิวเซียงหายตัวไป อวี่เหวินเจี๋ยกลับไม่ได้ออกหน้าพูดอะไรสักคำ นี่มันช่างน่าแปลกจริงๆ

อันที่จริงสุดท้ายเมื่อกู้ชิวเซียงตายไป ไม่ว่าใครจะเป็นคนฆ่า ก็ถือว่าช่วยนางกำจัดคนที่ขวางทางนางไปได้คนหนึ่งทั้งนั้น

แต่ว่า กู้ชิวเหลิ่งกลับรู้สึกตกตระหนกขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก เสื้อคลุมตัวนั้นถ้าหากถูกคนอื่นเห็นเข้า แล้วโยนทิ้งไปโดยไม่สนใจก็แล้วไปเถอะ ถ้าหากถูกอวี่เหวินเจี๋ยและจวินฉีเซิ่งพบเข้า แล้วสังเกตดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนขึ้นมา จะต้องพบความผิดปกติอย่างแน่นอน

วันนั้นนางใช้อุบายให้กู้ชิวเซียงสวมเสื้อคลุมสีเขียว แค่เพราะว่าจวินฉีเซิ่งมีความคิดที่จะฆ่านางแล้ว ดังนั้นจึงให้กู้ชิวเซียงเป็นตัวล่อ จะตายหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับลิขิตสวรรค์แล้ว

นางจงใจทิ้งสัญลักษณ์ลับที่เป็นชิวไห่ถังเอาไว้บนเสื้อคลุม ประการแรกฐานะในจวนกู้โหวของนางมีความพิเศษ อาจถูกลอบทำร้ายได้ทุกเมื่อ ดังนั้นบนสิ่งของของนางล้วนมีสัญลักษณ์นี้ทั้งนั้น ประการที่สอง เหตุผลที่นางไม่ได้ใส่ใจสัญลักษณ์ลับนี้ ก็เป็นเพราะว่าหน่วยกล้าตายที่อยู่ใต้อาณัติของจวินฉีเซิ่งลงมือรวดเร็ว จะไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ หน่วยกล้าตายไม่สนใจเสื้อคลุมตัวหนึ่งอยู่แล้ว ยิ่งไม่มีทางเก็บกลับไปให้จวินฉีเซิ่ง นางถึงได้กล้าคลุมเสื้อคลุมให้กู้ชิวเซียงราวกับไม่มีเรื่องนี้อยู่

แต่ว่าเสื้อคลุมตัวนี้กลับหายไป นี่คือสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในการคาดการณ์ของนาง

กู้ชิวเหลิ่งในอดีตชอบไผ่เขียว แต่นางกลับชอบไห่ถัง ถ้าหากอวี่เหวินเจี๋ยเห็นสัญลักษณ์ลับอันนี้ จะต้องเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจอย่างแน่นอน

และจวินฉีเซิ่งรู้มาตลอดว่านางชอบชิวไห่ถัง และมีความเคยชินในการทำสัญลักษณ์เอาไว้บนสิ่งของของตัวเอง เดิมทีนางก็ทำให้จวินฉีเซิ่งเกิดความสงสัยขึ้นมาอยู่แล้ว ถ้าหากจวินฉีเซิ่งเห็นสัญลักษณ์อันนี้เข้าอีก เช่นนั้นก็จะถูกสงสัยในฐานะของนางอย่างแน่นอน

กู้ชิวเหลิ่งนอนลงไปบนเตียงอ่อนนุ่มช้าๆ มองดูนกพิราบขาวที่อยู่นอกหน้าต่างบินออกไปในชั่วพริบตา

ถ้าหากก่อนหน้านี้ความคิดที่อยากจะแก้แค้นก็นางไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น บางทีก็อาจจะไม่ทิ้งความสงสัยเอาไว้ในใจของจวินฉีเซิ่งมากมายเช่นนี้ นางรู้อยู่แล้วว่าจวินฉีเซิ่งเป็นคนอย่างไรแท้ๆ แต่ก็ยังอยากเห็นการแสดงออกที่หวาดกลัวในดวงตาของจวินฉีเซิ่งอยู่ดี

ดังนั้นตอนนี้ถึงได้วิตกกังวลคิดมากเช่นนี้

กู้ชิวเหลิ่งหลับตาลงช้าๆ ภายในครึ่งเดือนจวินฉีเซิ่งจะต้องกลับไปยังแคว้นฉีอย่างแน่นอน ตอนนี้ขอแค่นางหลับตาลง ก็สามารถเห็นท่านพ่อและพี่ชายของตัวเอง เห็นมู่หรงอี๋ เห็นใบหน้าที่ทำให้คนขยะแขยงชิงชังใบนั้นของจวินฉีเซิ่ง

ฝ่ามือของกู้ชิวเหลิ่งวางไว้บนท้องน้อย ถึงแม้ว่าจะออกจากจวินฉีเซิ่งต้าเยียนแล้ว ก็ใช่ว่านางจะไม่มีทางเข้าใกล้เขาได้อีก

วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ช้าเร็วก็ต้องมีสักวันหนึ่ง นางจะให้จวินฉีเซิ่งกับมู่หรงอี๋ก้มหัวยอมจำนน มองดูพวกเขาสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดของกันและกัน จากนั้นนางค่อยใช้มีดสั้นแล่เนื้อเฉือนหนังของทั้งสองคนทีละชิ้นทีละชิ้นทั้งเป็น

เมื่อคิดได้ว่าในอนาคตจะมีฉากเช่นนี้ กู้ชิ่วเหลิ่งก็รู้สึกสบายทั้งร่างกายและจิตใจ เดิมทีนางก็ไม่ใช่คนใจดีมีเมตตาเช่นนั้นอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นจวินฉีเซิ่งกับมู่หรงอี๋ ไม่คู่ควรจะได้รับการปฏิบัติอย่างใจดีมีเมตตาเลย

นกพิราบขาวกลับมาอย่างรวดเร็ว มันหยุดลงบนหลังมือของกู้ชิวเหลิ่งอย่างแม่นยำ กู้ชิวเหลิ่งคลี่กระดาษข้อความออก สิ่งที่เขียนข้างบนคือจดหมายตอบของอวี้ฉือจ้าน: องค์หญิงอานไท่แห่งซีจิ้ง----จ้าน

"เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้จริงๆ"

กู้ชิวเหลิ่งกำกระดาษข้อความเอาไว้ในมือ ถ้าหากว่าเป็นองค์หญิงอานไท่จริงๆ เรื่องนี้นางก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้ว

ตอนนี้นางได้แต่หวังว่าเสื้อคลุมจะถูกกู้ชิวเซียงทิ้งไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ถูกผู้ไม่หวังดีเก็บไป

เพียงแต่ว่าความเป็นไปได้เช่นนี้ริบหรี่มาก เพราะในขณะเดียวกัน ญาชิงก็มา

ตอนที่จูเอ๋อร์เปิดประตูออกถูกญาชิงทำให้สะดุ้งตกใจ แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงดังมากจนเกินไป กล่าวถามเสียงเบา: "คุณหนูของเรากำลังนอนอยู่ ไม่ทราบว่าท่านอ๋องรองมีเรื่องสำคัญอะไร? บอกบ่าวเอาไว้ก็พอ บ่าวจะบอกคุณหนูเอง"

"ไม่ต้องแล้ว ให้เขาเข้ามา"

"เจ้าค่ะ คุณหนู"