บทที่ 109 สินสอดทองหมั้นมูลค่ามหาศาล

กู้ชิวเหลิ่งเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ขอเพียงแค่มีฐานะเป็นผู้หญิง ไม่แต่งงานตลอดชีวิตแล้วจะเป็นได้อย่างไรกัน?

"ช่วงนี้มีเรื่องมากมาย ข้าไม่ได้สนใจโรงน้ำชาเลย ตอนนี้การค้าของโรงน้ำชาเป็นอย่างไรบ้าง?"

จูเอ๋อร์เหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ เกาหัวเล็กน้อย: "ช่วงนี้บ่าวมักจะไปเยี่ยมกู้เจินอยู่ตลอด ลืมไปเอาบัญชีที่โรงน้ำชา บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้แหละ คุณหนูนอนพักผ่อนไปก่อน"

"ไม่ต้องแล้ว พรุ่งนี้ตอนที่ไปศาลาซีเจียว ค่อยดูระหว่างทางก็แล้วกัน"

กู้ชิวเหลิ่งวางกระดาษข้อความที่กำเอาไว้ไปบนโต๊ะที่เตรียมเอาไว้ มองดูกระดาษข้อความกลายเป็นเถ้าถ่าน ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง แฝงความรู้สึกสนุกเล็กน้อย: "องค์หญิงอานไท่แห่งซีจิ้ง......"

"เรื่องของกู้ชิวเซียงทำได้ไม่เลว ข้าให้พวกเจ้าแอบทำอะไรบางอย่างกับโลงศพ พวกเจ้ายังสามารถทำได้อย่างเรียบร้อยหรือไม่?"

ผู้ชายรูปร่างกำยำหลายคนที่คุกเข่าอยู่ในตำหนักด้านข้างกล่าวขึ้นมาว่า: "องค์หญิงวางใจได้ คนของเราได้ลงมือทำบางอย่างบนโลงศพที่จวนกู้โหวซื้อแล้ว ถึงเวลานั้นทันทีที่ยกโลงศพ ศพของคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้นั่นก็จะถูกเปิดเผยออกมาใต้แสงอาทิตย์ ชาวบ้านทั่วทั้งเมืองหลวงก็จะสามารถเห็นรอยแปดเปื้อนที่อยู่บนร่างกายของนาง"

องค์หญิงอานกำลังให้สาวใช้ที่อยู่ข้างกายทาสีเล็บของดอกเทียนบ้านให้นางอยู่ สีนั่นละเอียดอ่อนและงดงาม เสริมให้นิ้วมือขององค์หญิงอานไท่ยิ่งดูละเอียดอ่อนนุ่มนวลมากขึ้น เดิมทีองค์หญิงอานไท่ก็งดงามมากอยู่แล้ว ทำให้ผู้ชายมองแวบเดียวก็รู้สึกลุ่มหลงมัวเมาราวกับดื่มสุรา ผู้ชายรูปร่างกำยำหลายคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเกิดตัณหาราคะขึ้นมาในทันใด

องค์หญิงอานไท่เงยหน้าขึ้นมา กระดิกนิ้วมือให้กับผู้ชายที่อยู่บนพื้นด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปาก ราวกับมีใจจะยั่วยวน

ผู้ชายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นรีบร้อนลุกขึ้นมา เข้าไปใกล้ๆ องค์หญิงอานไท่เลิกคิ้ว กล่าวถาม: "ข้างามหรือไม่?"

"องค์หญิงเป็นดั่งพระจันทร์บนท้องฟ้า จะไม่งามได้อย่างไร?"

"เทีบบกับกู้ชิวเซียงแล้ว ใครงดงามกว่ากัน?"

"ต้องเป็นองค์หญิงอยู่แล้ว!"

องค์หญิงอานไท่พยักหน้า สายตาแผ่ซ่านประกายแสงแห่งความภาคภูมิใจออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวสั่งการว่า: "อานู กำจัดพวกมันทิ้งให้หมด"

คนที่อยู่บนพื้นได้ยินคำพูดประโยคนี้ มองหน้ากันไปมา แต่ยังไม่ทันได้ยืนขึ้นมา ก็ถูกอานูฟันคอขาดแล้ว ก่อนที่จะตาย ยังเบิกตากว้าง ราวกับนอนตายตาไม่หลับ

"รูปร่างหน้าตาที่อัปลักษณ์เช่นนี้ ยังกล้าใช้สายตาแบบนี้มามองข้าอีก น่าขยะแขยงจริงๆ"

อานูกำลังจะจัดการกับศพ ก็ถูกองค์หญิงอานไท่คว้าแขนเอาไว้ องค์หญิงอานไท่ชอบผู้ชายที่มีรูปร่างกำยำสูงใหญ่มาโดยตลอด ในอดีตตอนที่อยู่ที่ซีจิ้ง ในจวนองค์หญิงก็มีนายโลมอยู่ไม่น้อย ครั้งนี้เดินทางไกลเป็นพันลี้มาถึงต้าเยียน กลับต้องแต่งงานอย่างมั่นคง นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางพอใจเลย

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อวันก่อนนางเห็นกู้ชิวเซียงถูกพวกผู้ชายพวกนั้นรุมโทรมจนตายอยู่บนพื้นด้วยตาตัวเอง ในใจรู้สึกตื่นเต้นอยากลองนานแล้ว มือพาดไปบนคอของอานูโดยไม่รู้ตัว

อานูโอบเอวบางขององค์หญิงอานไท่เอาไว้ด้วยความชำนาญ เขาติดตามอยู่ข้างกายขององค์หญิงอานไท่มาหกปีแล้ว รู้ดีที่สุดว่าอานไท่อ่อนไหวตรงส่วนไหนที่สุด นิ้วมือจิกไปบนบั้นท้ายของไท่องค์หญิงอานไท่เบาๆ

สาวใช้ที่อยู่ข้างกายขององค์หญิงอานไท่ถอยออกไปอย่างรู้งาน พร้อมด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่เต็มห้อง องค์หญิงอานไท่กับอานูล้มตัวลงบนเตียง เกี่ยวพันนัวเนียอยู่ด้วยกันอย่างแยกไม่ออก

ตำหนักด้านข้างอีกด้านหนึ่งของวังหลวง ในห้องไม่ได้จุดเทียนไว้สักเล่ม ภายใต้แสงจันทร์สาดส่องผ้าม่านสีเหลืองดูซีดขาวราวกับแสงจันทร์

"อย่าเข้ามา! ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก! ไสหัวไปเลย!"

"ฝ่าบาทเพคะ? ฝ่าบาทท่านเป็นอะไรไป? ฝ่าบาททรงตื่นสิ!"

"มู่หรงชิว! ! !"