บทที่ 110 เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด

ฉินโม่เอ๋อร์เป็นเหมือนกับผู้หญิงที่จิตไม่ปกติคนหนึ่ง มือที่ซีดขาวของนางจับข้อมือของหลู่เสวี่ยเอาไว้แน่น กล่าวว่า: "เจ้าจำไว้ ถึงแม้ว่าจะอยู่ต่อหน้าท่านย่า เจ้าก็ไม่สามารถพูดได้เช่นกัน ข้าต้องการให้การตายของเซี่ยชุนกับกู้ชิวเซียงล้วนกลายเป็นความลับ เจ้าได้ยินหรือไม่?"

หลู่เสวี่ยกล่าวอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึก: "ข้าน้อยรับคำสั่ง"

"ไปจัดการตอนนี้เลย ทำเหมือนว่าเซี่ยชุนแอบหนีออกไปกลางดึก แล้วถูกพบ เจ้าเข้าใจหรือไม่?"

"ข้าน้อยรับคำสั่ง"

ในที่สุดความประหม่าและหวาดกลัวที่อยู่บนใบหน้าของฉินโม่เอ๋อร์ก็หมดไป แต่ยิ้มออกมาอย่างสดใส ราวกับเด็กที่ได้ขนม

ฉินโม่เอ๋อร์มองดูตัวเองที่งดงามในกระจกทองเหลือง ลูบไปบนใบหน้าของตัวเองเบาๆ กล่าวว่า: "จะโทษก็โทษที่เจ้าหน้าตาสวยเกินไป จะมีใครมาสวยกว่าข้าไม่ได้ ไม่มีใครสามารถยอมรับทุกอย่างที่ดีที่สุดในโลกนี้ได้มากกว่าข้า มีเพียงข้าเท่านั้น......"

หลู่เสวี่ยถอยออกไปอย่างรวดเร็ว บาดแผลที่น่ากลัวบนใบหน้าของนางคือถูกฉินโม่เอ๋อร์ใช้ไฟเผา ใบหน้าที่เหลือครึ่งหนึ่งยังมองเห็นรูปลักษณ์ที่งดงามอย่างมากได้อยู่รางๆ

กู้ชิวเหลิ่งอยู่ในรถม้า ตอนที่ผ่านถนนซี การค้าของโรงน้ำชายีผิ่งรุ่งเรืองมากกว่าที่เห็นครั้งก่อนเสียอีก ผู้จัดการจางก็ยิ่งยิ้มจนปากฉีกไปถึงรูหู

"คุณหนู เรายังจะเข้าไปหรือไม่เจ้าคะ?"

"ไม่ต้องแล้ว พวกนี้ล้วนเป็นเพียงผลกำไรเล็กน้อยเท่านั้น รออีกสักพักหนึ่ง เราก็จะมีกำไรก้อนโตแล้ว"

กู้ชิวเหลิ่งปิดผ้าม่านลง ก่อนหน้านี้ที่ทำกิจกรรมส่งเสริมการขายพวกนี้ออกมา ก็เพื่อแผ่ขยายชื่อเสียงให้กว้างขวางเท่านั้น ถือโอกาสขายสินค้าคงคลังที่สะสมเอาไว้ไปด้วยในตัวสามารถขายออกไปได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น เช่นนี้ถึงจะมีเงินทุนมาหมุนเวียนกับอย่างอื่น และผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่า ข่าวน่าจะยังไม่ถึงเวลาส่งมาถึงเมืองหลวง

ในศาลาซีเจียว อวี่เหวินเจี๋ยรออยู่นานมากแล้ว เขานั่งอยู่บนม้านั่งหิน กำลังดื่มน้ำชาอยู่ จนกระทั่งหลังจากที่กู้ชิวเหลิ่งมา ถึงได้วางถ้วยชาลง เพียงแต่ว่าในสายตานั่นกลับมีอารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อนรวมอยู่มากมาย

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวสั่งการ: "เจ้ารอข้าอยู่ในเกี้ยว"

จูเอ๋อร์แทบอยากจะให้กู้ชิวเหลิ่งกับอวี่เหวินเจี๋ยมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันนานๆอยู่แล้ว กล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข: "เจ้าค่ะ!"

ภายใต้การนำของญาชิงกู้ชิวเหลิ่งเดินเข้าในศาลา นั่งลงไปบนเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างของอวี่เหวินเจี๋ย

อวี่เหวินเจี๋ยกล่าวอย่างราบเรียบ: "เจ้าถอยออกไปก่อน"

ญาชิงกล่าวว่า: "ข้าน้อยรับคำสั่ง"

แวบแรกกู้ชิวเหลิ่งก็เห็นเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนที่วางอยู่ด้านข้างของอวี่เหวินเจี๋ยแล้ว กล่าวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย: "ท่านอ๋องรองนัดหม่อมฉันออกมา เพราะเรื่องอะไรกัน?"

อวี่เหวินเจี๋ยจับเสื้อคลุมเอาไว้ในมืออย่างช้าๆ จากนั้นก็คลุมเอาไว้บนไหล่ของกู้ชิวเหลิ่ง ตอนที่คลุมลงมาบนไหล่ของกู้ชิวเหลิ่ง กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกได้ถึงแรงกำลังที่อวี่เหวินเจี๋ยกดทับลงมาบนร่างกายของนางอย่างชัดเจน

"ข้างนอกลมแรง ตอนที่เจ้าออกมาทำไมไม่ใส่เสื้ออีกตัว?"

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: "หม่อมฉันจำได้ว่า นี่เป็นเสื้อคลุมที่ก่อนหน้านี้หม่อมฉันคลุมให้กับพี่ใหญ่ ไม่ทราบว่าท่านอ๋องรองได้มันมาอย่างไร?"

สายตาของอวี่เหวินเจี๋ยอยู่บนใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่งตลอด ไม่เคยละสายตาออกไป เขากล่าวว่า: "วันนั้นในพื้นที่ล่าสัตว์ ข้าเห็นกู้ชิวเซียงสวมเสื้อผ้าของเจ้า เลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเจ้า นางโยนเสื้อผ้าของเจ้าลงไปบนพื้น ข้าก็เลยเก็บกลับมา"

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวอย่างราบเรียบ: "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"

"เหลิ่งเอ๋อร์ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเราพบกันครั้งแรกที่ไหน?"

"หม่อมฉันไม่เคยจำได้"

"เช่นนั้นเจ้าจำได้ไหมว่าเจ้าเคยบอกกับข้าว่า เจ้าชอบกินขนมฝูหรงของถนนฉางอันมากที่สุด?"