บทที่ 111 ไม่อะไรเกี่ยวกับข้า

อวี้ฉือจ้านจับข้อมือของกู้ชิวเหลิ่งแน่นขึ้นมาในทันใด ทำให้กู้ชิวเหลิ่งอดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้: "นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของข้า ไม่มีความจำเป็นต้องรายงานท่าน ถึงแม้ท่านจะเป็นเซ่อเจิ้งหวาง ก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของข้า"

ในดวงตาของอวี้ฉือจ้านดูราวกับมีเปลวไฟกองหนึ่ง กู้ชิวเหลิ่งจะดึงมือกลับโดยสัญชาตญาณ วินาทีต่อมาก็รู้สึกถึงสัมผัสที่นุ่มนวลและแข็งแกร่งที่ส่งมาจากริมฝีปาก

ในสายตาของกู้ชิวเหลิ่งมีแสงเย็นยะเยือกแวบผ่านไปเล็กน้อย ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของมือขวา ทุบไปบนหน้าอกของอวี้ฉือจ้านอย่างแรง

"อุบ......"

"อวี้ฉือจ้าน!"

เสียงของกู้ชิวเหลิ่งดังจนทำให้คนที่ยกเกี้ยวเตรียมจะวางเกี้ยวลง อวี้ฉือจ้านดุเสียงเย็นชา: "ใครบอกให้พวกเจ้าหยุด!"

แขนซ้ายของกู้ชิวเหลิ่งรวมไปถึงไหล่ซ้ายเจ็บจนสั่นเทา แต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแขนที่สั่นเทาที่อย่างไรก็ไม่สามารถหยุดเอาไว้ได้

อวี้ฉือจ้านก้มหน้ามองดูแขนของกู้ชิวเหลิ่งครู่หนึ่ง หน่วงเหนี่ยวร่างกายของกู้ชิวเหลิ่งเอาไว้ หน้าอกยังมีความเจ็บปวดส่งมาเป็นพักๆ แสดงให้เห็นว่ากู้ชิวเหลิ่งลงมือโหดเหี้ยม

"ข้าไม่ชอบให้พวกเขาเข้าใกล้เจ้า ไม่ว่าจะอวี่เหวินเจี๋ยหรือว่าเซียวอวิ๋นเซิง"

มุมปากของกู้ชิวเหลิ่งเกี่ยวเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน: "เช่นนั้นข้าก็สามารถบอกท่านเอาไว้อย่างชัดเจนเลยว่า ข้าจะชอบใครมันก็เป็นเรื่องของข้า ข้ายินดีจะเข้าใกล้ใครก็เป็นเรื่องของข้าเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นเซียวอวิ๋นเซิงหรือว่าอวี่เหวินเจี๋ย ถ้าหากเป็นคนที่ข้าชอบ ใครก็ไม่สามารถหยุดข้าได้เช่นกัน"

จู่ๆอวี้ฉือจ้านก็ยิ้มออกมา: "เจ้าไม่ชอบพวกเขาคนใดทั้งนั้น เวลาที่เจ้าพูดโกหก มักจะชอบมองตาของอีกฝ่ายเสมอ"

ในที่สุดบนใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่งก็แสดงความตกตะลึงออกมา ในอดีตไม่ว่านางจะโกหกใคร ก็ไม่เคยถูกจับได้มาก่อน เพราะดวงตาของนางพิเศษเกินไป ขอเพียงแค่มองตาของอีกฝ่าย ก็จะไม่มีใครคิดว่านางกำลังโกหกอยู่ ตั้งแต่เด็กจนโต ท่านพี่กับท่านพ่อไม่รู้ถูกนางหลอกไปแล้วกี่ครั้ง แม้แต่จวินฉีเซิ่งก็ไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ที่นางกำลังโกหกอยู่ แต่ว่าอวี้ฉือจ้านกับนางเพิ่งจะรู้จักกันไม่ถึงหนึ่งเดือน ก็เข้าใจนางอย่างถ่องแท้แล้ว

"ข้าเดาถูก?"

บนสีหน้าท่าทางที่สุขุมลุ่มลึกของอวี้ฉือจ้านแสดงความขี้เล่นออกมา เดิมทีเขาก็เป็นคนที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาอยู่แล้ว แต่ว่าพออยู่ต่อหน้ากู้ชิวเหลิ่ง ก็มักจะแสดงอารมณ์ความรู้สึกมากมายออกมาอย่างอดไม่ได้

กู้ชิวเหลิ่งสะบัดมือของอวี้ฉือจ้านออก เผยรอยยิ้มที่ทำให้คนหลงใหลออกมาเล็กน้อย: "มีฐานะเป็นถึงเซ่อเจิ้งหวางแห่งแคว้น ใส่ใจผู้หญิงคนหนึ่งเช่นนี้ ท่านชอบข้าหรือ?"

"ไม่ได้หรือ?"

"ได้ เพียงแต่ว่าไม่ว่าในชีวิตของท่านอวี้ฉือจ้านจะเคยรบชนะมาแล้วกี่ครั้ง สติปัญญาและแผนการล้ำลึกเพียงใด ใช้หนทางไปมากมายเท่าไหร่ ข้าก็ไม่ชอบท่าน ข้ากู้ชิวเหลิ่งจะไม่ชอบผู้ชายคนใดในโลกใบนี้ ถึงแม้เขาจะเป็นราชาแห่งสวรรค์ ข้าก็ไม่ชอบ"

คำพูดของกู้ชิวเหลิ่งพูดได้อย่างเด็ดขาด อวี้ฉือจ้านเพียงแค่เกี่ยวมุมปากขึ้นมา กล่าวว่า: "สิ่งที่ข้าอวี้ฉือจ้านตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ในเมื่อข้าบอกแล้วว่าชอบเจ้า ชาตินี้ก็จะไม่ชอบผู้หญิงคนอื่น และผู้หญิงที่ข้าต้องการ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่สามารถแย่งไปได้เช่นกัน"

กู้ชิวเหลิ่งก็แค่ยิ้มเย้ยหยันออกมา: "หวังว่าวันหน้าเซ่อเจิ้งหวางจะยังสามารถกล่าวคำพูดเช่นนี้ออกมาได้"

นางไม่เคยเชื่อเรื่องความรักที่ชั่วนิจนิรันดร์อะไรแบบนั้นเลย ตราบใดที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งย่อมหนีไม่พ้นความเย้ายวนใจของตำแหน่งอำนาจ และสาวงามในอ้อมแขน แม้แต่ตอนที่นางแต่งงานกับจวินฉีเซิ่งในตอนนั้น ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจวินฉีเซิ่งจะมีนางเพียงแค่คนเดียว เพราะนางรู้ว่า จวินฉีเซิ่งมีความทะเยอทะยานสูง วันหน้าจะขึ้นครองบัลลังก์เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน ในเมื่อเป็นฮ่องเต้ ก็จะไม่มีฮองเฮาเพียงคนเดียวเท่านั้น

ในตอนที่กู้ชิวเหลิ่งนึกว่าอวี้ฉือจ้านจะไม่เอ่ยปากพูดอะไรอีก จู่ๆอวี้ฉือจ้านก็กล่าวขึ้นมา: "สิ่งที่ข้าพูดออกมา ข้ารักษาคำพูดเสมอ"

กู้ชิวเหลิ่งมองดูสายตาของอวี้ฉือจ้าน เงาที่สะท้อนออกมามีเพียงเงาร่างของนางเท่านั้น ไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดๆรวมอยู่ ราวกับว่าพูดในสิ่งถูกต้องอย่างมาก เป็นคำพูดที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง