บทที่ 115 เดิมพัน

เอี้ยนซานเหนียงลุกขึ้นมาจากพื้น ใบหน้าครึ่งหนึ่งสามารถมองเห็นรอยฝ่ามือสีแดงอย่างชัดเจน

กู้หนานเฉิงโอบไหล่ของเอี้ยนซานเหนียงเอาไว้ด้วยความเอ็นดูสงสาร ลดเสียงลงมาแล้วกล่าวว่า: "ทำให้เจ้าได้รับความน้อยใจแล้ว"

เอี้ยนซานเหนียงส่ายหน้า กล่าวว่า: "ซานเหนียงไม่น้อยใจ เพียงแต่ว่าเล่าฮูหยินของตระกูลฉินมาด้วยท่าทางที่ดุดัน น่าจะเป็นเพราะว่าในใจเป็นห่วงอาการป่วยของฮูหยินใหญ่ ดังนั้นน้ำเสียงจึงไม่ดี หนานเฉิงอย่าเก็บมาใส่ใจเด็ดขาด"

"ฮึ เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดดีแทนยายเฒ่านั่นหรอก นางเห็นข้าขัดหูขัดตามาตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว คิดว่าข้าไม่คู่ควรกับลูกสาวสุดที่รักของนางคนนั้น หารู้ไม่ว่าข้าอดทนกับลูกสาวคนนั้นของนางมาหลายปีแล้ว!"

เอี้ยนซานเหนียงนอนอยู่บนหน้าอกของกู้หนานเฉิง แสร้งกล่าวด้วยความประหลาดใจ: "เป็นไปได้อย่างไร? ฮูหยินใหญ่กิริยาท่าทางสง่างามเหมาะสม ทำสิ่งต่างๆได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยมีลำดับชัดเจน ในฐานะที่เป็นนายหญิงดูแลจัดการของจวนโหวมานานหลายปี ไม่ควรจะเป็นภรรยาที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและความสามารถของหนานเฉิงหรอกหรือ?"

กู้หนานเฉิงจับมือของเอี้ยนซานเหนียงเอาไว้ กล่าวว่า: "นางคิดแต่จะยักย้ายเงินของจวนกู้โหวไปที่ตระกูลฉินของนางอย่างไรเท่านั้น ครั้งนี้ยายเฒ่าคนนั้นมาอย่างเร่งรีบขนาดนี้ คิดว่าคงเป็นนางที่แอบยุยงอย่างลับๆอีกเป็นแน่"

"หนานเฉินอย่าได้โกรธไป ที่ฮูหยินใหญ่ขาดสติไปก็เป็นเพราะการตายของคุณหนูใหญ่ ถึงแม้ซานเหนียงจะยังไม่เข้าใจความเจ็บปวดของการสูญเสียลูกสาวในตอนนี้ แต่ว่าวันหน้าอย่างไรก็ต้องเป็นแม่คน ก็สามารถเข้าใจได้เล็กน้อย"

กู้หนานเฉิงกล่าวว่า: "เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดแทนนาง เซียงเอ๋อร์ก็เป็นลูกสาวของข้าเช่นกัน แต่ว่าตอนนี้สองแคว้นมีงานมงคลสมรส เหตุการณ์ตอนนี้เป็นสถานการณ์แบบไหน? เสียแรงที่นางเป็นลูกหลานของตระกูลมีชื่อเสียง กลับไม่รู้จักใช้สมองคิดสักหน่อย! นางผู้นี้ช่างเป็นผู้หญิงที่โง่เขลาไร้ที่เปรียบจริงๆ"

เอี้ยนซานเหนียงผลักกู้หนานเฉิงออกไปช้าๆ ก้มหน้าลง กล่าวด้วยลมหายใจที่หอมราวกับดอกกล้วยไม้: "ภูมิหลังของซานเหนียงต่ำต้อย ทำให้หนานเฉิงถูกคนตำหนิ ซานเหนียงก็เป็นคนโง่เขลาไร้ที่เปรียบจริงๆ ต่อไปหนานเฉิงก็อย่ามาที่ห้องของซานเหนียงบ่อยๆจะดีกว่า......"

กู้หนานเฉิงกล่าวขึ้นมาอย่างกังวลใจ: "เจ้าพูดอะไรเช่นนั้น? เจ้าคือผู้หญิงฉลาดที่หาได้ยากในโลกนี้ ภูมิหลังถือเป็นอะไรได้? ความสามารถและความรู้ของเจ้าคือสิ่งที่คนพวกนั้นก็ไม่สามารถเข้าใจได้ตลอดชีวิต"

เอี้ยนซานเหนียงนอนลงไปบนหน้าอกของกู้หนานเฉิงใหม่อีกครั้ง กล่าวว่า: "ซานเหนียงได้อยู่หนานเฉิง ถึงแม้จะฉลาดแค่ไหน ก็กลายเป็นโง่เขลาแล้ว"

เดิมทีเอี้ยนซานเหนียงก็แต่งตัวโป๊มากอยู่แล้ว อยู่ในอ้อมแขนของกู้หนานเฉิงแล้วกล่าวคำหวานพวกนี้ในเวลานี้ ก็ยิ่งทำให้กู้หนานเฉิงลุ่มหลงจนเสียการควบคุม และเพิ่มสัมผัสแห่งอารมณ์รักของวสันตฤดูในระหว่างวันไปเล็กน้อย

ในตอนที่กู้ชิวเหลิ่งกลับไปที่สวนเฉินเซียง ก็เหนื่อยล้าอย่างมากแล้ว จูเอ๋อร์จามออกมาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นก็ปิดปากเอาไว้แล้วกล่าวว่า: "คุณหนูเจ้าคะ เมื่อคืนท่านนอนไปแค่สองชั่วยามเอง นอนต่ออีกหน่อยเถอะเจ้าค่ะ"

"นอนไม่ได้ เจ้าไปที่โรงน้ำชายีผิ่งแล้วเอาบัญชีของเดือนนี้มาหน่อย จำไว้ว่าอย่าให้ใครเห็นเข้าล่ะ"

จูเอ๋อร์พยักหน้า กล่าวว่า: "คุณหนูวางใจเถอะ บ่าวจะแอบเข้าไปขอบัญชีกับผู้จัดการทางประตูหลัง"

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้า วันนี้นางทำให้หลิวเล่าฮูหยินได้รับการต้อนรับอย่างเย็นชา การเคลื่อนไหวในวันหน้าจะต้องยากมากยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน หากอยากให้ทางเดินในวันหน้าราบรื่น ก็จำเป็นจะต้องยั่วยุให้ตระกูลฉินกับตระกูลกู้เกิดความขัดแย้งขึ้นมา ถึงเวลานั้นถ้าหากตระกูลฉินต้องการจะจัดการกับนาง คนที่จะต้องจัดการก่อนเป็นอันดับแรกก็คือกู้หนานเฉิง และกู้หนานเฉิงก็เป็นจิ้งจอกเฒ่ามาโดยตลอด รู้จักหลบหลีกเดินหน้าและถอยหลังเป็น และตระกูลฉินกลับรู้แค่เดินหน้าอย่างเดียว ไม่รู้จักถอยหลัง ตราบใดที่ตระกูลฉินมียังคนกระทำการอุกอาจไร้เหตุผลอย่างหลิวเล่าฮูหยินอยู่ เช่นนั้นช้าเร็วตระกูลฉินก็จะต้องพ่ายแพ้ในมือของกู้หนานเฉิง

หลังจากที่จูเอ๋อร์จากไปแล้ว กู้ชิวเหลิ่งถึงได้เอียงตัวนอนลงบนเตียงอ่อนนุ่ม นอนปิดตาไม่สนิท กล่าวว่า: "เช้าตื่นมาเซียวโหวเย๋น้อยก็มาปีนอยู่บนหลังคาของหญิงสาว ไม่ทราบว่ามีเจตนาอะไรอยู่?"

บนหลังคามีเสียงกระเบื้องกระทบกันดังลงมา เซียวอวิ๋นเซิงก็กระโดดตัวลงมาจากบนหลังคาจริงๆ การเคลื่อนไหวแผ่วเบามาก มองดูแล้วเหมือนจะไม่ได้นอนมาทั้งคืน เสื้อผ้าก็ยังยับยู่ยี่อยู่ สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนก็คือการท่าทางในการส่ายพัดที่ยังคงสง่างามอยู่