บทที่ 116 ชาใบทอง

เซียวอวิ๋นเซิงเท้าเอวกล่าว "นังหนู นี่เจ้าจะไม่จริงใจไปหน่อยกระมัง เจ้าว่ามาอย่างนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่? เจ้าอธิบายมาให้ชัดเจนนะ"

กู้ชิวเหลิ่งจึงตอบ "ตามข้อตกลงในตอนต้นของพวกเรา ถ้าเซียวโหวเย๋น้อยต้องการเอาโรงน้ำชาคืนก็ต้องเป็นอีกหนึ่งปีให้หลัง ปีนี้จะเกิดเรื่องราวมากมาย ไม่ทราบเซียวโหวเย๋น้อยยังจำข้อตกลงครั้งแรกของพวกเราได้หรือไม่?"

เซียวอวิ๋นเซิงเอ่ย "ข้าย่อมจำได้! สิ้นปีเจ้าต้องให้ข้าสองแสนห้าหมื่นตำลึง ส่วนข้าก็ให้เจ้าดูแลกิจการโรงน้ำชาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น เมื่อได้กำไรสองแสนห้าหมื่นตำลึงแล้วต่อไปสุดแต่เจ้าจะจัดการ"

กู้ชิวเหลิ่งจึงกล่าว "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ในระยะเวลาสองเดือนข้าก็ให้ท่านตั้งห้าแสนตำลึงยังไม่พออีกหรือ?"

"กล่าวมาก็มีเหตุผล จริงอยู่ที่ข้าก็ไม่ได้ขาดแคลนโรงน้ำชา หากเจ้าต้องการ เช่นนั้นจะขายให้เจ้าในราคาห้าแสนตำลึงก็แล้วกัน แต่..."

"แต่?"

เซียวอวิ๋นเซิงกล่าวด้วยสีหน้าประหม่า "เจ้าจำได้หรือไม่ว่าครั้งที่แล้วเจ้ารับปากอะไรข้า? เจ้าไม่ได้ทำตามข้อตกลงในเงื่อนไขข้อสุดท้ายที่ข้าเสนอ"

กู้ชิวเหลิ่งพลันนึกขึ้นได้ เงื่อนไขข้อสุดท้ายที่เซียวอวิ๋นเซิงเคยกล่าวก็คือสวมชุดขี่ม้าที่เขามอบให้ในพื้นที่ล่าสัตว์ เพียงแต่ขณะนั้นเกิดเรื่องมากมายจึงลืมเรื่องนี้ไปเสีย กอปรกับคืนก่อนวันล่าสัตว์อวี้ฉือจ้านกับอวี่เหวินเจี๋ยก็ให้ชุดขี่ม้ามา ความนึกคิดของนางอยู่แต่กับพวกเขาทั้งสองจึงลืมเงื่อนไขนี้ของเซียวอวิ๋นเซิงไปเสียสนิท

"ข้าลืมไป"

สีหน้าเซียวอวิ๋นเซิงไม่ค่อยพอใจ แต่ครั้นนึกถึงว่าวันนั้นไม่ว่าผู้ใดให้ชุดขี่ม้ามานางก็ไม่ได้ใส่แล้ว จึงสบายใจขึ้น หลุดปากกล่าวออกมาว่า "ช่าง..."

"แต่ไหนมาข้าก็ไม่ชอบติดค้างใคร ในเมื่อคราวนี้ผิดสัญญา เช่นนั้นคราวหน้า...แต่ไม่ทราบว่าเซียวโหวเย๋น้อยจะหาเวลาได้หรือไม่"

เซียวอวิ๋นเซิงกลั้นคำว่า "ช่างเถอะ" คำนั้นกลับไปทันที แล้วเปลี่ยนคำพูด "ในเมื่อเจ้าก็กล่าวเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นข้าก็จะเจียดเวลาสักหน่อยก็แล้วกัน"

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้วกล่าว "แต่เมื่อครู่เหมือนได้ยินเซียวโหวเย๋น้อยกล่าวว่าช่าง..."

"ข้าบอกว่าจะหาเวลา ข้าควรกลับเสียที!"

เซียวอวิ๋นเซิงหมุนกายไป ใบหน้าแดงซ่าน หากดูเวลาเขาก็ควรกลับแล้วจริงๆ อีกประเดี๋ยวเขายังต้องกลับไปคุกเข่าที่หอบรรพบุรุษอีก จะให้ท่านพ่อของตนทราบว่าตนแอบหนีออกมาไม่ได้เป็นอันขาด

เซียวอวิ๋นเซิงทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า "คราวหน้าข้าจะนัดเจ้า" แล้วก็เผ่นแนบหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที กู้ชิวเหลิ่งยังเห็นเซียวอวิ๋นเซิงพลั้งท่าตกลงมาขณะปีนกำแพงรางๆ

เมื่อนั้นก็ไม่ทราบว่าอวี้ฉือจ้านเดินออกมาจากที่ใด กล่าวด้วยน้ำเสียงมืดมน "เจ้ารู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ แล้วทำไมยังพูดกับเขานานขนาดนี้อีก?"

กู้ชิวเหลิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ชงชาให้ตัวเองแก้วหนึ่ง ตอบ "นี่เป็นห้องของข้า จะรับรองแขกยังต้องบอกกล่าวกับเซ่อเจิ้งหวางด้วยหรือ?"

อวี้ฉือจ้านเห็นว่ากู้ชิวเหลิ่งเดินอยู่บนพื้นด้วยเท้าเปล่าตั้งแต่แวบแรก แต่ราวกลับไม่รับรู้ถึงความหนาว เขาเดินขึ้นหน้าก้าวหนึ่งก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้ามกับนาง จิบรสชาคำหนึ่งแล้วจึงเอ่ย "ที่เจ้าจงใจพูดข้อแลกเปลี่ยนระหว่างพวกเจ้าสองคนต่อหน้าข้า เจ้าทำไปเพื่ออะไร?"

กู้ชิวเหลิ่งตอบ "ก็แค่หวังว่าเซ่อเจิ้งหวางจะดื่มชาสักจอก"