บทที่ 117 บทบัญญัติสามประการ

"ไม่ เวลานี้ชนิดของชาใบทองมีอยู่แค่เพียงภูเขาชาของเซียวอวิ๋นเซิง ข้าทดลองแล้ว มีแต่ดินของภูเขาลูกนั้นเท่านั้นที่ปลูกขึ้น ที่อื่นไม่สามารถปลูกชาชนิดชาใบทองได้"

อวี้ฉือจ้านยิ้มมุมปาก "คุณหนูรองกู้ช่างคิดได้ดีนัก"

"แต่ความคิดจะดีอย่างไรก็ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากเซ่อเจิ้งหวาง"

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "ขอเพียงเซ่อเจิ้งหวางยอมเอ่ยปาก ปริมาณการขายของชาใบทองต้องเพิ่มเป็นทวีคูณอย่างแน่นอน"

อวี้ฉือจ้านใช่นิ้วเคาะโต๊ะ ใคร่ครวญแล้วจึงเอ่ย "เงื่อนไขที่เจ้าเสนอมาเมื่อครู่ ข้าอยากเพิ่มอีกสักข้อ"

"เชิญเซ่อเจิ้งหวางกล่าวมาได้"

"แต่งงานกับข้า"

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย "เซ่อเจิ้งหวางล้อเล่นหรือ?"

อวี้ฉือจ้านตอบ "ข้าเคยบอกแล้วว่าไม่เคยล้อเล่น"

กู้ชิวเหลิ่งจิบชาแล้วจึงเอ่ย "ถ้าข้าไม่รับปากล่ะ?"

"ในเมื่อบอกว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยน เช่นนั้นเมื่อฝ่ายหนึ่งไม่ยินยอม ข้อตกลงย่อมไม่เป็นผล คุณหนูรองย่อมยึดถือความคิดของตนเองได้ จะแต่งหรือไม่ก็สุดแล้วแต่เจ้า"

แววตาอวี้ฉือจ้านแฝงรอยยิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มชนิดนั้นกลับมิใช่แบบการยิ้มย่องของคนเจ้าเล่ห์ หากเป็นการหยอกล้อในแบบที่ปราศจากความรัก

กู้ชิวเหลิ่งกล่าว "ในเมื่อเซ่อเจิ้งหวางไม่ได้ล้อเล่น เช่นนั้นข้าก็มีเงื่อนไขเช่นกัน"

"ว่ามา"

"อย่างแรก หากไม่ใช่การยินยอมของทั้งสองฝ่าย จะร่วมหอไม่ได้"

ใบหน้าอวี้ฉือจ้านปรากฏรอยยิ้ม "ข้ามิใช่พวกหิวโหยขนาดต้องขืนใจเด็กอายุสิบสี่หรอก"

กู้ชิวเหลิ่งไม่รู้สึกประหม่าสักนิด แต่กลับกล่าวต่อ "อย่างที่สอง ห้ามก้าวก่ายเรื่องของอีกฝ่าย หากอีกฝ่ายไม่อนุญาตก็ห้ามซักไซ้ไล่เลียง"

"หากข้าต้องการรู้เรื่องใด จำเป็นต้องถามต่อหน้าด้วยหรือ"

"อย่างที่สาม หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ต้องการดำรงสถานะสมรสแล้ว ก็เลือกหย่าได้ นับแต่นั้นจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก"

"หากเป็นไปได้ ข้าก็ไม่อยากให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น"

กู้ชิวเหลิ่งเมินคำพูดของอวี้ฉือจ้าน เอ่ยต่อ "เงื่อนไขข้ามีเพียงเท่านี้ หากเซ่อเจิ้งหวางรับได้ ข้าก็ไม่สนใจว่าท่านจะตบแต่งอนุกี่คน"

อวี้ฉือจ้านวางถ้วยชา เอ่ย "ชาตินี้ข้าจะมีภรรยาเพียงผู้เดียว คุณหนูรองคิดมากไปแล้ว"

"เช่นนั้นได้จะดีที่สุด ข้าไม่อยากเสียเวลากับเรื่องในบ้านและพวกผู้หญิงของท่าน"

"ข้าก็ไม่คิดว่าคุณหนูรองจะเป็นสตรีที่ยอมเสียเวลากับเรื่องในบ้านเช่นกัน"