บทที่ 118 ความลับของจวินหวาเทียน

"ผู้หญิงของข้า จะพอใจกับเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร?"

เห็นชัดว่าอวี้ฉือจ้านให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก แม้กู้ชิวเหลิ่งไม่รับรู้ถึงความจริงใจ แต่อวี้ฉือจ้านก็มีแผนจะจัดให้ใหญ่โตเอิกเกริก แน่นอนว่านางไม่คัดค้าน เพราะผู้กำชัยได้หน้าในตอนท้ายก็คือนาง และการแต่งงานกับอวี้ฉือจ้านยังจะสามารถขจัดปัญหาอุปสรรคนางในอนาคตได้อีก เมื่อมีอวี้ฉือจ้านเป็นที่พึ่งพิงอย่างดี การแก้แค้นกับจวินฉีเซิ่งจึงกลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นมาก

"จวินหวาเทียนเป็นคนอ่อนโยน เท่าที่ข้ารู้สถานที่ซ่อนตัวก็มีอยู่ประมาณสามแห่ง"

ครั้นอวี้ฉือจ้านเห็นกู้ชิวเหลิ่งเลี่ยงการสนทนาเรื่องการแต่งงานจึงไม่ซักไซ้ให้มาก แต่คล้อยตามประเด็นที่นางเอ่ยแทน จึงถาม "ข้าก็พอเดาออกบ้าง แต่ที่คิดได้มีเพียงแห่งเดียว ไม่ทราบสถานที่ที่คุณหนูรองคิดออกอีกสองแห่งคือที่ใด?"

กู้ชิวเหลิ่งตอบ "เซ่อเจิ้งหวางคาดเดาคือชายแดนระหว่างแคว้นฉีกับแคว้นเป่ยใช่หรือไม่?"

อวี้ฉือจ้านพยักหน้า เอ่ย "เจ้าพูดถูก เมื่อสิบกว่าปีก่อนแคว้นฉีกับแคว้นเป่ยมีข้อตกลงที่จะไม่ก้าวก่ายกัน เมืองอวีหลินคือชายแดนระหว่างทั้งสองแคว้น ขอเพียงประชาชนมั่งมีศรีสุข ไม่พบศัสตราวุธและทหารในเมืองนี้ กองทัพและองครักษ์ลับแคว้นฉีจะไม่กล้าเข่นฆ่าผู้คนเป็นอันขาด แม้จะเป็นซีจิ้งและต้าเยียนเราก็จะไม่เข้ายุ่มย่าม ที่นั่นกล่าวได้ว่าเป็นดินแดนแห่งสันติสุขของใต้หล้าเลยทีเดียว"

กู้ชิวเหลิ่งสำรวมกิริยา กล่าว "ในเมื่อแม้แต่เซ่อเจิ้งหวางก็ยังรู้ว่าหากจวินหวาเทียนต้องการหนี เมืองอวีหลินจะเป็นสถานที่คุ้มกายได้ดีที่สุด เช่นนั้นจวินฉีเซิ่งจะคิดไม่ได้หรือ? เพียงแต่จวินฉีเซิ่งไม่กล้ามีเรื่องกับแคว้นเป่ยเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม บางทีจวินหวาเทียนอาจฟื้นตัวจากวิกฤต เพียงแต่...ไม่เหมาะสม"

อวี้ฉือจ้านเลิกคิ้ว กล่าว "ไม่เหมาะสมจริง แต่คุณหนูรองจะบอกจุดที่ไม่เหมาะสมได้หรือไม่?"

"ถึงจวินหวาเทียนจะเก่งกล้าสามารถเพียงไร แต่ก็อาศัยเพียงพลพรรคของอดีตรัชทายาทแคว้นฉี สามารถหลบลี้ไปถึงเมืองอวีหลินได้ก็เป็นทางตันแล้ว ส่วนหากจวินหวาเทียนอยู่ที่เมืองนั้น ก็เป็นได้แต่เพียงสามัญชนคนธรรมดาอำพรางซ่อนเร้น อย่างแรกเขาไม่คุ้นเคยกับที่นั่น อย่างที่สองคือไม่สามารถรวบรวมกำลังพลได้อันเนื่องจากข้อผูกมัดในข้อตกลงของเมืองอวีหลิน"

"ถูกต้อง แม้ว่าสนธิสัญญาเมืองอวีหลินที่ห้ามมีทหารอาวุธและป้องกันชนเผ่าอื่นจะสามารถช่วยชีวิตจวินหวาเทียนได้ แต่ในทางกลับกัน มันก็กลายเป็นพันธนาการจวินหวาเทียนด้วย ถ้าข้าเป็นจวินหวาเทียน จะไม่สละไพร่พลเพื่อแลกกับความสงบสุขครึ่งชีวิตเด็ดขาด"

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ "ฉะนั้นก็เหลืออีกสองแห่งแล้ว แห่งแรกคือแคว้นฉี อันว่าที่ที่อันตรายที่สุดก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด บางทีจวินหวาเทียนอาจอยู่ที่นั่นเพื่อรักษากำลังคนเอาไว้ และที่เดียวที่จวินหวาเทียนสามารถอยู่ได้ในแคว้นฉีก็คือเมืองหลวง"

"เมืองหลวง?"

เมืองหลวงเป็นสถานที่ที่รุ่งเรืองที่สุดและสะดุดตาที่สุด จวินหวาเทียนจะวางแผนชิงบัลลังก์อยู่ใต้จมูกจวินฉีเซิ่งหรือ?

อวี้ฉือจ้านส่ายหน้า "แผนนี้อันตรายเกิดไป ถึงจะไปเมืองหลวงแล้วจะรับรองได้อย่างไรว่าจะไม่ถูกพบ?"

"ดังนั้นข้าจึงคิดว่าเป็นแห่งที่สอง"

กู้ชิวเหลิ่งใช้นิ้วแตะน้ำชาในถ้วย แล้วเขียนตัวอักษรสองตัวบนโต๊ะ "ต้าโม่"

อวี้ฉือจ้านฉายความเคร่งเครียดบนใบหน้าตามคาด "เจ้าหมายถึงชาวต้าโม่"

"ถูกต้อง ชาวต้าโม่"

ที่กู้ชิวเหลิ่งสามารถเดาได้ว่าเป็นต้าโม่ ก็เพราะนางเคยพบความลับหนึ่งจากตัวจวินหวาเทียน

ปีนั้นนางในวัยสิบสามฝึกวิชาตัวเบาตกลงมาจากต้นไม้ ขณะนั้นเพื่อรับนางไว้ จวินหวาเทียนจึงฝืนร่างกายที่อ่อนแอใช้วิชาตัวเบา ระหว่างที่นางลนลานจึงกระชากคอเสื้อของจวินหวาเทียนอย่างไม่ทันระวัง และได้เห็นปานลักษณะคล้ายหมาป่าอยู่ตรงใต้กระดูกไหปลาร้าใกล้กับหน้าอกของเขา