บทที่ 120 ตายตาไม่หลับ

'ตายตาไม่หลับ' สี่คำนี้เสียดแทงหูของกู้หนานเฉิงยิ่ง เพราะวันนี้เขาเพิ่งรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับหลิวเล่าฮูหยินของตระกูลฉินว่าจะดูและฮูหยินใหญ่อย่างดี จะไม่ให้มีอะไรตกหล่น แต่ตระกูลฉินเพิ่งกลับไป ฮูหยินใหญ่ก็เสียชีวิตแล้ว ในสายตาขอคนอื่นนี่กลับเป็นเหมือนการจัดฉาก

อี๋เหนียงรองไม่เคยพบเจอว่าคนที่แขวนคอตายเป็นอย่างไร ครั้นได้ยินกู้ชิวเยว่กล่าวอย่างนี้จึงกล่าวแบบเสียงสั่น "ตามที่ว่ามา ก็เหมือน..."

แต่ยังไม่ทันกล่าวจบก็ถูกกู้หนานเฉิงตวาด "เพ้อเจ้ออะไร?!"

อี๋เหนียงรองตกใจถอยหลังก้าวหนึ่งแล้วรีบแก้ตัว "ข้ากล่าวผิดไป นายท่านโปรดอย่าโมโหเลย..."

"เสียทีที่ระยะนี้ข้าให้เจ้าเป็นใหญ่ในบ้าน เจ้ากลับพูดจาชวนให้คนงมงายเช่นนี้! ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก!"

"นายท่าน...ข้าก็แค่..."

เอี้ยนซานเหนียงกอดแขนกู้หนานเฉิง เอ่ย "หนานเฉิง ท่านก็อย่าโทษอี๋เหนียงรองเลย เป็นเพราะฮูหยินใหญ่จากไปกะทันหัน แถมปกตินางก็คุ้นเคยกับฮูหยินใหญ่จึงยังรับไม่ได้เท่านั้นเอง อีกอย่างภาพผู้หญิงที่แขวนคอตายก็ไม่น่าดู การที่อี๋เหนียงรองจะตกใจก็เป็นเรื่องธรรมดา"

ครั้นได้ยินเอี้ยนซานเหนียงกล่าวเช่นนี้ อารมณ์โกรธของกู้หนานเฉิงจึงลดลงประมาณหนึ่ง เอ่ย "ยังเป็นเจ้าที่รู้จักควบคุมสถานการณ์"

เอี้ยนซานเหนียงกล่าว "ซานเหนียงก็แค่เห็นมามากเท่านั้น จึงไม่รู้สึกแปลก หนานเฉิงพูดเช่นนี้กลับทำให้ซานเหนียงละอายใจนัก"

เมื่ออี๋เหนียงรองเห็นว่ากู้หนานเฉิงไม่คิดเอาความนางอีกจึงโล่งอก การที่เอี้ยนซานเหนียงพูดแทนนางในเรื่องนี้กลับทำให้นางฉงนสนเท่ห์ บัดนี้ฮูหยินใหญ่ก็เสียชีวิตแล้ว ตำแหน่งภรรยาเอกของกู้หนานเฉิงจึงว่างเว้น ต้องมีใครสักคนดำรงตำแหน่งนี้แทน ส่วนนางกับเอี้ยนซานเหนียงก็เป็นคู่ต่อสู้ชิงตำแหน่งนี้

เมื่อครู่นางคิดว่ากู้หนานเฉิงจะไม่ให้นางดูแลงานในจวนเพราะพูดจาส่งเดช หากเป็นดังนั้นจริง เช่นนั้นก็เท่ากับเป็นผลดีกับเอี้ยนซานเหนียงยิ่ง กอปรกับความโปรดปรานที่กู้หนานเฉิงมีต่อเอี้ยนซานเหนียง ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ภรรยาหลักต้องตกเป็นของเอี้ยนซานเหนียงแน่ แต่เอี้ยนซานเหนียงกลับมาช่วยนาง นี่ทำให้นางสับสนมึนงงไปหมด

กู้ชิวเหลิ่งจับจ้องอยู่แต่คอของฮูหยินใหญ่ ขณะที่กู้ชิวถางกำลังคลุมผ้าขาวบนตัวฮูหยินใหญ่ กู้ชิวเหลิ่งก็พลันเรียกหยุด "ช้าก่อน!"

มือกู้ชิวถางชะงักแล้วมองกู้ชิวเหลิ่งด้วยความงุนงงก่อนจะเอ่ยถาม "มีอะไรหรือ?"

"ท่านพี่ไม่รู้สึกแปลกตรงรอยแดงที่คอของท่านแม่หรือ?"

ครั้นเอ่ยถึงจุดนี้ สายตาของกู้ชิวถางจึงเคลื่อนจากใบหน้าอันน่ากลัวของฮูหยินใหญ่ไปที่ลำคอ เมื่อดูอย่างละเอียดก็พบความผิดปกติจริงๆ

กู้ชิวถางไม่สนเรื่องมารยาท พลิกตัวฮูหยินใหญ่ทันที

กู้หนานเฉิงขมวดคิ้ว ขณะกำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินกู้ชิวเยว่เอามือปิดหน้าร้อง "ท่านพี่! นี่ท่านทำกำลังทำอะไร? ยังไม่รีบคลุมศพท่านแม่อีก..."

กู้ชิวถางขมวดคิ้วลุกขึ้นยืน เอ่ย "ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่ได้ฆ่าตัวตายขอรับ! แต่ถูกคนสังหาร!"

ครั้นกู้ชิวถางกล่าวจบ ทุกคนในที่นั้นก็สะดุ้ง นายหญิงผู้เป็นใหญ่ในบ้านถูกสังหาร นี่เป็นคดีใหญ่ หากแพร่ออกไปต้องรู้ไปถึงฝ่าบาทและศาลต้าหลี่แน่

ใบหน้ากู้หนานเฉิงพลันเคร่งเครียด เอ่ย "ถางเอ๋อร์ เจ้ามีหลักฐานอะไร? จะพูดเลื่อนลอยไม่ได้นะ"

กู้ชิวถางตอบ "รอยแดงตรงคอของท่านแม่ มีทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ทั้งยังเป็นรอยที่สม่ำเสมอ ถ้าท่านแม่ฆ่าตัวตายจริง คอของนางก็จะมีแต่รอยแดงข้างหน้า จะไม่มีรอยข้างหลังขอรับ"