บทที่ 121 แค้นเก่าแค้นใหม่

กู้หนานเฉิงจึงอนุญาตให้กู้ชิวเยว่อยู่ร่วมอย่างไม่ได้พูดโจ่งแจ้ง จากนั้นก็คิดอะไรได้จึงเอ่ย "พ่อบ้าน เจ้าส่งคนไปตระกูลฉินเดี๋ยวนี้ แจ้งเล่าฮูหยินของตระกูลฉิน ฉินกั๋วกงและกั๋วกงฮูหยินว่าวันนี้ฮูหยินใหญ่ประสบกับคนร้ายเสียชีวิต เชิญพวกเขามาสักครั้งให้ได้!"

แม้กู้หนานเฉิงจะไม่ให้คนของตระกูลฉินมา แต่พวกเขาก็ต้องรีบมาอยู่ดี หลิวเล่าฮูหยินรักและให้ความสำคัญกับฮูหยินใหญ่มาโดยตลอด ทั้งยังเป็นน้องสาวร่วมอุทรของฉินเจิ้งเป่า หนนี้ไม่ว่ากู้หนานเฉิงจะพูดดีอย่างไร ความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลก็ต้องเลวร้ายแน่

ไม่ว่าอย่างไร วันนี้กู้หนานเฉิงยังกล่าวถ้อยคำล่วงเกินต่อหน้าหลิวเล่าฮูหยิน แค้นเก่าแค้นใหม่ชำระในคราวเดียว แม้แต่ภายนอกตระกูลฉินและตระกูลกู้ก็คงไม่ไว้ไมตรีเหมือนดั่งวันวานอีกแล้ว

พ่อบ้านก้มศีรษะสั่งการกับคนรับใช้ชายที่อยู่ด้านข้าง เพียงแต่หน้าผากมีเม็ดเหงื่อซึมออกมานิดๆ ทุกคนต่างทราบว่าวันนี้เขาเพิ่งล่วงเกินฮูหยินใหญ่ หากให้คนของตระกูลฉินทราบเรื่องนี้เข้า กู้หนานเฉิงต้องส่งตัวเขาให้ตระกูลฉินลงโทษแน่ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ตำแหน่งพ่อบ้านเลย แม้แต่ชีวิตน้อยๆ ของเขาก็ไม่แน่ว่าจะรักษาได้

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "ในเมื่อร่างของท่านแม่ยังเคลื่อนย้ายไม่ได้ เช่นนั้นท่านพ่อก็นั่งลงก่อนเถิด จะได้คิดว่าต่อไปจะทำอย่างไรด้วย"

กู้หนานเฉิงหน้าขรึมผงกศีรษะ แต่เมื่อนึกได้ก็พบว่าห้องของฮูหยินใหญ่กลับไม่มีที่จะนั่ง

อนึ่ง ห้องของฮูหยินใหญ่รกรุงรังยิ่ง มีแต่แถบผ้าขาวและผ้าขาวอยู่เต็มไปหมด และพื้นก็มีแต่เศษเครื่องเคลือบ ราวกับเคยถูกคนรุมทึ้ง

เมื่อนั้นกู้หนานเฉิงจึงถามด้วยความสงสัย "นี่...นี่มันอะไรกัน! หรือว่าขโมยผู้นี้หลังจากฆ่าฮูหยินใหญ่แล้วยังขโมยของไปอีกหรือ?"

เดิมทีทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับการตายของฮูหยินใหญ่ ไม่สังเกตเห็นความวุ่นวายในห้องนี้ แต่เมื่อกู้หนานเฉิงอยากหาที่นั่งสักหน่อย จึงพบว่าห้องนี้เละเทะแต่แรกแล้ว

กู้ชิวเหลิ่งกล่าว "คาดว่าจะไม่ใช่เจ้าค่ะ เพราะของมีค่าควรเมืองทั้งหลายในห้องก็ยังอยู่ครบ ตู้เสื้อผ้าของท่านแม่ก็ไม่ได้ถูกเปิดออก ของมีราคาจำนวนมากยังถูกวางอย่างเป็นระเบียบ..."

กู้ชิวเหลิ่งยังไม่ทันกล่าวจบ พ่อบ้านก็สั่นพั่บคุกเข่าลง โขกศีรษะไม่หยุด "นายท่าน! เป็นบ่าว! วันนี้นายท่านสั่งให้บ่าวมาดึงผ้าขาวที่ห้องฮูหยินใหญ่ ตอนที่บ่าวมาถึง ฮูหยินใหญ่กำลังโมโห ขว้างปาข้าวของเต็มห้อง ตอนนั้นบ่าวกลัวว่าจะทำงานไม่สำเร็จจึงเร่งให้คนดึงผ้าขาวลงมา...ภายหลังฮูหยินใหญ่ก็โมโหจนขับไล่บ่าวออกมา ฉะนั้น...ก็เลยยังไม่ทันเก็บกวาด..."

"บัดซบ! ข้าแค่ให้เจ้ามาดึงผ้าขาวในห้อง นางยังเป็นนายหญิงของจวนโหวเหมือนเดิม! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ความประจบสอพลอของพวกเจ้านะ! ยังไม่รีบให้คนมาเก็บกวาดให้เรียบร้อยอีก!"

กู้หนานเฉิงย่อมโกรธ เพราะหากให้คนของตระกูลฉินเห็นสภาพเช่นนี้ เขาต้องถูกตราหน้าว่าใจดำกับภรรยาเอก ถึงตอนนั้นไม่เพียงแต่สิ้นชื่อ แล้วยังต้องเผชิญกับศัตรูตัวฉกาจอย่างตระกูลฉินด้วย

ขณะพ่อบ้านกำลังจะวิ่งออกไป ไหนเลยจะทราบว่ากู้ชิวถางเร่งแม้ลงแส้พาเซ่าชิงศาลต้าหลี่*มาถึงแล้ว ได้ยินเสียงจางหย่วนเต้า เซ่าชิงของศาลต้าหลี่ กระหืดกระหอบหนักเอ่ย "อย่าแตะต้อง!"

กู้หนานเฉิงรู้สึกไม่น่าเลย ผู้ที่มาคือเซ่าชิงของศาลต้าหลี่จางหย่วนเต้า คนผู้นี้เป็นคนเถรตรงไม่เห็นแก่ผู้ใด และเป็นคนที่เซ่อเจิ้งหวางให้การสนับสนุนมาโดยตลอด เขาไม่ยำเกรงผู้ใดทั้งสิ้น ยามนี้เขาไม่อาจจัดสถานที่ได้แล้ว เมื่อคนตระกูลฉินมาก็ย่อมจะได้เห็นสภาพนี้แน่ ชื่อเสียงของเขาต้องจบสิ้นแล้ว

จางหย่วนเต้ายังถือว่าเคารพนอบน้อม เมื่อปรับลมหายใจแล้วก็ประสานมือคารวะ "ข้าน้อยจางหย่วนเต้า เซ่าชิงแห่งศาลต้าหลี่ขอรับ"

กู้หนานเฉิงยิ้มไม่ออก แต่ได้เอ่ย "จางเซ่าชิงช่างมาได้ว่องไวจริง"

"เกิดคดีความที่จวนท่าน อีกทั้งแม่ทัพกู้ยังมาร้องคดีด้วยตนเอง หากข้ายังไม่มาอีกจะเป็นการไม่สมควรเกินไปแล้วขอรับ"