บทที่ 122 การแตกหักของสองตระกูล

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้วเอ่ย "หรือว่าวันนี้น้องสามมาแอบฟังอยู่นอกห้องท่านพ่อแต่แรกแล้ว?"

ครั้นกู้ชิวเหลิ่งกล่าวเช่นนี้ ทุกคนจึงหันไปมองทางกู้ชิวเยว่ แม้แต่ใบหน้าอี๋เหนียงรองก็ยังปรากฏสีหน้าแปลกประหลาด นางไม่รู้เรื่องที่หลิวเล่าฮูหยินมาที่จวนในวันนี้ และเพราะเมื่อครู่กู้ชิวเยว่พูดออกมา นางจึงรู้สึกแปลก ตอนที่หลิวเล่าฮูหยินมาฟ้ายังไม่สาง ตามหลักกู้ชิวเยว่ควรยังนอนอยู่ในห้องจึงจะถูก แต่ทำไมถึงไปแอบฟังอยู่ที่ปากประตูกู้หนานเฉิงได้?

จางหย่วนเต้าเอ่ย "ตามที่หนิงจวิ้นจู่กล่าว คุณหนูสามน่าสงสัยจริง นี่เป็นอย่างไรมาอย่างไรกันแน่? เจ้าจะอธิบายอย่างไร?"

กู้ชิวเยว่ปากสั่นระริก เมื่อวานนางเตรียมจะไปเยี่ยมอาการป่วยของฮูหยินใหญ่ที่ห้อง กระตือรือร้นเหมือนอย่างเคย จุดประสงค์เพื่อเอาใจฮูหยินใหญ่ เพราะเมื่อกู้ชิวเซียงเสียชีวิต ในจวนก็จะไม่มีบุตรสาวจากภรรยาเอก หากนางสามารถย้ายไปอยู่ในการดูแลของฮูหยินใหญ่ได้ เช่นนั้นต่อไปนางก็จะพลอยมีค่าตัวสูงด้วย ต้องได้ออกเรือนกับผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่แน่นอน ฐานะก็จะกลายเป็นสูงส่ง แต่นางเพิ่งจะเข้าไป ยังไม่ทันเอ่ยปากก็ถูกฮูหยินใหญ่ก่นด่าออกมาเสียก่อน

นางยังคงจำได้ที่ฮูหยินใหญ่ปัดยาตกลงพื้น แล้วตวาดหนักว่า "อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีแผนการอะไรนะ! ต่อให้เซียงเอ๋อร์ไม่อยู่แล้ว ข้าก็จะไม่ให้เจ้าที่เป็นนางชั้นต่ำมาเป็นลูกสาวของข้า! ลูกที่เกิดจากนางชั้นต่ำก็เป็นได้แต่นางชั้นต่ำ อย่าได้คิดจะบินขึ้นสู่ยอดไม้กลายเป็นหงส์เลย!"

ขณะนั้นนางจากไปด้วยความเคียดแค้น หลังจากนั้นก็เห็นแม่นมโจวทำลับๆ ล่อๆ แอบออกไปจากประตูหลัง

นางปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮูหยินใหญ่มานานขนาดนี้ ทุกครั้งที่ฮูหยินใหญ่มีปัญหาก็จะให้แม่นมโจวไปหาหลิวเล่าฮูหยินที่ตระกูลฉิน นางรออยู่หลังต้นไม้ตลอด รอจนกระทั่งตะวันจะลับฟ้าแล้ว เมื่อแม่นมโจวกลับมา นางถึงได้ย่องตามกลับไปสวนอี้เซียงของฮูหยินใหญ่ พอได้ยินว่าหลิวเล่าฮูหยินวางแผนมาหากู้หนานเฉิงแต่เช้า นางจึงคิดจะไปดู

แต่ตอนนี้จะให้นางเอ่ยปากออกมาได้อย่างไร?

เอ็นเขียวบนใบหน้าของกู้หนานเฉิงปูดโปน ตะคอก "กู้ชิวเยว่! พูด"

กู้ชิวเยว่ตกใจได้สติ กลอกตาแล้วจึงเอ่ย "ที่...ที่ลูกแอบฟังอยู่หน้าห้องท่านพ่อ เป็นเพราะ...เพราะเมื่อวานลูกคิดจะไปเยี่ยมอาการป่วยของท่านแม่ แต่บังเอิญเห็นแม่นมโจแอบกลับมาจากด้านหลัง ลูกประหลาดใจจึงตามไป ไหนเลยจะรู้ว่าท่านแม่บอกว่าเช้านี้ฉินเล่าฮูหยินจะมา บอกว่าจะหารือเรื่องพาท่านแม่กลับไป ตอนนั้นลูกอยากไปบอกกับท่านพ่อ แต่กลัวว่าท่านพ่อจะพักผ่อนแล้วจึงคิดจะมาบอกท่านเช้านี้ แต่เพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู เล่าฮูหยินของตระกูลฉินก็มาแล้ว ลูกไม่ได้จงใจแอบฟังจริงๆ นะเจ้าคะ! ลูกไม่ได้ฆ่าคนจริงๆ!"

กู้ชิวเยว่พูดกึ่งจริงกึ่งเท็จ ฟังแล้วเหมือนไม่มีอะไรให้สงสัย แต่ไม่มีคนเป็นประจักษ์พยาน ดังนั้นจางหย่วนเต้าจึงยังไม่ปักใจเชื่อ

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "ท่านพ่อ น้องสามยังเด็ก คงทำเรื่องใจดำอำมหิตเช่นนี้ไม่ได้ ท่านก็อย่าโมโหเลย นางแค่หวังดีแต่ขี้กลัวไปหน่อยเท่านั้น"

กู้หนานเฉิงมองกู้ชิวเยว่อย่างไม่ได้ดั่งใจ หากบุตรสาวคนนี้สังหารฮูหยินใหญ่จริง ทางตระกูลฉินต้องเอาความเป็นเรื่องใหญ่แน่ หากเรื่องที่บุตรีของอนุสังหารภรรยาเอกแพร่งพรายออกไปจะเหมือนอะไร

จังหวะนั้นเอง คนรับใช้ชายที่ส่งไปรับฉินเจิ้งเป่าก็กลับมาแล้ว เพิ่งเข้าประตูมาฉินเจิ้งเป่าก็มีสีหน้าโกรธเกรี้ยว หวิดจะเข้ามาลงมือลงไม้กับกู้หนานเฉิง

"กู้หนานเฉิง เจ้ามันสุภาพบุรุษจอมปลอม คืนชีวิตน้องสาวของข้ามา!"

จางหย่วนเต้ายังยืนดูอยู่ด้านข้าง อีกทั้งอี๋เหนียงรอง เอี้ยนซานเหนียง และกู้ชิวเหลิ่ง กู้ชิวเยว่ กู้ชิวถางหมู่อนุชนก็อยู่ด้วย กู้หนานเฉิงจึงรู้สึกเสียหน้าในทันใด แต่ยังคงเอ่ยเสียงอ่อน "พี่ฉิน เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหัน ไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ พี่ฉินโปรดหักห้ามใจด้วย"