บทที่ 123 ส่งแขก!

สายตาฉินเจิ้งเป่าทอดตกมายังตัวกู้ชิวเหลิ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร "เรื่องนี้ไม่ต้องให้เด็กมาวิพากษ์วิจารณ์! วันนี้ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องเอาร่างเซียงเหลียนกลับไปให้ได้ นี่ไม่ใช่การหารือกับพวกเจ้าตระกูลกู้ แค่บอกพวกเจ้าเท่านั้น ต่อไปตระกูลฉินกับตระกูลกู้จะไม่เกี่ยวข้องกันอีก!"

กู้หนานเฉิงกลั้นอารมณ์มานานแล้ว ครั้นได้ยินถ้อยคำนี้ก็ทั้งลนลานและเสียหน้า กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "ในเมื่อฉินกั๋วกงกล่าวว่าต่อไปตระกูลฉินกับตระกูลกู้ไม่เกี่ยวข้องกันอีก เช่นนั้นท่านยิ่งนำร่างของท่านแม่ไปไม่ได้ พวกเราเข้าใจดีกับการที่ฉินกั๋วกงก่อความใหญ่โต แต่ปัจจุบันท่านแม่เป็นนายหญิงของตระกูลกู้ โบราณว่าไว้บุตรีออกเรือนก็เหมือนน้ำที่สาดออก ท่านพ่อของข้ามิได้หย่าร้าง แล้วตระกูลฉินจะพานายหญิงของตระกูลกู้ไปด้วยเหตุผลอันใด?"

ฉินเจิ้งเป่าหน้าตึง เอ่ย "ฉินเซียงเหลียนแซ่ฉิน! เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉิน และเป็นน้องสาวของข้าฉินเจิ้งเป่าด้วย! พวกเจ้าตระกูลกู้ใจดำกับนางยังไม่พอ แล้วยังทำนางถึงตายอีก การที่ข้าจะนำร่างของนางกลับไปจึงสมควรด้วยเหตุผลแล้ว! ถึงจะฝัง พวกเราตระกูลฉินก็จะไม่ให้นางฝังอยู่ในสุสานบรรพชนตระกูลกู้เด็ดขาด! "

"ถึงจะฝัง เช่นนั้นก็ต้องฝังกับตระกูลกู้ของพวกเรา ไม่ว่าฉินกั๋วกงจะอ้างอะไร ท่านแม่ก็เป็นคนของตระกูลกู้ ไม่มีเหตุผลที่จะฝังกับตระกูลมารดา!"

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ยอย่างแข็งกร้าวยิ่ง ทำให้กู้ชิวถางที่อยู่ด้านข้างรู้สึกเลื่อมใสเล็กน้อย แม้เขาจะไม่สามารถออกหน้าให้ตระกูลกู้ได้เพราะติดที่ฉินเจิ้งเป่าเป็นน้าชายของเขา แต่กู้ชิวเหลิ่งกลับไม่ยี่หระ

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "หากฉินกั๋วกงคิดว่าเหมาะสมด้วยประการทั้งปวงควรฝังเข้าตระกูลฉิน เช่นนั้นเราก็ทูลกับเบื้องบน ให้ฝ่าบาททรงตัดสินเรื่องนี้ ถึงตระกูลกู้จะเคยได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลฉิน แต่จะยอมให้ทุกเรื่องไม่ได้ นี่จะให้ท่านพ่อเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

จากการเตือนสติของกู้ชิวเหลิ่ง กู้หนานเฉิงจึงแข็งกร้าวขึ้นในที่สุด ฮูหยินใหญ่เสียชีวิต อีกทั้งยังถูกฆาตกรรม เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ทราบไปถึงพระกรรณและต้องถูกซักถามจากฝ่าบาทอยู่ดี ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลก็ต้องแย่ลงเพราะการเสียชีวิตของกู้ชิวเซียงและฮูหยินใหญ่ด้วย ในเมื่อต้องฉีกหน้ากันสักวัน เช่นนั้นยังต้องสนใจเรื่องจะเร็วจะช้าหรือ?

ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าหลายปีมานี้ตระกูลฉินอาศัยที่ตนมีบารมีข่มเหงตระกูลกู้ เขาสุดจะทนแล้ว

"เหลิ่งเอ๋อร์พูดถูก พี่ฉิน ในฐานะที่ท่านเป็นพี่ชายของเซียงเหลียน ข้าเข้าใจว่าท่านต้องมีอารมณ์เป็นฟืนเป็นไฟชั่วขณะ ถึงได้มาอาละวาดที่นี่ ข้าจะไม่เอาความกับเรื่องพวกนี้ แต่อย่างไรเสียฉินเซียงเหลียนก็เป็นนายหญิงของพวกเราตระกูลกู้ ท่านไม่มีเหตุผลที่จะนำร่างของนางไป ไม่ว่าอย่างไร ท่านก็นำกลับไปไม่ได้"

เมื่อเห็นสีหน้าฉินเจิ้งเป่าขมึงตึงมากขึ้นทุกที จู่ๆ กู้หนานเฉิงก็รู้สึกสะใจนิดๆ กล่าวต่อ "อีกอย่าง เซียงเหลียนถูกฆาตกรรม ข้าต้องจับตัวฆาตกรเบื้องหลังมาให้ได้ คืนความเป็นธรรมให้กับเซียงเหลียน เมื่อครู่ที่จางเซ่าชิงกล่าวว่าต้องให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรมาชันสูตร ข้าก็ไม่เห็นว่าจะไม่เหมาะสมอย่างไร"

ฉินเจิ้งเป่าถลึงตากว้าง มองกู้หนานเฉิงอย่างเหลือเชื่อ เอ่ย "กู้หนานเฉิง! ในฐานะที่เจ้าเป็นสามีของเซียงเหลียน กลับจะปล่อยให้คนอื่นมาตรวจสอบร่างของนาง นี่เจ้า..."

"แล้วจะอย่างไร? ฉินเซียงเหลียนเป็นผู้หญิงของพวกเราตระกูลกู้ ตายไปก็เป็นผีตระกูลกู้ ทุกการตัดสินใจล้วนไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลฉินทั้งนั้น! วันนี้ที่พี่ฉินมาอาละวาดที่ตระกูลกู้ ข้าก็ยอมให้ถึงที่สุดแล้ว! เด็กๆ! ส่งแขก!"

กู้หนานเฉิงไร้ซึ่งเยื่อใย ทำให้สีหน้าฉินเจิ้งเป่าพลันเปลี่ยน จนถึงตอนท้ายฉินเจิ้งเป่าจึงกัดฟันเอ่ย "ได้! กู้หนานเฉิงเจ้าดีนักนะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อไปพวกเราตระกูลฉินจะเป็นปรปักษ์กับพวกเจ้าตระกูลกู้ให้ถึงที่สุด!"

กู้หนานเฉิงเอ่ยอย่างรำคาญ "พ่อบ้าน! ส่งแขก!"

พ่อบ้านอยู่กับตระกูลกู้มาสิบกว่าปี เขาไม่เคยเห็นกู้หนานเฉิงใช้อารมณ์กับคนของตระกูลฉินมากขนาดนี้มาก่อน ดังนั้นจึงตะลึงค้างไปชั่วขณะ กระทั่งรู้สึกได้ถึงเส้นแสงเย็นเยียบสายหนึ่งแล้วจึงคืนสติ แต่ครั้นมองไป ดวงตาที่เจือความเย็นชาคู่นั้นกลับมีความยิ้มย่องอยู่มาก

พ่อบ้านนึกว่าตนเองมองผิดไป รีบผายมือเชิญ "ฉินกั๋วกง บ่าวจะไปส่งท่านขอรับ"

ฉินเจิ้งเป่าถีบพ่อบ้านทีหนึ่ง เฮอะเสียงเย็นแล้วจึงสะบัดแขนเสื้อจากไป

กู้ชิวเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร "พี่รอง เมื่อกี้ท่านเสียมารยาทเกินไปแล้ว ทำไมท่านถึง..."

กู้ชิวเยว่ยังไม่ทันกล่าวจบก็ถูกอี๋เหนียงรองกระทุ้งศอก เป็นการบอกอย่าได้พูดไปเรื่อย

จากนั้นเอี้ยนซานเหนียงจึงเอาใจกู้หนานเฉิง เอ่ยเสียงอ่อน "เมื่อก่อนก็ได้ยินว่าตระกูลฉินใช้อำนาจบาตรใหญ่ วันนี้ได้พบพาน เป็นจริงดั่งว่าโดยแท้"