บทที่ 124 หมดทางเยียวยา

ครั้นเห็นพิราบขาวบินไป จูเอ๋อร์จึงเอ่ย "ทำไมคุณหนูต้องส่งจดหมายให้เซ่อเจิ้งหวาง ไม่ส่งให้ท่านอ๋องรองล่ะเจ้าคะ? ความจริงถึงเซ่อเจิ้งหวางจะมีอำนาจและอิทธิพลมาก แต่ความสามารถของท่านอ๋องรองก็มิได้ด้อยไปกว่าเซ่อเจิ้งหวางเลย"

จูเอ๋อร์เป็นเดือดเป็นร้อนพูดแทนอวี่เหวินเจี๋ย กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้าหัวเราะน้อยๆ "ดูท่าเจ้าเหมือนจะชอบท่านอ๋องรองมากนะ?"

จูเอ๋อร์พลันแย้ง "บ่าวไม่ได้ชอบท่านอ๋องรองนะเจ้าคะ! แต่ท่านอ๋องรองดีกับคุณหนูมากจริงๆ! หลายปีนี้บ่าวก็เห็นอยู่!"

กู้ชิวเหลิ่งควบคุมสีหน้า ไม่เอ่ยอีก

ที่ส่งจดหมายถึงอวี้ฉือจ้านก็เป็นเพราะจางหย่วนเต้าผู้นี้เป็นผู้ที่อวี้ฉือจ้านให้การสนับสนุนมาตลอด มอบหมายให้อวี้ฉือจ้านจะได้เจรจาได้ง่ายขึ้น ส่วนอวี่เหวินเจี๋ย นางเคารพแต่กลับอยู่ห่างๆ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าสมัยก่อนอวี่เหวินเจี๋ยคุ้นเคยสนิทสนมกับกู้ชิวเหลิ่ง แค่อวี่เหวินเจี๋ยระแคะระคายเรื่องชาติกำเนิดของนาง เท่านี้ก็ไม่อาจคลุกคลีกับอวี่เหวินเจี๋ยได้อีกแล้ว ทางที่ดีหากได้พบกันอีกก็ให้เป็นเหมือนกับคนแปลกหน้า

ทางนี้ ในมือฝู้จื่อโม่มีพิราบขาวที่กู้ชิวเหลิ่งเพิ่งปล่อยออกไป เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือของอวี้ฉือจ้านด้วยความผ่อนคลายไม่รีบร้อน เอ่ยปากด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ตอนนี้เจ้ากับคุณหนูรองตระกูลกู้ผู้นั้นสนิทกันจริงนะ เอาพิราบขาวที่ข้ามอบให้เจ้าเปลี่ยนมือไปเสียอย่างได้ โดยแท้แล้วยังเห็นข้าผู้เป็นภรรยาเอกคนนี้อยู่ในสายตาหรือไม่?"

อวี้ฉือจ้านกำลังตรวจฎีกาอีกรอบ สายตาตกอยู่กับพิราบขาวที่อยู่ในฝู้จื่อโม่มือตัวนั้น เอ่ย "เจ้าดักมันได้จากกลางทางหรือ?"

ฝู้จื่อโม่กล่าวด้วยสีหน้าเห็นสมควร "เปล่านะ เมื่อครู่ข้าปีนขึ้นบนกำแพงเห็นมันบินวนเวียนอยู่บนหัว คิดว่าจีเฟิงจับหรือข้าจับก็มีค่าเท่ากัน อีกอย่างจะมาพอดีก็เลยดักมาให้เจ้า ทำดีมากใช่หรือไม่?"

"ในจดหมายเขียนว่าอย่างไร?"

"ข้ายังไม่ทันเปิดออกอ่าน มิเช่นนั้น เจ้าอ่านก่อน?"

อวี้ฉือจ้านวางพู่กันในมือ แล้วใช้กระดาษตีใบหน้าฝู้จื่อโม่ พิราบขาวตกใจตีปีกลงจากมือของฝู้จื่อโม่แล้วมาอยู่บนโต๊ะ

ฝู้จื่อโม่ถูกกระดาษและลมตีจนเจ็บ ครั้นดึงออกมาก็เห็นอวี้ฉือจ้านดึงจดหมายจากขาของนกพิราบขาวออกมาด้วยความเร็วกำลังดี ครั้นอวี้ฉือจ้านเห็นตัวอักษรในกระดาษก็ยกมุมยิ้มหนึ่ง

ฝู้จื่อโม่อ่านจดหมายที่อวี้ฉือจ้านขว้างมาพร้อมกับครุ่นคิดกล่าว "เจ้าจะให้ข้าสืบร่องรอยของชาวต้าโม่ในช่วงสามปีนี้?"

อวี้ฉือจ้านวางจดหมายในมือลงในกล่องบุผ้าแพร ในนั้นมีแต่จดหมายที่กู้ชิวเหลิ่งส่งมาเมื่อหลายครั้งก่อนจัดวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ

"จ้าน?"

อวี้ฉือจ้านปิดฝากล่อง เอ่ย "วางเรื่องของชาวต้าโม่ก่อน คืนนี้ข้าจะนัดพบจางหย่วนเต้า"

ฝู้จื่อโม่ดื่มชาอึกใหญ่แล้วจึงเอ่ย "เซ่าชิงแห่งศาลต้าหลี่จางหย่วนเต้า? อ๋อ ข้ารู้แล้ว วันนี้ฮูหยินใหญ่ของจวนโหวตระกูลกู้คนนั้นเสียชีวิต จางหย่วนเต้าไต่สวนคดีนี้ ฉะนั้นกู้ชิวเหลิ่งจึงเขียนจดหมายถึงเจ้าล่ะสิ?"

อวี้ฉือจ้านไม่โต้แย้ง ฝู้จื่อโม่จึงกล่าวต่ออย่างเอ้อระเหยลอยชายด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง "เวลานี้ระหว่างตระกูลฉินและตระกูลกู้คงแตกหักกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ที่พวกเราต้องทำก็แค่นั่งดูสองพยัคฆ์ต่อสู้กัน เจ้าเสียอีก กลับไปช่วยเขาสู้รบตบมือด้วย เรื่องเปลืองแรงไม่ได้ประโยชน์อะไรเช่นนี้ ข้าไม่เอาด้วยหรอก!"

อวี้ฉือจ้านเอ่ย "ในเมื่อกู้ชิวเหลิ่งมีวิธีที่ดีกว่าที่จะยุแย่ให้ทั้งสองตระกูลห้ำหั่นกัน ข้าก็แค่ผลักดันไปตามน้ำแล้วจะทำไม?"

ฝู้จื่อโม่เบะปาก เอ่ย "ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าชอบนังหนูนั่นที่ตรงไหน หากกล่าวถึงรูปร่างหน้าตางดงาม ใต้หล้านี้มีโฉมงามอยู่ไม่น้อยที่เข้าหาเจ้าแต่เจ้าก็ไม่เอา กลับไปชอบนังเด็กอายุสิบสี่ หากพูดออกไปจะไม่กลัวคนเขาว่าเป็นถึงเซ่อเจิ้งหวางแห่งต้าเยียนเซ่อ กลับมีรสนิยมรักเด็กหรือ?"