บทที่ 129 อำพันอนงค์

อำพันอนงค์เป็นยาสูตรลับของวังหลวง แค่อวี้ฉือจ้านได้ยินชื่อก็หน้าตึงไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ทว่ากู้ชิวเหลิ่งกลับไม่ได้หน้าแดง เอ่ย "เปิดยาอีกขวดให้ข้าดมหน่อย"

อวี้ฉือจ้านตอบเสียงหนัก "ได้"

อีกขวดหนึ่งมีกลิ่นขมปนหวาน น่าจะเป็นยาดีในการรักษาอาการบาดเจ็บภายใน

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "ขวดนี้น่าจะใช้ได้ ส่วนอีกขวด...ทิ้งไปเถอะ"

อวี้ฉือจ้านเทยาลงในน้ำ เมื่อนั้นบ่อน้ำแร่ก็มีกลิ่นยาฟุ้งตลบอบอวล

กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกว่าผิวพรรณเย็นสดชื่น คล้ายขจัดความร้อนในกาย พาลให้รู้สึกสบายยิ่ง

มือของอวี้ฉือจ้านแตะอยู่ตรงไหล่ซ้ายของกู้ชิวเหลิ่ง แล้วส่งพลังกล้ามา คล้ายจะทะลวงเส้นเลือด จากนั้นก็รู้สึกความเจ็บนิดๆ แต่ความเจ็บนั้นกลับถูกฤทธิ์ยาในบ่อน้ำแร่ขจัดไป

เขาสัมผัสได้ถึงความเนียนละเอียดและเย็นเฉียบของกู้ชิวเหลิ่ง และชั่วขณะนั้นอวี้ฉือจ้านก็มีความคิดอยากรั้งตัวนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างแน่น

อวี้ฉือจ้านสะบัดหน้ากำจัดความคิดฟุ้งซ่าน จากนั้นจึงเดินลมปราณต่อ

กระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยาม กู้ชิวเหลิ่งจึงยกแขนซ้ายขึ้นได้ ถึงยังปวดและเจ็บอยู่ แต่ก็ขยับได้แล้ว

อวี้ฉือจ้านเก็บฝ่ามือ ใบหน้าถูกความร้อนจากบ่อน้ำแร่รมจนแดงระเรื่อแล้ว "เจ้าขึ้นมาเองได้หรือไม่"

"ได้"

อวี้ฉือจ้านออกมาจากบ่อน้ำแร่ ยืนหันหลังแล้วแกะผ้าที่ปิดตาออก จากนั้นก็โยนเสื้อผ้าบนพื้นไปที่มือกู้ชิวเหลิ่ง

กู้ชิวเหลิ่งใส่เสื้อผ้าแล้วเกล้าผมขึ้น เอ่ย "ขอบคุณเซ่อเจิ้งหวางที่ช่วย ดึกมากแล้ว ข้าควรกลับไปเสียที"

อวี้ฉือจ้านหันกายกลับมา เห็นกระดูกไหปลาร้าของกู้ชิวเหลิ่งยังมีหยดน้ำอยู่ ยั่วยวนใจเป็นพิเศษ

อวี้ฉือจ้านเอ่ยเสียงหนัก "ข้าจะไปส่งเจ้า"

"ได้"

จีเฟิงยืนอยู่นอกบ่อน้ำแร่ ส่วนเมิ่งจิ่วก็นอนหาวอยู่บนหินเย็น

เมื่ออวี้ฉือจ้านและกู้ชิวเหลิ่งเดินออกมา ทั้งสองก็ตั้งสติ ดวงตาจับจ้องอยู่กับอวี้ฉือจ้านและกู้ชิวเหลิ่ง ราวกับต้องการเห็นอะไรจากทั้งสอง

อวี้ฉือจ้านคล้ายกับอารมณ์ดีมาก เอ่ยเสียงเข้ม "จีเฟิง เจ้าส่งเมิ่งจิ่วกลับไป คืนนี้ไม่ต้องกลับมาแล้ว"

ร่างกายจีเฟิงกระตุกทีหนึ่ง มักรู้สึกถึงลางสังหรณ์ร้ายอย่างหนึ่ง

"ท่านอ๋อง หากข้าน้อยไม่กลับมา...แล้วยังจะไปที่ใดได้อีกขอรับ?"

อวี้ฉือจ้านเย็นชานิดๆ "ก็พักอยู่กับเมิ่งจิ่ว"

สีหน้าจีเฟิงแข็งทื่อจนถึงที่สุด ภายในห้องมืดสนิทของเมิ่งจิ่วเลี้ยงแมงป่องพิษ งูพิษแล้วยังถึงกับมีแมงมุมพิษด้วย ทุกครั้งที่เขาไปยังอดหวาดหวั่นพรั่นพรึงจากส่วนลึกของหัวใจไม่ได้ อวี้ฉือจ้านจะให้เขานอนกับเมิ่งจิ่ว นี่แทบเป็นการทดสอบคุณสมบัติทางจิตใจของเขาเลยทีเดียว

เขาจึงตัดสินใจว่าคืนนี้จะไม่นอนแล้ว

ทว่าเป็นตายอย่างไรเมิ่งจิ่วก็ไม่ยอม จึงแย้งขึ้น "ทำไมต้องให้เขาไปพักบ้านข้าด้วย! เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าผู้นี้ไม่ชอบอยู่ร่วมห้องกับคนอื่น? เสียแรงที่ข้าช่วยเจ้า..."

"ข้าน้อยรับทราบ! เมิ่งเซียนเซิง ข้าน้อยจะส่งท่านกลับไปเดี๋ยวนี้!"

เป็นที่รู้กันว่าหากให้เมิ่งจิ่วกล่าวต่อ เขาคงต้องเสียคืนวันอันสงบสุขโดยสิ้นเชิงแน่

"ไม่...หมายความว่าอะไร? ข้ายังพูดไม่จบ..."

เมิ่งจิ่วขัดขืนสุดกำลัง แต่สุดท้ายก็ยังถูกจีเฟิงลากออกไปไกลลิบ

อวี้ฉือจ้านโอบกู้ชิวเหลิ่งไว้ในอ้อมแขน กู้ชิวเหลิ่งเอ่ยขึ้นอย่างขัดขืนเล็กน้อย "ข้ากลับเองได้"