บทที่ 128 มีภรรยาก็ลืมพี่น้อง

"...ข้าน้อยรับทราบ"

จีเฟิงแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีอันมืดครึ้มขมุกขมัวทีหนึ่ง ยามนี้ยามสาม น่ากลัวว่าเขาจะต้องไปนอนคุยกับรากต้นมะม่วงแล้ว

ฝู้จื่อโม่อยู่ในห้องหนังสือทำหน้าขมึงตึง ตรวจอ่านหนังสือราชการด้วยความเร็วยิ่ง นึกก่นด่าอวี้ฉือจ้านไปแล้วร้อยพันตลบ อั้นชีที่อยู่ด้านข้างก็ยกน้ำชามาให้เขาตาตื่นอยู่ตลอด แต่ทุกครั้งที่เติมน้ำชา อั้นชีจะไม่กล้ามองดวงตาที่อดกลั้นถึงขีดสุดคู่นั้นของฝู้จื่อโม่

และคำถามที่ฝู้จื่อโม่ถามบ่อยที่สุดก็คือ "เมื่อไรท่านอ๋องของพวกเจ้าจะกลับมา?"

และที่บ่นมากที่สุดก็คือ "ยังไม่หมดอีกหรือ!"

เวลานี้อวี้ฉือจ้านจัดการให้กู้ชิวเหลิ่งพักอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ใช้หมอนและผ้าห่มนุ่มรองอยู่บนเตียง พยายามให้กู้ชิวเหลิ่งนอนสบายหน่อย

"เป็นถึงเซ่อเจิ้งหวาง แต่กลับนอนไม้กระดานหรือ?"

อวี้ฉือจ้านตอบ "ผู้กรำศึก ไม่คุ้นเคยกับการนอนบนเตียงสูงหมอนนุ่ม หากเจ้ารู้สึกไม่สบาย ข้าจะให้คนเตรียมฟูกนุ่มให้เจ้าอีก"

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้าน้อยๆ ไม่กล้าเคลื่อนไหวมาก เมื่อครู่ขณะที่ตกลงมาจากหลังม้ารู้สึกว่าร่างกายครึ่งซีกแข็งไปแล้ว เวลานี้ยังไม่สามารถขยับได้

อวี้ฉือจ้านเห็นกู้ชิวเหลิ่งไม่ขยับเขยื้อนจึงขมวดคิ้วมุ่น "นอกจากไหล่ซ้าย เจ้ายังเจ็บตรงไหนมากอีก?"

"ตัวซีกซ้ายเจ็บ นอกนั้นก็ไม่แล้ว"

"บรรพบุรุษของข้า! เจ้าอยากหามข้า! วางข้าลง! วางข้าลง! จีเฟิงเจ้าลูกกระต่าย*!"

เสียงร้องแลกแหกกระเจิงของเมิ่งจิ่วดังมาจากปากประตู กู้ชิวเหลิ่งจึงทอดสายตาไปนอกประตู จีเฟิงก้มหน้า หามเมิ่งจิ่วสาวเท้าเข้ามา "ท่านอ๋อง พาเมิ่งเซียนเซิงมาแล้วขอรับ"

อวี้ฉือจ้านพยักหน้า "วางเขาลง"

"ขอรับ"

เมิ่งจิ่วกุมเอวที่เจ็บ เอ่ย "เจ้าลูกกระต่าย เบาหน่อยสิ! ไอ้หยา...เอวของข้า!"

กว่าเมิ่งจิ่วจะได้ลงมา เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ยับยู่ยี่ เห็นชัดว่าถูกลากลงมาจากเตียง ยังไม่ทันได้จัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"อ้าว ทำไมถึงเป็นนังหนูนี่อีก? ข้าไม่รักษา ข้าไปล่ะ!"

ขณะเมิ่งจิ่วหันตัวกำลังจะไป อวี้ฉือจ้านก็ตวาดเสียงเย็น "จีเฟิง!"

จีเฟิงยื่นมือข้างหนึ่งเหนี่ยวตัวเมิ่งจิ่วไว้ อีกฝ่ายพลันร้องเจ็บ ชี้จมูกจีเฟิงก่นด่า "เจ้าลูกกระต่าย! เจ้า..."

"อย่าพูดมาก มารักษา ถ้ารักษาไม่หาย ข้าจะขว้างแมงป่องที่เจ้าเลี้ยงเหล่านั้นให้หมด"

เมิ่งจิ่วซมซานคลานขึ้นมาจากพื้น ชี้อวี้ฉือจ้านเอ่ย "ได้ เด็ดโหดร้ายนักนะ! รักษาก็รักษา!"

เมิ่งจิ่วกุมเอว เดินกะเผลกเข้าไป ปากก็พลางบ่นพึมพำ "เจ้าคนชั่วมีภรรยาก็ลืมพี่น้อง..."

ครั้นอวี้ฉือจ้านขมวดคิ้ว เมิ่งจิ่วก็พลันยิ้มแป้น เดินไปจะจับข้อมือของกู้ชิวเหลิ่ง แต่มือยังไม่ทันไปถึงข้างตัวกู้ชิวเหลิ่ง อวี้ฉือจ้านก็ปัดมือของเมิ่งจิ่วออก กล่าวด้วยเสียงเย็นชา "ไม่ต้องจับชีพจร นางตกลงมาจากม้า เจ็บซีกตัวซ้ายมาก ขยับไม่ได้"

"เจ้าก็บอกแต่แรกซี่!"

เมิ่งจิ่วตบๆ มือ เอ่ย "ถอดเสื้อผ้านาง!"

จีเฟิงอยู่ด้านข้างตัวแทบแข็ง เมิ่งจิ่วคิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้นโดยแท้ ไม่กลัวจะต้องไปนอนคุยกับรากมะม่วงหรือ

อวี้ฉือจ้านหรี่ดวงตาอย่างที่คิด "เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ?"