บทที่ 127 ตกจากม้า

อวี้ฉือจ้านจูงม้ามาสองตัว กู้ชิวเหลิ่งสำรวมตา ได้ยินเขาเอ่ย "คราวที่แล้วเจ้าพูดปดว่าเจ้าขี่ม้าไม่เป็น แต่จากที่ข้าดู เจ้าน่าจะชอบเรื่องเหล่านี้"

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "ที่เซ่อเจิ้งหวางครึ้มอกครึ้มใจพาข้ามาที่นี่ หรือแค่รู้สึกว่าข้าจะชอบ?"

อวี้ฉือจ้านยกยิ้มที่มุมปาก "คุณหนูรองไม่คิดว่าข้ากำลังเอาใจเจ้าหรือ?"

"เป็นถึงเซ่อเจิ้งหวางแต่กลับมาเอาใจอิสตรี มิกลัวจะเสียเกียรติของตัวเองหรือ?"

"ข้าจะเข้าหาสตรีที่ตัวเองชอบ ไฉนต้องสนใจการวิพากษ์วิจารณ์ของคนอื่นด้วย?"

พวงแก้มของกู้ชิวเหลิ่งขับเน้นเป็นสีแดงระเรื่อยภายใต้แสงจันทร์ อวี้ฉือจ้านกล่าวด้วยถ้อยคำจริงใจ จึงทำให้กู้ชิวเหลิ่งเกิดความรู้สึกหวั่นไหวอย่างยากจะได้เห็น คงเพราะคุ้นเคยกับกลิ่นอายโดยรอบอยู่บ้าง จึงชวนให้นึกถึงเรื่องราวในอดีตอันอบอุ่น ส่งผลให้แสบปลายจมูกเล็กน้อย

กู้ชิวเหลิ่งเบือนหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส "ในเมื่อเซ่อเจิ้งหวางก็จูงม้ามาแล้ว หรือจะแค่พูดเรื่องพวกนี้กับข้า?"

ไม่รอให้อวี้ฉือจ้านเอ่ยปาก กู้ชิวเหลิ่งก็พลิกตัวขึ้นม้า เนื่องจากม้าที่อวี้ฉือจ้านเจาะจงจูงมาค่อนข้างเตี้ย ดังนั้นกู้ชิวเหลิ่งจึงขึ้นม้าได้สะดวก

"ยังไม่ขึ้นม้าอีก?"

อวี้ฉือจ้านทะยานตัวขึ้น เจือรอยยิ้มที่มุมปาก ขณะขึ้นม้ารวดเร็วฉับไว สูงกว่ากู้ชิวเหลิ่งมากกว่าคืบ แม้ไม่ได้อยู่ในชุดเกราะ แต่กลับสง่าจนชวนให้รู้สึกน่าเกรงขาม เป็นขุนศึกที่ออกรบในสมรภูมิ

"ในเมื่อคุณหนูรองนึกสนุก เช่นนั้นพวกเราก็มาแข่งม้ากัน คุณหนูรองคิดเห็นเป็นอย่างไร?"

กู้ชิวเหลิ่งสูดอากาศทีหนึ่ง รู้สึกปลอดโปร่งเป็นพิเศษ "ม้าของเซ่อเจิ้งหวางดูจะกำยำกว่าของข้ามาก หากข้าแพ้ก็สมแก่เหตุผลอยู่ ไม่ยุติธรรมกระมัง?"

"ถ้าเจ้าชนะ ข้าจะรับปากคำขอของเจ้าเรื่องหนึ่งอยากไม่มีเงื่อนไข ถ้าเจ้าแพ้ ข้าจะมอบทองคำให้เจ้าหมื่นตำลึง เจ้าเห็นเป็นอย่างไร?"

ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ สุดท้ายผู้ชนะก็ยังเป็นกู้ชิวเหลิ่ง

กู้ชิวเหลิ่งนึกสนใจอย่างที่คิด "ในเมื่อเซ่อเจิ้งหวางใจกว้าง เช่นนั้นเราก็มาแข่งกันสักรอบเถิด"

"เชิญ"

กู้ชิวเหลิ่งขี่ม้านำไปก่อน อวี้ฉือจ้านตามไปติดๆ อยู่ด้านหลัง เขาเห็นเงาร่างกู้ชิวเหลิ่งบนหลังม้างดงามเหลือล้ำ เส้นผมสยายปลิวไปตามสายลมวิกาล ชายกระโปรงพลิ้วไหวอยู่กลางอากาศ

อวี้ฉือจ้านเผยรอยยิ้ม จากนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นไปอยู่ข้างกู้ชิวเหลิ่ง กู้ชิวเหลิ่งก็ไม่ยอมแพ้ ดึงระยะห่างออกจากอวี้ฉือจ้านอีกระยะหนึ่ง

กลิ่นหญ้าระคนดินเข้าโพรงจมูกของกู้ชิวเหลิ่ง ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายสำเริงใจมากขึ้น

"กู้ชิวเหลิ่ง ข้าขอตัวไปก่อน!"

จู่ๆ อวี้ฉือจ้านก็ห้อม้าเร็วขึ้น ส่วนกู้ชิวเหลิ่งกลับชะงักงัน ปรากฏถ้อยคำหนึ่งในสมอง "พระชายา! ข้าน้อยขอตัวไปรายงานท่านอ๋องก่อน! แล้วจะส่งทหารมาช่วยพระชายาทีหลัง!"

กู้ชิวเหลิ่งดึงสายบังเหียนแน่นขึ้น เจ็บในหัวใจจี๊ด ลูกของนางต้องเสียไปเพราะแผนการชั่วร้ายของจวินฉีเซิ่ง นางโคลงอยู่บนหลังม้าจนตาย ส่วนลูกก็แท้งไปด้วยเหตุนี้...

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ กู้ชิวเหลิ่งก็จะรู้สึกว่ามีความแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมา

อวี้ฉือจ้านรู้สึกผิดปกติทันที ขณะควบม้าย้อนกลับมา เขากลับเห็นสีหน้ากู้ชิวเหลิ่งเย็นเยียบ จู่ๆ ก็ควบม้าเร็วขึ้น ขี่มาถึงข้างตัวอวี้ฉือจ้านแล้ว แววตานั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เมื่อนั้นอวี้ฉือจ้านจึงตะโกนเสียงหนัก "กู้ชิวเหลิ่ง!"